Jarekk

"Mostowce" są zwykle bezwieżowe.

Na moje wyczucie, to na dole wstawiłbym dwie belki. Przy jednej lemiesz byłby mało stabilny poprzecznie. Natomiast górna belka powinna chyba służyć do ustalania wysokości podniesienia lemiesza (za pomocą śruby?).

Byłem (w Pelcie), widziałem (Militaria nr 321) i .... "ręce i stringi opadają". To nie jest żadna monografia TK-3/TKS! Plany - 0, rysunki - 0, przekroje - 0. Książka zawiera tylko opis działań bojowych pododdziałów wyposażonych w tankietki. Zdjęć nowych ... jak na lekarstwo. Na podstawie zdjęć z Internetu (patrz Odkrywca) i książki R. Szubańskiego „Polska broń pancerna w 1939” można sobie samemu napisać taką książkę na komputerze. Rozpoczynam oficjalny bojkot publikacji wydawnictwa Militaria.

Danych taktycznych brak. 25 małych zdjęć typu ksero. Opisy są typu (str. 239): pancerz parowozu pancernego osłaniał: - kocioł parowy, - silniki i podwozie, - budkę maszynisty, - wieżę dcy pociągu, - zbiornik na wodę, - podwozie tendra. Opis zawiera również JEDNO zdjęcie parowozu.

Nie widziałem nic lepszego niż strona internetowa Dereli. http://derela.republika.pl/pociagi.htm PS. Właśnie zajrzałem do "PPWP 1918-39". Zdjęć i rysunków jest podobnie jak u Dereli. Kilka prostych rysunków i 20-30 zdjęć słabej jakości.

Polecam z punktu widzenia historycznego. Z modelarskiego nic tam nie znajdziesz. Planików i rysunków brak.

Co innego produkcja a co innego remonty główne (zwykle dwa). Samolot po remoncie mógł wyglądać inaczej niż ten oryginalny z SZRR. Kolega "emeryt" tylko potwierdził moje własne spostrzeżenia co do szarego wnętrza kabiny oryginalnych PF i PFM-ów.

Rysunki TKS w 72 były ostatnio chyba w czasopiśmie Militaria.

Jestem bardzo ciekaw czy można będzie w niej znaleźć coś więcej niż zawarto w dwóch zeszytach MiF. Obawiam się, że niewiele. Pan Ledwoch raczej powiela niż dodaje informacje.

Z powodu długiego czasu zasychania żywicy odlew zajmie co najmniej 4 dni

Sukcesy i pomysłowość Niemców wynikała chyba z faktu, (często wspomina sie o tym w literaturze) że u nich to dowódcy niskiego szczebla decydowali w jaki sposób i jakimi środkami zrealizują rozkaz bojowy. Nie zakładano im "kagańców" co często zdarzało sie w innych armiach. Zauważcie jak często strzelano z „88” z pozycji marszowej. Czy to się mieściło w jakichkolwiek instrukcjach? Na komendy i działoczyny do strzelania nie było czasami czasy. Czy angielski oficer The Royal Artillery wydałby komendy do otwarcia ognia z armaty stojącej na kołach?

Mikroreportaż z powstania koła-matki do odlewania kół nośnych 10TP. Jutro zalanie formy i pierwsze odlewy testowe. Do odlania 16 połówek kół.

Z literatury TBiU wynika, że był tylko jeden rodzaj amunicji do armaty, przeciwlotnicza wz. 34/St. Co do przeciwlotniczego( przeciwpancernego) odwodu manewrowego Naczelnego Wodza to taka jednostka istniała. 11 dywizjon artylerii przeciwlotniczej (zmotoryzowany) – 12 armat z ciągnikami. Tylko, że jego zadaniem była osłona rządu na całym szlaku od Warszawy do Zaleszczyk.

Koszt ADGZ 1/35 odpowiada cenie 8 ciekawych modeli samolotów w skali 1/72 udostępnionych modelarzom na Allegro.

Gratuluję samozaparcia. Czy będziesz miał jakiś element w ramce, który nie będzie wymagał korekty pilnikiem? PS. Mój ADGZ w 1/35 już zamówiony we Francji

Już mi się odechciało, idę modelistować.

Brawo. Kolejny eksperyment. Tylko czy ten lemiesz na odpowiedni kąt. Na zdjęciu Twojego lemiesza które zamieściłem wygląda prawie na kąt prosty. Powinien być chyba większy.

Wydaje mi się, że "88" były na wyposażeniu oddziałów frontowych, czyli w dywizjach pancernych i obsługi ich miały doświadczenie w sytuacjach aby prowadzić ogień improwizowany do różnych celów. Nasze "75" były tylko na zapleczu i obsługi widziały czołgi tylko na obrazkach. O strzelaniu do celów opancerzonych nie mieli raczej pojęcia. Obecnie, kojążę tylko strzelanie z Boforsów amunicją przeciwlotniczą do sowieckich czołgów w Grodnie. Skutki były raczej słabe. Chyba lekkie uszkodzenia i … wianie bojców.

Bo trzeba czytać dokładnie wątek. Fabryczne kolory są znane dzięki instrukcji której kopię znajdziesz w drugim numerze Poligonu z tego roku na stronie 71! Specjaliści od barw już kilka lat temu monografii 7TP ocenili je w/g FS. MILITARIA vol.1 No.5 Czołg lekki 7TP cz.1 str. 46: - szaro-piaskowy - (FS 33303-33448) - oliwkowo-zielony - (FS 34127-34098) - ciemno-brązowy - (FS30032-30059). Na tym kolorowym zdjęciu z Miemcem trawa jest tak pięknie oliwkowa, tylko znajdź taką wokół domu.

Dla obu typów armat produkowano tylko amunicję odłamkową do zwalczania samolotów. Jak tym zniszczyć czołg - nie wiadomo. Może i sporadyczne wypadki się zdarzały, jak na przykład w Grodnie.

W temacie malowań pojazdów wrześniowych, przeoczyłeś chyba następujący wątek na forum: viewtopic.php?t=11050&postdays=0&postorder=asc&start=90

Co to za wersja na ostatnim zdjęciu? Stacjonarna?

Mnie pomysł z postrzelanym statecznikiem pionowym też sie podoba. PS. Czy nie zapomniałeć o p... astelach (p...iasku) na gąskach? Regulaminowa gaśnica powinna być srebrna. Polecam do testowania moje rozwiązanie reflektorów: - reflektor rozwierciłem i pomalowałem na srebrno środek, - dodałem małą imitacją żarówki, - środek zalałem klejem do klejenia kabin firmy MR Hobby, - klej fajnie zasycha i nie ma efektu kurczenia.

Gratuluję zakończenia projektu. Wreszcie można podziwiać jego wygląd. Pomimo małych "usterek" warsztatowych model prezentuje się imponująco. Model jest bardzo pootwierany i zastanawiam się czy dodanie mu na stałe załogi, szczególnie w wieży, nie zepsuje ogólnego wyglądu modelu. Robiłem testy załadowania nawet części załogi do TKS-D i nie wyglądało to dobrze. Gdybym zdecydował uzupełnić go o załogą to byłbym za zamknięciem klapy silnikowej.