letalin

Całkiem w porę. Nad Dieppe latało kilka dywizjonów już na Mk IX.

Może Spitfire Mk IX?

Wysokość cyfr na obłym kadłubie zmniejszy się o jakieś 10-15%, ale nie ma siły, żeby jakoś zwiększyła się grubość kreski.

Jedyną przeszkodą powinna być jakość kartonu, który można nasączać różnymi substancjami ( np. Paraloid 72 stosowany przez konserwatorów starodruków) dla uniknięcia łamania się go na zagięciach. Szczególnie wydania z lat 80-tych są kruche i pożółkłe. MM drukowano w olbrzymich nakładach. Ciągle pełno tego na serwisach aukcyjnych. Nie ma co żałować, bo nasi spadkobiercy wywalą to i tak na makulaturę. Mam też kolegę, który przemalowuje stare numery i próbuje poprawiać oznaczenia. Pracuje w Paint metodami, które każdy grafik by obśmiał, ale sam się nauczył i daje radę. Mam od niego takie poprawione, wydrukowane na porządnym kartonie.

Ja tam nie widzę żadnych zmian wobec oryginalnego rafowskiego kamuflażu. Fly może ma inne fotki, ale wątpię. Rakiet i masztu anteny też nie widzę.

Mam nadzieję, że ciągną temat włoszczyzny, bo ja raczej niechętnie wymienię tamiyowskie Dzbanki na ibegowskie. MC.200 mam tylko starego Revella, a MC.202 Hase, czy ITA są już lekko przestarzałe.

A pokazali na Babarybie MC.200 i 202?

OK, widocznie Japończyk tak to zinterpretował, podawałem z przetłumaczonego przez Google jego wpisu. Jeśli AH pójdzie za jego rysunkami, to zaznaczyłem na pomarańczowo moje priorytety.

Akurat ten problem w P-36 został przez AH poprawiony. Jumpei to opisał na swoim blogu. https://soyuyo.main.jp/h75/h75.html#tuiki Japończyk zauważył problem, ale na swoim blogu opisał go jako kompromis dla spasowania obu wersji limuzyny kabiny. Nie da się jej zrobić w 1/72 tak cienkiej, żeby zarówno otwarta i zamknięta pasowała bez małego odstępstwa od planów. Przy okazji mogę sprzedać coś, o czym japoński Mistrz może nie wie. W AH nie biorą jego planów bez dokładnej weryfikacji. Pierwsze zdjęcie po modyfikacji dyskutowanego problemu.

Są dwie szkoły. Można też jak Eduard i IBG, gdzie premierowe wydanie jest typu Royal Class, czy Black box. I wtedy kupujesz dwa zestawy od razu;)

Wydrukowane są W.Gr. Kokpit 3D jest jako opcja w preorderze.

Są też takie zestawy, że po wypakowaniu nie sposób włożyć ramki z powrotem i zamknąć pudełko:) Black Box z IBG kosztował mnie dłuższą chwilę, zanim się uporałem. Poszli za rozporządzeniem EU zanim weszło w życie:)

No niestety. W ostatnim czasie ubyły mi 3 sztuki, takie do sklejenia. Poszły w dobre ręce, ale natychmiast włączyłem powiadomienia w serwisach aukcyjnych, bo jak mam za mało, to czuję niepokój.

Były też modele robione pod wymiar pudełka. Dziwne skale niektórych amerykańskich zestawów wynikały z unifikacji kartonów. Dziś chyba cena opakowania jest mniejszą częścią kosztów produkcji, niż kiedyś?

Będą po dwa zestawy Jaka w pudełku

Siedzisko kierownika. Pierwszy raz się zamachnąłem na taką trójwymiarową bryłę z HIPSu.

Pierwsza ćwiartka zajęła mi więcej czasu, niż reszta. Kombinowanie i próby zajęły mi najwięcej czasu. Taka łamigłówka. W czasach druku 3D umiejętność przycięcia kilkunastu sztuk pręcików o dł. 2,8mm jest bardzo vintage.

Kötare ma utalentowanego projektanta. Człowiek stworzył model prosty w montażu, a jednocześnie bez wielkich kompromisów wobec wierności oryginałowi. Jestem na tak.

Z kronikarskiego obowiązku: P.11c to jeszcze PZW Siedlce, jeśli myśleć o czasach PRL. PZW najpierw przejęły formy od Ruchu i te trafiły do Pruszkowa (obecnie dostępne w sprzedaży u Big Model, swoją drogą imponująca żywotność form, wykonanych prawdopodobnie w Anglii przez narzędziownię Airfixa), a w 1989 wydało swój zestaw, znacznie lepszy, tłuczony potem przez Mistercraft, też ciągle do kupienia.

Próbny wydruk kołpaka z drukarki. Filament PLA, dysza 0.4mm. Da się spiłować na gładko po szpachlowaniu. To pierwszy projekt mojego syna w 3D. Jest dla mnie OK. Gorzej ze śmigłem, bo to b.skomplikowany kształt i on nie ma pojęcia jak to ugryźć, ale może ogarnie.

Te co mam na tapecie, to angielska produkcja.

To typowa wada tego zestawu. Mniej, lub bardziej wszystkie są krzywe. Produkcja Revell z lat dziewięćdziesiątych jest pod tym względem lepsza. Inne tworzywo, mniejszy skurcz. Na zdjęciu inny egzemplarz MB z ok.1974. Też rogal, ale na szczęście bez wygięcia do przodu, bo na tym co robię był też rogal w widoku z góry. przód i góra tej części silniej się kurczyła i wyginała dość kłopotliwie. Monogram też był wygięty, ale tam będzie skrzydło z żywicy, już wyprostowane. Żywica bardziej podatna na takie zabiegi.

Wymiękł na naciągach.

Prace trwają, w weekend przespieszą. Te otwarte żaluzje może odwrócą uwagę od zmyślonego kształtu osłony karteru. Monogram jest w tym miejscu ładniejszy. Pierścienie Townenda obu modeli b. się różnią, ale żaden nie leży w planach. Trudną do usunięcia wadą jest wygięcie skrzydeł. Górny płat prawie wyprostowałem gorącą wodą i przemocą, nie bez drobnych strat, a teraz odkryłem, że dolny jest też pokrzywiony. Oby nie popękał przy prostowaniu. Krzywy sprawi, że podpory międzyskrzydłowe nie będą pasować.

Dla niektórych, to Academy jest nawet słabszy, niż jego pierwowzór z Hellera.