Koolhoven F.K. 58, 1:48

[myszaty]

Bomba... to będzie wzorzec ze względu na unikatowość tego samolotu.  

[Helmut]

Podłubanie w tylnych krawędziach okapotowania silnika poskutkowało tym, że musiałem dosztukować kadłub właściwy - w modelu był praktycznie na styk, a tu się okazało, że jedno musi na drugie nachodzić. Efektem była dłuższa zabawa z paskami polistyrenu i CA. CAłe szczęście, że obrys kadłuba jest regularnie zaokrąglony, oszczędziło mi to dodatkowego dopasowywania. A przy okazji musiałem dosztukować miejsce łączenia kadłuba ze skrzydłami tam, gdzie wypadają luki podwozia.

[Helmut]

Dzięki temu, że PM dało szklarnię w dwóch egzemplarzach, można było się trochę pobawić. Kusiło mnie to od dawna - zasymulować  rzeczywiste przejście między blachami poszycia a oszkleniem. Płytkę 0,25 mm zeszlifowałem po grubości do mniej więcej 0,15 (nie wiem, nie mierzyłem) i dokleiłem do odciętej od reszty szklarni tylnej części. Niestety, przezroczystość vacu w PM pozostawia wiele do życzenia..

.

 

[alienus]

Pięknie - czym zbierałes tworzywo ze tak fajnie wyszlo? Polerką to na kryształ powinno się dać wyciągnąć, tak mówią internety. Najpierw jakiś papier wodny a potem  ze 3 pasty polerskie coraz niższej gradacji i na końcu masz lustro  

[Helmut]

8 godzin temu, alienus napisał:

czym zbierałes tworzywo ze tak fajnie wyszlo? 

Chodzi ci o zeszlifowanie płytki 0.25? Poświęciłem jeden arkusz  i przejechałem papierem 240 a potem 500 na szlifierce oscylacyjnej ustawionej na najniższe obroty  Nie wyszło idealnie, bo nie jest równy - miejscami dochodzi do (w mojej ocenie) do jakiegoś 0,05, a miejscami ledwie 0,2, ale przy skalach, które uprawiam, i tak tego starczy na długie lata...

[Helmut]

9 godzin temu, alienus napisał:

 Najpierw jakiś papier wodny a potem  ze 3 pasty polerskie coraz niższej gradacji i na końcu masz lustro  

Tylko, cholera, jak ja to wyciągnę, jak już pooklejałem to wszystko...? Najlepiej byłoby na gołym vacu... Pobiję się z myślami, czy mam siłę to zrobić na drugim egzemplarzu oszklenia i bawić się w ponowne oklejanie, a potem dam Wam znać, jak bardzo poobijani z tej bójki wyszliśmy - ja i szybka. I kto wygrał XD

[alienus]

Najpierw to na złomie procedurę opracuj a jak już zatrybi i będzie efekt "aha!" to wtedy na modelu kiedyś specjalnie podrapałem owiewke papierem by potem powalczyć jak ją wyciągnąć na gładko by był błysk i się dało. Odchudzania z kolei nie próbowałem ale w wiatraku lpr mnie to czeka więc podglądam i dopytuje. Pozdrawiam 

 

[Helmut]

Akurat mam złachany wiatrochron od tegoż Koolhovena; nada się idealnie. Może nawet go odratuję...?

[Helmut]

Moimi modelami najwyraźniej zaczęła rządzić klasyczna leninowska zasada "kto kogo" (wypchnie z kolejki do klejenia). Jakoś tak się zdarzyło, że biedny Holendro-Francuz wcisnął się pomiędzy rozpanoszone do granic możliwości Złośliwe Angielki. Tym razem padło na podwozie.

Dokumentacja fotograficzna wygląda jak przy pozostałych fragmentach Koolhovena - kilka fotek z detalami i pod dziwnymi kątami, a reszty się człowieku, sam domyślaj.

 

 

 

 

 

 

Czyli tradycyjnie szału nie ma, a za to kupa zagwozdek. 

Jedno, co było pewne to to, że zestawowe golenie podwozia nie nadawały się kompletnie do niczego. Zabawę zacząłem więc od skonstruowania z wałków Plasctructu czegoś w miarę przypominającego pierwowzór. Pierwsze podejście wyglądało tak:

 

Potem doszedł uchwyt do ramienia siłownika (ze złomu) i kilka opasek na goleni (folia z rozwalonego smartfona)

 

A potem się zorientowałem, ze trzpień amortyzatora jest zdecydowanie za cienki. Ostatecznie (tu już po zamontowaniu ramion amortyzatora, czy jak to się nazywa), całość wygląda tak: