Moses

Wczorajszy wieczór upłynął pod znakiem szlifowania. Pilniki, gąbki, papiery ścierne, na płaskich klockach i uchwytach do obłości. I mam to, Łączenie części jest niewidoczne, i nie będzie żadnych artefaktów po pomalowaniu podkładem

To temacie koloru wnęk podwozia i tego co w instrukcji napisane dopiero się obudziłem w tym temacie i musiałem coś napisać

Super! Dla mnie w tym roku urodzaj

Pamiętaj o jednym, Tamiya dostosowuje kolorystykę do swojej skromnej palety kolorów.

Kadlub sklejony, bez kokpitu i innych elementów, które będę mógł wkleić po skończeniu szpachlowania i szlifowania. A niestety będzie i to sporo. Przerwy na łaczeniach kadłuba są całkiem spore, bierze się to z tego że krawędzie nie są do siebie równolegle i stykają się na całej powierzchni, tylko są pod kątem i po połączeniu, styk wygląda jak liter "V". Albo jest to urok tego modelu, albo ja spapralem coś podczas szlifowania krawędzi połówek kadłuba, w celu uniknięcia właśnie tego efektu Także tam gdzie były większe szpary wkleiłem używając kleju Edyta Thin cieniutkie pręciki plastiku, z rozciągniętej wypraski. Tam gdzie były mniejsze ubytki, zastosowałem mieszankę szarej szpachli Tamiya z klejem Contacta Professional Revella, oraz płynną Mr Dissolved putty. Teraz niech odpoczywa to z dzień dwa. A na sam koniec akrylowa szpachla Vallejo wypełniłem ubytki we wklejonej w kadłub bazy pod hak hamujący, aby po około kwadransie wytrzeć nadmiar mokrym patyczkiem do uszu.

Nie bo. Olive Green jest zbyt żywym kolorem. W przypadku farb Tamiya możesz mieć problem, bo ma malą paletę barw

Slayer też kilka ostatnich tras koncertowych miał, więc i tu może być kilka edycji limitowanych tylko 100 szt

Nie wiem. Szukaj wg nr FS14052

Jeżeli Playboy, to nie olive drab, a Field Green.

I tak to będzie jedyne zdjęcie sklejonego zestawu jakie zobaczysz

Ojej jak w przypadku Su-22 inkludują superhiper rzeczy modelmakera

Po pokryciu części błyszczącym lakierem Mr.Color GX, nałożyłem washa od Ammo na kokpit. Poduszkę na siedzeniu potraktowałem natomiast Brązowym washem od AK. Po usunięciu nadmiaru washa patyczkiem do uszu, zabezpieczyłem całość półmatowym lakierem od Hataka. Na fototrawione pasy nałożyłem dwie cienkie warstwy Metal Primera. Następnie wyprofilowalem wstępnie pasy, i pomalowałem je Tamiyowakim Buffem, klamry natomiast Super Fine Silver z Gunze. Po przyklejeniu ich od fotela zakończyłem etap klejenia kokpitu. Następnie rozpocząłem przygotowania do łaczenia połówek kadłuba. Rozpocząłem od wklejenia pasków styrenowych, zastąpią kołki montazowe których nie ma w modelu. Wkleiłem także komorę kółka ogonowego, oraz bazę haka. Tutaj trzeba wkleić mały pasek sterynowy, aby pozbyć się szpary

Dobre, ładnie kryje, nie można jednak kłaść kolejnej warstwy nim poprzednia nie zaschnie. Można normalnie to zabezpieczać varniszami. Świetne rozwiązanie właśnie do kółek, jak nie ma się masek i nie chce się wyciągać aerografu dla takiego detalu.

Na kółka od ręki znalazłem fantastyczny sposób. https://www.mojehobby.pl/products/RCM001-Rubber-Black.html

Szarym pigmentem z weathering master set E, stosując metodę suchego pędzla, zaakcentowałem krawędzie. Następnie pomalowałem na czarno zagłówek, a na brązowo siedzisko. Później pomalowałem przełączniki i to tyle na tą chwilę.

https://www.mojehobby.pl/products/Chipping-Liquid.html Chipping Liquid od Tamiya. Używał ktoś, działa to z innymi farbami czy tylko z Tamiya?

Ale jeżeli oleje śmierdzą, to Bilmodel też może być problematyczny.

A podczas wojny koreańskiej dywizjon który rzucił największy tonaż bomb ze wszystkich jednostek USN/USMC Wracając do modelu, zacząłem malowac kokpit. Najpierw położyłem czarnego surfacera, następnie panele instrumentów, pomalowałem Hatakowym Night Black. Po wyschnięciu i zamaskowaniu taśmą maskującą, pomalowałem całość Gunzowskim C116 czyli RLM66 Black Gray, aby uniknąć efektu czarnej plamy.

Na warsztat ląduje nowy zestaw od SWORDa czyli AD-3/4 Skyraider over Korea Jedyne dodatki jakie dodam do modelu to fototrawione pasy od AMLa, żywiczne koal Airesa oraz kalkomanie Printscale, dla maszyny dywizjonu VMA-121, z czasów wojny koreańskiej Prace rozpocząłem od wycięcia wszystkich elementów potrzebnych do zamkniecia kadłuba. Czyli kokpit, imitacja chłodnicy oleju, komora kółka ogonowego, podstawy haka hamującego. Jak to w przypadku modeli SWORDa, każdej części należy poświęcić uwagę i popracować scraperem i pilnikami, aby usunąć nadlewki czy przesunięcia form. Powiększenia wymagają też otwory na kołki montażowe, gdyż są bardzo płytkie. Na usterzeniu natomiast trzeba usunąć wystajacą pozostałość po wypychaczu, która uniemożliwia poprawne połączenia połówek kadłuba. Minuta pracy dremelem i po problemie. Na koniec powiększyłem otwory w rurach wydechowych

W KS Model pojawiły się zapowiedzi Tigercatów od Fly https://ksmodel.pl/sklep/szukaj/str/1/producent/66/fraza/f7f [edyta] Aviation Megastore wycenił zestaw mna 23.33 ojro, czyli 100zł.

Ster kierunku, i jest pomalowany innym kolorem.

„Likwidator Oficerów” W 1945 roku Biuro Lotnictwa Marynarki (BuAer) ogłosiło specyfikację OS-105 na nowy, dzienny myśliwiec pokładowy. Maszyna miała być uzbrojona w cztery działka 20 mm i napędzana dwoma silnikami odrzutowymi – Westinghouse 24C (J34) lub General Electric TG-180 (J35). Po analizie zgłoszeń, 25 kwietnia 1946 roku kontrakt na budowę trzech prototypów trafił do firmy Vought. Tak narodził się XF7U-1, który po raz pierwszy wzbił się w powietrze w 1948 roku. Problemy zaczęły się szybko. Opóźnienia w pracach nad silnikami J34 sprawiły, że samolot nie osiągał zakładanych parametrów, co uniemożliwiało przeprowadzenie pełnych testów w locie. Projekt był o włos od skasowania. Mimo to powstało 14 egzemplarzy F7U-1, a w grudniu 1951 roku oblatano nową, gruntownie zmodernizowaną wersję – F7U-3. Ta wersja była o 25% większa, wreszcie dostała docelowe silniki Westinghouse J46-WE-8B z dopalaczami, a konstrukcja została wzmocniona. Piloci testowi docenili pewne cechy Cutlassa – był stabilną platformą uzbrojenia, zaskakująco zwrotny, dość przyjemny w pilotażu i wytrzymały. Niestety, lista problemów była dłuższa. Legendarne stały się opowieści o zawodnym układzie napędowym, trudnym lądowaniu na lotniskowcu i niestabilnym zachowaniu w locie. Wally Schirra – późniejszy astronauta – w swojej autobiografii napisał wprost, że F7U-3 był "twórcą wdów", i niestety statystyki to potwierdzają. W ciągu niespełna dekady służby utracono aż 1/4 wyprodukowanych maszyn (78 katastrof na około 550 000 godzin nalotu), co uczyniło Cutlassa najbardziej wypadkowym myśliwcem US Navy ze skośnymi skrzydłami wg badań marynarki z 1957 roku. Pierwszy Pierwszy amerykański myśliwiec pokładowy zaprojektowany z myślą o silnikach z dopalaczem Pierwszy ze skośnymi skrzydłami w lotnictwie US Navy Pierwszy w układzie bezogonowym Pierwszy z aktywnym układem sterowania hydraulicznym ze „sztucznym czuciem” Pierwszy z przednim kółkiem kierowanym, systemem tłumienia drgań i nieodwracalnym sterowaniem Pierwszy operacyjny nosiciel pocisków AIM-7 Sparrow A gdzie w tym wszystkim Marines? W kwietniu 1951 roku Szef Operacji Morskich (Chief of Naval Operations) ogłosił wymagania dla nowego dużego wodnosamolotu odrzutowego, porównywalnego rozmiarami z B-47. Maszyna ta miała pełnić specjalistyczną rolę: minowanie akwenów przy bardzo dużych prędkościach i na niskiej wysokości. Konkretnie chodziło o zrzut min z wysokości 500 stóp (ok. 150 metrów) przy minimalnej prędkości 500 węzłów, czyli około 926 km/h. Zadanie opracowania nowego uzbrojenia powierzono Naval Ordnance Laboratory Test Facility na Florydzie, a testy w locie realizowane były przez jednostki marynarki operujące z NAS Miami. W lutym 1952 roku baza NAS Miami została przekazana pod zarząd Korpusu Piechoty Morskiej i przekształcona w MCAS Miami. Nowi gospodarze przejęli również trwający projekt testowania nowego uzbrojenia. Początkowo do testów używano samolotów F7F Tigercat oraz F3D Skynight. Niestety, żadna z tych maszyn nie była w stanie osiągnąć wymaganej prędkości 500 węzłów. Pojawiła się więc potrzeba znalezienia szybszego nośnika zdolnego do przenoszenia dużego zasobnika z minami. Wybór padł na F7U-3 Cutlass Pierwszy Cutlass Bu.No 129466 trafił do MCAS Miami 16 kwietnia 1954 roku. Był napędzany silnikami J35 bez dopalaczy. Już podczas przelotu z MCAS El Toro do Miami pilot zgłosił aż sześć awarii – głównie układu hydraulicznego. Maszyna szybko zyskała przydomek Hangar Queen (Królowa Hangaru), ponieważ spędzała więcej czasu w naprawie niż w powietrzu. 12 kwietnia 1955 roku została przeniesiona do Naval Air Technical Training Center w Jacksonville, gdzie służyła jako pomoc dydaktyczna dla przyszłych mechaników USMC. Drugi Cutlass BuNo 129582, tym razem wyposażony już w silniki J46, przybył do jednostki H&HS Miami 21 czerwca 1955 roku – dwa dni po oblocie nowego wodnosamolotu P6M Seamaster, dla którego testowano nowy typ min. W ciągu dwóch lat służby maszyna wylatała 137 godzin. Po zakończeniu eksploatacji została przekazana na... plac zabaw w Fort Lauderdale. Trzeci Cutlass BuNo 129602, wcześniej użytkowany przez dywizjon VA-66, trafił do USMC w grudniu 1957 roku. W ciągu 8 miesięcy zaliczył zaledwie 28 godzin w powietrzu. Następnie został przekazany do NAF Litchfield Park. Paradoksalnie, mimo że był najkrócej używany przez Marines, to właśnie ten egzemplarz był ostatnim myśliwskim Cutlassem, który zakończył służbę. Model Moja miniatura przedstawia drugą maszynę, czyli F7U-3 Cutlass BuNo 129582. Model wykonany został z zestawu Fujimi, z dosatkiem kalkomani 3d firmy Kelik. Malowany Alcladami oraz AK Extreme Metal. Wash to Panel Line Dark Grey od Tamiya. Kalkomanie to mieszanka zestawowych (insygnia) oraz drukowanych w domu na drukarce atramentowej) Budowę modelu można obejrzeć w warsztacie