lesio-69

W sobotę na żywo obejrzałem sobie ostatnie 4 modele zamieszczone w galeriach: Phantom, F 100D, 2-ie F104. F100 robi największe wrażenie. Za zgodą autora zamieszczę parę zdjęć. Kto spostrzegawczy, to zobaczy jeszcze jakie modele być może wkrótce zagoszczą w galerii. Zdjęcia robione telefonem, więc mi tu nie marudzić, tylko cieszyć oczy i zazdrościć , że ja widziałem je na żywo.

Wyszedł extra. Szczególnie dół.

Tym razem specjalnie na moje życzenie. Dzisiaj mam wczesny wyjazd i kawę piję wcześnie. ?

Poranna kawa zrobiona, to sobie teraz pooglądam. Nawet bez uzbrojenia wygląda bardzo ładnie.

2. Przekrój poprzeczny Kadłub żaglowca składa się z elementów konstrukcyjnych wzdłużnych i poprzecznych. Podstawowymi wzdłużnymi elementami konstrukcyjnymi jest stępka i nadstępka, których przedłużeniem z przodu okrętu jest dziobnica a z tyłu tylnica. Podstawowymi poprzecznymi elementami konstrukcyjnymi są denniki, które mocowane są od góry do stępki. Do denników mocowane są wręgi, które w ten sposób są prostopadłe do stępki. W układzie poprzecznym wręgi są połączone z pokładnikami za pomocą trójkątnych węzłówek w płaszczyźnie pionowej i poziomej. Pokładniki w kierunku poprzecznym łączą burty statku. Do pokładników mocowane są deski pokładu.W kierunku wzdłużnym pokładniki podparte są przez wzdłużniki pokładowe a w kierunku pionowym – kolumnami. Do wzdłużnych elementów konstrukcyjnych należą również wzdłużniki obłowe, pokładnikowe oraz listwy odbojowe. Do wręgów mocuje się podwójne poszycie, zewnętrzne i wewnętrzne. O poszyciu porozmawiamy w następnym odcinku.

Cóż by tu rzec? No po prostu cudo!!!!. Wg. mnie najlepszy jaki do tej pory wykonałeś. Specjalnie przejrzałem portfolio, żeby obejrzeć jeszcze raz wszystkie modele. I upewniłem się, że JEST NAJLEPSZY. Zasłużona fotka Tygodnia.

Kwestia ustawienia mebli w poziomie. Tu masz fajny przekrój. Co prawda to karawela a nie galeon, ale zasada pozostaje ta sama.

1. Przekrój podłużny Rysunek przedstawia przekrój podłużny galeonu z początku 17 wieku. Rysunek ten pozwoli zapoznać się z najważniejszymi częściami żaglowca. Na pewno wszyscy słyszeli takie określenie „położono stępkę” pod nowobudowany statek. Czymże jest owa magiczna stępka ( inna nazwa kil)? Stępka to podłużna belka znajdująca się na spodzie kadłuba pomiędzy stewą dziobową a rufową. Według N.Witsena szerokość stępki powinna być 1/25 największej szerokości okrętu. Zadaniem stępki jest podtrzymywanie wręg, które stanowią poprzeczny element szkieletu statku. Najlepszym materiałem na stępkę ze względu na swoje właściwości było drewno dębowe. Ponieważ ciężko było znaleźć jeden długi kawałek drewna, stępka składała się z kilku części łączonych na tzw. zamek. Pod stępką na całej jej długości montowano element wzmacniający o grubości kliku centymetrów zwany falszkilem. Zadaniem falszkilu była ochrona właściwej stępki podczas uderzenia o dno. Zniszczeniu ulegał falszkil, a stępka zostawała nie uszkodzona. Oczywiście po takiej przygodzie trzeba było zamontować nowy falszkil, co nie było zadaniem łatwym. Ale falszkil nas za bardzo nie interesuje gdyż pojawił się na początku 18 wieku Anglii, a nas interesuje wiek 17. Nad stępką na całej jej długości była montowana nadstępka składająca się kilki części połączonych zamkami. Szerokość nadstępki była równa szerokości stępki. Nadstępka miała dwa główne zadania: zamykała od góry mocowanie wręg do stępki oraz służyła jako podstawa do mocowania masztów. Z przodu okrętu znajduje się stewa dziobowa (dziobnica), która jest przedłużeniem stępki. Przed dziobnicą znajduje się galion z ozdobną figurą galionową. Z galionu obsługiwano żagle podbukszprytowe. W tylnej części znajduje się stewa rufowa (tylnica), którą stanowi pionowa belka połączona ze stępką. Do stewy rufowej mocuje się ster. Część zamykająca tył statku nazywana jest pawężą lub lustrem rufowym. Była to najbardziej ozdobna część statku. Umieszczano tu liczne elementy dekoracyjne.

W przygotowaniu są przekrój podłużny i poprzeczny galeonu. Może dziś lub jutro uda się rozpocząć.

Jak zwykle wyszedł pięknie.

Żeby wszystkim, którzy zamierzają śledzić dalszą relację z budowy galeonu 17 wieku łatwiej było zrozumieć to o czym piszę, rozpoczynam cykl „wykładów” na temat galeonów . Rozpocznę od konstrukcji kadłuba o zakończę na takielunku. „Wykłady” będą ukazywały wraz z postępem prac nad modelem, a więc potrwa to na pewno długo. Ci, którzy dobrną do końca relacji będą mogli się nazwać galeonomistrzami i z pewnością będą potrafili nazwać każdą linę i żagiel na rysunku olinowania i ożaglowania galeonu. Cała ta gmatwanina lin zostanie odzwierciedlona na modelu zgodnie z wszelkimi zasadami konstrukcji galeonu, jakie obowiązywały na przełomie 16/17 wieku. Materiałami źródłowymi będą: 1. Plany Modelarskie nr 31 - Wodnik 2. Plany Modelarskie nr 46 - Vasa 3. Plany Modelarskie nr 78 - Mayflower 4. Peter Kirsch - The Galeon The Great Ships Of The Armada Ara 5. Wojna na morzu - Hiszpańskie Galeony 1530 - 1690 6.R.C.Anderson - The Rigging Of Ships In The Days Of The Spritsail Tompast 1600 -1720 7.R.C. Anderson - Seventeenth Century Rigging 8. Wolfram zu Monfeld - Historic Ship Model 9.Rolf Hoeckel - Modellbau vo Schiffen des 16. und 17 Jahrhunders 10. M. Boczar - Galeona Zygmunta Augusta, próba rekonstrukcji 11. A. Konstam - Galeony hiszpańskie 1530 - 1690 12. K.H. Marquardt - V.O.C. Tender DUYFKE, 1603-1606 13. B. Landstrom - The Royal Warship Vasa 14.Plany galeonów hiszpańskich, angielskich, holenderskich, szwedzkich 15. internet

Przyglądając się żaglowcom widzimy głównie ogrom olinowania i omasztowania. W tych wszystkich linach i masztach nie ma nic przypadkowego. Wszystko jest bardzo ściśle uzależnione jedno od drugiego. Zacznijmy od olinowania. Podstawową i najgrubszą liną na okręcie jest grotsztag ( grubszą jest lina kotwiczna, ale jej nie bierzemy pod uwagę przy olinowaniu stałym i ruchomym). Całe olinowanie stałe i ruchome jest pochodną średnicy grotsztagu. Średnica grotsztagu też nie wzięła się nie wiadomo skąd. Średnica grotsztagu powiązana jest ze średnicą kolumny grotmasztu na wysokości pokładu i wynosi 0,166 jej średnicy. A średnica kolumny grotmasztu jest uzależniona od całkowitej długości grotmasztu ( kolumna + stenga + bramstenga). Długość grotmasztu jest pochodną szerokości kadłuba na najszerszej wrędze na wysokości KLW ( konstrukcyjna linia wodna). Wszystkie te zależności przedstawię dokładniej podczas wykonywania poszczególnych elementów. Rozumiem, że na razie wszystko jasne.???

Masz rację, ale w tym modelu nie tykam się gwoździowania.Zostawiam takie jakie zrobił producent. Żeby było śmieszniej gwoździe są wypukłe. Na prawdziwym okręcie byś się o nie potykał. W tym modelu z założenia chcę się skupić na odzwierciedleniu olinowania z epoki.

Właśnie tak się zastanawiałem, czy przypadkiem nie wprowadzić w wątku trochę informacji na temat konstrukcji, olinowania, takielunku żaglowców. Oczywiście w tym wątku byłyby to informacje na temat konstrukcji 16 i 17 wieku. Jeśli była by taka chęć ze strony osób, które tu zaglądają, to coś by tam się powoli pojawiało z informacji historycznych i konstrukcyjnych.

Trzeba trochę wprowadzić prawdy historycznej i zacząć przerabiać model. Najpierw trzeba zacząć od rzeczy, które będą zamocowane na pokładach. Zacznę od pachołków dla fałów fokrei , grotrei, bezanrei i bonaventurarei ( taką dziwną nazwę nosi czwarty maszt). Zgodnie z książkami R.C.Anderson - The Rigging Of Ships In The Days Of The Spritsail Tompast 1600 -1720", Rolfa Hoeckel - "Modellbau vo Schiffen des 16. und 17 Jahrhunders", R.C. Anderson - "Seventeenth Century Rigging". Pod koniec 17 wieku pachołki dla fałów fokrei i grotrei były ustawiane za masztem w odległości równej średnicy masztu. Na początku wieku 17 pachołki te stały trochę w większej odległości od masztu, jeden na lewo od osi symetrii okrętu , drugi na prawo. Pachołki dla bezanrei i w tym wypadku dla bonaventurarei stały przed masztem i na górnym pokładzie. Pachołki grotrei i fokrei często stały na dolnych pokładach i dlatego grotfały i fokfały często przechodziły przez specjalny otwór w pokładzie. U mnie będą to otwory w gretingach. Na zdjęciach pokazuję co będzie trzeba przerobić, aby choć trochę było to zgodne z prawdą historyczną.

Coś tam się porobiło. Pokłady pomalowane delikatnie kredkami akwarelowymi. Uszczelnienie pomiędzy deskami zrobione za pomocą czarnego cienkopisu wodoodpornego. W pokładach wykonałem część mocowań do olinowania. Pierwszy raz wykonywałem oksydowanie części metalowych . Do czernienia użyłem Brass Blacka. Jest to oksyda na zimno w płynie, wykorzystywana najczęściej przez rusznikarzy i kupiona w sklepie myśliwskim. Najpierw kąpiel w IPA (aby odtłuścić) potem woda, Brass Black, woda i przetarcie szmatką. Wychodzi fajy stalowy kolor. Na zdjęciu widać element prze oksydowaniem i po. Ty jeszcze elementy nie były przecierane szmatką, są więc dość mocno czarne. Na następnych zdjęciach będą już elementy przetarte.

Kupię Revell 05416 USS AMERICA

Chyba grota.

Fajnie, że ktoś jeszcze skleja żaglowce. Życzę powodzenia w tej nie łatwej materii.

Muszę przyznać, że mi też się podoba.

Dzisiaj zabawa w przedszkolaka. Kredki w dłoń i malujemy deski.Żeby nadać trochę plastyczności pokładom, trzeba subtelnie wycieniować deski gdyż pokład nie może mieć wszystkich desek tej samej barwy. To przecież drewno i rożnie reaguje na czynniki zewnętrzne. Użyłem kredek AKWARELOWYCH. Kredki akwarelowe bardzo dobrze rozprowadzają się wodą. Tak więc najpierw malowanie kredką deski, potem potem mokrym pędzelkiem rozcieramy kredkę. Fajna zabawa, tylko trzeba uważać , żeby nie zrobić wzoru spod "pieczątki". Dla porównania pokład, który nie był jeszcze malowany kredkami.

Viva Espana Widzę, że mamy dzień hiszpański. Mi się podoba, tym bardziej, że temat raczej mało spotykany.

?

Całkowicie się zgadzam. Dla mnie 4x bomba

W miarę możliwości oczywiście, że pomogę.