Solo

Nie pękło nic?

Wykombinowałem taką trochę własną metodę ładnego kładzenia washa w takich zakamarkach: najpierw go kładę, byle jak, byle był, czekam aż lekko podeschnie i wtedy pędzelkiem ładnie rozprowadzam white spiryt albo odourless terpentine i wash sam pięknie układa się wzdłuż ścianek wszelkiej maści.

Małe przyjemności: 1. Hamulce aerodynamiczne: pocieniowane, pomalowane, oblachowane i nawet tabliczki ostrzegawcze zamontowałem. 2. Pokrywy podwozia głównego i przedniego: też dużo cieniowania i zabawy w uzyskanie dobrego odcienia interior green. Uważne oczy dostrzegą w pokrywie przedniego podwozia zamontowany misternie zmajstrowany reflektor.

Ło matko, Spiton przechodzi na aero, czas umierać!

Patrzcie go, naród domaga się Bronco, a ten dalej jakieś złomy robi. Ale przerób masz imponujący.

Alclad jest wkurzający na maksa. Pryśniesz za mocno, to powstają odbarwienia, pryśniesz za słabo, to przebija kolor spod spodu. Położysz za grubą warstwę, to przy byle dotknięciu ściera się, wystarczy musnąć palcem. Nienawidzę tych lakierów, choć ładnie wyglądają. Nie potrafię ich kłaść.

Czyżby znowu się zalęgło coś ze SF?

Naturalnie miałem na myśli maski, nie kalki. Ja uwielbiam zdejmowanie masek po udanym malowaniu... Mrrrrr... Ale co to się stało, że nagle malujesz szprejem, miast pędzelkiem?

Co to ten dekupaż?

Nie będzie pilota, ani futerka. No, mogę ewentualnie rozważyć obszycie futerkiem drążka w kabinie.

Echhh, zdejmowanie tych kalek... To musiało być przyjemne, co?

Zalecam Photobucket: jest lepszy niż ImageShack, darmowy i bardzo wygodny.

Lustereczko powiedz przecie... Ale zaraz, czy ono trochę nie za duże? Pilot będzie mógł makijaż poprawiać, jeśli okaże się ciepłym chłopakiem?

Dzisiejszy wieczór to zabawa z owiewką, która miała być łatwa, szybka i przyjemna. Ale nie była. Postanowiłem nie tylko pomalować owiewkę i wiatrochron, ale jeszcze odtworzyć instalację podgrzewania wiatrochronu, namalować uszczelkę na owiewce oraz odtworzyć okablowanie w wiatrochronie i owiewce. No i udało się, ale roboty było co niemiara. Uszczelkę namalowałem żółta farbą, maskując ją paskiem taśmy o szerokości ok. 0,5 mm. To dopiero była robota, żeby taką taśmę położyć równo i jeszcze ładnie zaokrąglić na rogach, ale jakoś dałem radę. Gorzej było z wiatrochronem, który w oryginale ma lekko przydymione szkło. Położyłem farbę smoke grey Gunze, ale wyglądało to źle: wiatrochron wyglądał jakby był strasznie zakurzony, Zmyłem więc farbę rozcieńczalnikiem ale w międzyczasie okazało się, że szkło w wiatrochronie lekko zmatowiało. Dałem więc spokój przyciemnianiu i zostawiłem jak jest. Okablowanie dorobiłem z drutu cynowego 0,25 mm. Całość uświetniłem blaszką Eduarda w owiewce.

A mi się bardzo podobają takie zdjęcia z płytką głębia ostrości, bo fajnie pokazują elementy które chce się w ten sposób zaprezentować, z rozmazanym tłem reszty modelu. Super to wygląda, muszę spróbować tak u siebie zrobić.

A wiesz, że w Exito od kilku dni można to kupić?

A ja bym dodał, że nie widzę różnicy między jakością Tamiya i Gunze, ale Gunze mają większą paletę kolorów (chyba) i łatwiej je dobrać do prawdziwych kolorów samolotów.

Tym Hendrixem mnie zabiłeś.

Najbardziej nielubiana część robienia modelu, czyli klejenie kadłuba ze skrzydłami, za mną. Meng nie najgorzej rozwiązał sposób łączenia zarówno skrzydeł jak i kadłuba, przez co obyło się praktycznie bez szpachlowania/zalewania klejem szpar. Troszkę na końcach skrzydeł i w dwóch miejscach łączenia kadłuba ze skrzydłami trzeba było popracować, ale wyszło dobrze. Zostało mi w tym temacie odrobinę jeszcze szlifowania i odtwarzania dosłownie ze 2 cm linii podziału, albo i to nie. Innymi słowy, poszło gładko. Problemem było tylko samo sklejenie, w pewnym sensie, bo po złożeniu kadłuba i skrzydeł, pomiędzy nimi ziały z obu stron ponad milimetrowe szpary. Nie było wyjścia, na siłę docisnąłem jedno i drugie i nadspodziewanie elegancko to się skleiło. Oto F-102 w całym swoim kształcie (od razu mówię czepialskim: to na nosie to nie szpary, tylko zeszlifowany, czarny klej CA Loctite ): Odciąłem wczoraj dwie klapy od skrzydła. Są już oszlifowane i przygotowane do montażu, podobnie krawędzie skrzydeł. Zamontuję je w pozycji wychylonej. Dokończyłem także prace nad komorami podwozia głównego, montując końcówki okablowania i przewodów, oraz robiąc drobne podmalówki. Tak to wygląda w tej chwili, jak na zdjęciu poniżej. Do tego dojdzie oczywiście samo podwozie oraz siłowniki. Nie waloryzowałem samej komory uzbrojenia (nie ma na to miejsca), gdyż będzie szczelnie zapchana rakietami oraz klapami. A tak wyglądają wnęki podwozia na zbliżeniu:

Załóż warsztat, to niesamowicie mobilizuje, a komentarze naprawdę wiele dają. Czysta frajda.

Pozwolę sobie odesłać Cię do mojego warsztatu, gdzie dokładnie opisałem jak to zrobiłem, z niezłym chyba efektem. Generalnie szew należy delikatnie zeskrobać ostrym nożykiem (ostrze nożyka prostopadle do szwu, pod kątem 90 stopni, w poprzek szwu i skrobiesz), a potem jak opisałem. Prosta robota, tylko delikatnie z owiewką żeby nie pękła od naprężeń. Trzeba ją trzymać z końce, a nie za boki.

Pacz pan, co za swołocz, w biały dzień mu skrzydło kradną...

W swoim czasie, w swoim czasie... Dziś przy dobrych wiatrach skleimy kadłub z blokiem skrzydeł i tak z morskiej kipieli wyłoni się nadobny Delta Dagger. Ale to trochę później, najpierw odrobina klejenia i szlifowania.

Mam pomysł na prezentację tego modelu: a może by tak zdjęcia w kolorze, ale obrobione żeby wyglądały jak kolorowe zdjęcia "z epoki"?

...