yahata

584, 585 i w darze od NAL był 586 o ile dobrze pamiętam. Z jakichś powodów kadłub był sobie w WZL, potem go nie było. To było chwilę po lądowaniu na Groniku i rozbiciu W. Nie mam wiedzy, ale może został zużyty do poskładania 731. EDYCJA:Podzwonię i popytam, bo w spisach DDR brak takiej maszyny (586), a jestem niemalże pewien że taką skorupę widziałem około 1999 roku na Lublinku.

Nie jest prawdą, że śmigłowca z Pruszcza mają "archaiczne silniki" w porównaniu do W z Inowrocławia. Żeby nie wchodzić w szczegóły spora część wersji D ma takie same silniki jak wersja W. Generalnie pozostałe "archaiczne" silniki mają taką samą moc, nawet większy resurs godzinowy, ale inną charakterystykę wysokościową. Były na terenie naszego kraju trzy egzemplarze "przejściowe" pomiędzy wersją D i W. Z mocowaniem do rozpraszaczy gazów wylotowych, z piankowym wypełnieniem zbiorników paliwa (w teorii samozasklepiającym się) z wersji W jednak z systemem uzbrojenia i z instalacją paliwową zbiorników dodatkowych z wersji D. Został się tylko jeden. Poszczególne serie 103,110,220,340,410 różnią się od siebie małymi, lub większymi szczegółami. EDIT-chociaż mówienie W Polsce o wersji DW jest nadinterpretacją, niepotwierdzoną żadną dokumentacją

Po sięgnięciu do pamięci dinozaurów: remont w Leningradzie przeszedł 016. Prosto po przylocie z bratnią załogą i wyładowaniu suwenirów śmigłowiec podobnież wszedł w loty.

Podkładówka mogła być inna niż ta żółta później. Jakość malowania wtedy była fatalna. Po oparciu się o płatowiec ubranie białe się robiło-ktoś zresztą już o tym pisał. Ten PŁ przekazywany ostatnio ww zakładzie będzie na PS przerabiany?

Nadarzyce. Dużo trzynastek w dacie. Rozłączenie sterowania. O ile nie pomieszałem z 014. Zresztą wspomniany przez Qalimara składak to (znowu o ile pamięć nie myli) to własnie 013 i 014. Nie wiem dlaczego upieram się przy inności 13.Kojarzy mi się jako bardziej zielona od później remontowanych 17x. Z kolei 016 był bardziej szary... Jutro ustalę, który to był robiony w Leningradzie.

Widać kawał naprawdę solidnej roboty modelarskiej. Scenki rodzajowe, jeśli mają być w miarę autentyczne najlepiej kombinować ze zdjęcia. Chyba że zamysłem jest pokazanie umiejętności autora (np Mi-6 pana Ziobera) wtedy realność sytuacji dioramkowej idzie nieco na bok. Mnóstwo ciekawych detali, całość jednak odrobinę SF. Drabinka przystawiona za prawym skrzydłem już by sporo urealniła.

Tutaj małą ciekawostka jest podkładówka która wyłazi, zupełnie niepodobna do tego co wyłazi na innych egzemplarzach. 013 był kiedyś bardziej zielony od innych, bo o ile mnie pamięć nie myli był remontowany w bratnim Leningradzie. Jeśli chodzi o poważne incydenty lotnicze też nie był dziewiczy.

Doskonały model. W tej skali naprawdę duże oklaski. Może nawet odrobinę zbyt czysty jak na misyjny. Leta już pisał o specyficznych aspektach akurat tej maszyny w kwestii malowania Pasowałoby gdyby nie miał wsporników do mocowania EWU (rozpraszaczy gazów) pod nasadkami rur wylotowych. Takie wsporniki tylko na W i na dwóch "przejściówkach" 58x. Same zachwyty-piękna robota.

Nie wieszaj zewnętrznych zbiorników na Mi-24D. Wersja D nie ma instalacji do zewnętrznych zbiorników. Ewentualne zbiorniki dodatkowe innej konstrukcji mogą być zabudowywane w kabinie ładunkowej. UPK tylko do śmigłowców w numeracji 4xx i powyżej. Węzły mocowania nad drzwiami kabiny ładunkowej i nad pierwszym okienkiem za kabiną ładunkową występowały tylko na numerach 584, 585 i służyły do mocowania rozpraszaczy gazów wylotowych. Do pewnego momentu wiązało się to z mniejszym możliwym zakresem otwierania pokryw przedziału WR-24. Dobra robota. Robotę też szanujesz, jak nie przymierzając Zakłady Remontowe

Świetna sprawa. Scenka rodzajowa jak żywa. Szkoda mi kucharza, bo walczy z jedzeniem, którego ten team raczej nie wciągnie...a jeśli wciągnie, to tym gorzej dla nich i dla samochodu. Albo się szybko zrobili, albo zaczęli biesiadę już w busie. Ewentualnie ta zupa zbyt powoli dochodzi. Piękna robota.

Mikele dobrze strzelał. Zaznaczony przez Mikele fragment łopaty to jednak nie dźwigar, a okucie krawędzi natarcia łopaty. Natomiast pod okuciem znajduje się biała-biaława warstwa tworzywa gumopodobnego z zatopionymi w środku pakietami grzejnymi łopaty. Zresztą na zdjęciu: http://cdn-www.airliners.net/aviation-photos/photos/8/0/1/1269108.jpg widać delikatne przejście metaliczne-białe u nasady łopaty. Mały szczegół nie psujący bardzo, bardzo pozytywnego odbioru modelu. Świetna robota, podest jako żywy wzięty z lotniska w Żukowskim. Zastanawiam się dlaczego prezentuje się rufą w kierunku zwiedzających, ale u Rosjan wszystko możliwe:). Pozdrawiam

Panowie jak najwięcej wtrętów i wspomnień. Ludzie pracujący w lotnictwie to grupa dość hermetyczna, najbardziej rozmowna w swoim gronie. Część historii się zaciera, część idzie na wieczną służbę wraz ze starszymi kolegami, część została zerwana przez 3-4 masowe odejścia ze służby braci lotniczej w ostatnim dwudziestoleciu. Te historie opowiadane przy porannym "błotku", zwanym dalej kawą, czy przy wódeczce gdzieś w swoimi gronie nie powinny zaginąć. Po oddzieleniu mało chlubnych wybryków o charakterze chuligańsko-alkoholowym cała reszta to czyste lotnictwo. Ze obserwowalnymi przemianami w zakresie sprzetu, szkolenia, dyscypliny czy morale w lotnictwie. Kiedys jakiś mądry człowiek poczyta, przemyśli i opisze. Jak zostawimy to rozmaitym IPN to dorobią jakieś marksistowskie gęby z brodą-nieprawdziwe. Żeby nie off-topic, to mam dwie-trzy fotografie WAT owskich MIG-21 z lat 96-97. Napiszcie , czy w ogóle je skanować, bo to pewnie jedne z najbardziej opstrykanych 21 w internecie.

Z ciekawości zapytam "starości". Patrzę w sumkę i nie widze kolczykowania kluczy. Byłem świadkiem jak desant z Debrzna usilnie próbował kolczykować narzędzia i przywiązywać technika do klucza 17x19. Z kolei desant z Piły w ekstremalnych przypadkach miał klucze oprócz kolczykowania jeszcze zawinięte izolacją, podobno, żeby zimą nie przymarzały. Był na to jakiś telegram , czy to takie lokalne zwyczaje ? O opisywaniu elektropisem i ryciu w trzonku młotka opisu nie wspomnę bo to czarna instrukcja dość jasno określa.

Przestrzegam przed korzystaniem z materiałów fotograficznych z 013 z przeznaczeniem modelarskim jeśli chodzi o mocowanie nasadek rur wylotowych silników. Z powodu fizycznego braku na płatowcu silników TW3-117 IIIs. nasadki są zamocowane na tzw. patent. Sam sie dziwię, że to juz 10 lat trzyma.

Coraz rzadszy ostatnimi czasy widok, mianowicie "dusiciel" uzbrojony i gotowy do siania zniszczenia