HKK

Niestety. Odróżniam nadmiarowe zgłoszenia spowodowane różnymi obiektywnymi i subiektywnymi czynnikami (błędna identyfikacja, fog of war, itd) od raportów w oczywisty sposób kłamliwych. Typu - strzelałem, zapalił się, widziałem jak wpadł do morza. Gdy np. Luftwaffe nie straciła żadnego samolotu w tym rejonie tego dnia. Nadmiarowe zgłoszenia miały oczywiście wszystkie jednostki. Kłamstwa w raportach z walki również. Ale 303 przodował w statystykach, więc zakładam, że w obu kategoriach również przodował. A na "nadmierną fantazję" w raportach 303-go są niestety bardzo mocne przesłanki.

Nie zwróciłem wcześniej uwagi zaaferowany dyskusją o zaworze. Jakiego metalizera używałeś? Bo niestety, ale Mustang wygląda jak pociągnięty srebrzanką do kaloryferów. Taka matowa, ziarnista powierzchnia.

Zgadzam się. Ludzie byli rzeczywiście niesamowici i ich walka w tych warunkach również. Natomiast co do zestrzeleń - łgali jak z nut. Na czele z Frantiskiem i Urbanowiczem. Ale to samo robili brytyjscy piloci Dywizjonu.

W którejś z następnych książek Arct przyznaje się do błędu. Pamiętajmy, że pisał to w latach 60-tych bez dostępu do zagranicznej literatury o archiwach nie wspominając. Po latach w których nie wolno nawet było wspominać o PSZ trochę koloryzowania w utworach bądź co bądź popularnych bym wybaczył. Gorzej, że dziś mimo pełnego dostępu do dokumentów i informacji wielu nadal wierzy w niesamowite osiągnięcia Dywizjonu 303 w BoB.

A nie będzie to czasem współczesny wydruk? Np do samochodów Matchbox-a można kupić nowo drukowane pudełka. Są tacy, którzy sprzedają modele w takich pudełkach udając, że mamy do czynienia z oryginałem w fabrycznym stanie.

Wydrukować maski powiadasz... Mogę spróbować, ale obawiam się, że nie będą przylegały na tyle idealnie do brzegów żeby nie było ryzyka odkurzu na folii.

Jest jeszcze jedno rozwiązanie na tapecie. Wydruk wyciętymi oknami i podklejenie cienką folią - taką w jaką pakują wypraski. Grubość ramek oczywiście nie w skali. Na wydruku mają 0.2mm czyli prawie 1.5 cm na oryginale! Lepiej niż płyta pancerna. Ale dla nieuzbrojonego oka chyba nie wygląda najgorzej. Okna na pewno są przejrzyste. Ślady kleju PVA się ostatecznie usunie na mokro. Tylko jak to teraz zamaskować? Taśma odpada - folia się poniszczy przy naklejaniu bądź odrywaniu masek. Załóżmy, że same ramki i otoczenie okien pomaluję przed podklejeniem folią. Wtedy, można spróbować z liquid mask. Pomazgania maską dookoła trudno uniknąć. Dlatego mówiłem o pomalowaniu ramek wcześniej. Ale tutaj, to tylko próba na odpadach. Na to symulacja kamuflażu. Wiem, że brzydko. Śpieszyło mi się Teraz trzeba maski odkleić. Może być ciężko, bo na pewno powłaziły w szczeliny między ramki a folię. Ale... jakoś poszło ośle, jakoś poszło. Coś z tego może być. Oczywiście zdjęcie masek z gotowego modelu, będzie dużo trudniejsze. Więc sam nie wiem. No i szkoda, że podobny numer nie przejdzie z wiatrochronem.

Kurczę, teraz dopiero zauważyłem zdradę w zestawie AH. Brak przetłoczeń nad km-ami przed wiatrochronem. Nie mówię o szczelinach wentylacyjnych, tylko o wąskich wypukłościach nad nimi. Na początkowych renderach były, na wypraskach zniknęły. A występują chyba na wszystkich zdjęciach francuskich H-75.

Od wewnątrz też oczywiście było. Po to zrobiłem zewnętrzny szablon. I żadnego na odwal. Papiery wodne kolejno 600, 800, 1000, 1200, 1500, 2000, 2500. Potem Micromesh 4k, 6k, 8k i 12k. Na koniec pasta polerska Tamki. I dopiero lakier. Obszar okna wygląda naprawdę przejrzyście, choć dobre vacu wyglądało by lepiej. Po maskowaniu i pomalowaniu grzbietu okienka będą maleńkie i powinny wystarczajaco kontrastować. Gorzej z wiatrochronem. Tu nic nie poradzę. Będzie się błyszczał, ale prawdziwej przejrzystości nie osiągnę. Kopyta do tłoczenia mogę sobie wydrukować jakie chcę. Ale musiałbym zainwestować spore pieniądze w maszynkę, wysokotemperaturową żywicę i arkusze dobrej folii. Oraz wiele, wiele czasu na próby. Wszystko bez gwarancji sukcesu dla póki co jednorazowego projektu. Zresztą zobaczymy. Może zechcę zrobić więcej Caudronów i wtedy.

Na dłużej starczy.

Prace nad Caudronem nie ustały, ale przyszedł moment, gdy postępy nie są zbyt spektakularne. Zrobiłem podstawkę montażową, co przy tak małym modelu jest niemal konieczne. Wydruk wyszedł wyjątkowo kiepsko, ale ma działać a nie wyglądać Postanowiłęm dać sobie spokój z tłoczeniem (przynajmniej póki co) i wydrukowałem osłony z przeźroczystej żywicy. Wiadomo, że nie będą przejrzyste i bez szlifowania i lakierowania się nie obejdzie. Do tylnej części powstały szablony ułatwiające polerowanie. Po polerowaniu i pryśnięciu kilku warstw lakieru efekt mnie zadowala. Szlifowany był tylko obszar z oknami, więc reszta przejrzysta być nie musi i nie jest. O szlifowaniu wiatrochronu mowy nie ma, więc będzie musiał się obejść samym lakierem. Jest mały, więc może się wizualnie bronić. Do wycięcia masek też posłużą szablony. Tył kadłuba został przeprojektowany. Koncepcja klejenia wanny kadłuba z mniejszych elementów mocno utrudnia czysty i równy montaż. Z tego powodu, dół został ostatecznie wydrukowany jako kompletny element. Ale kratownica jest nadal osobna. Na razie tyle.

Bardzo dobrze zrobiłeś. Ja żałuję że wziąłem tą mniejszą. Do 4 Ultra jest ok, ale prędzej czy później przyjdzie zmienić drukarkę na większą i lepszą. Obawiam się, że tych małych wogóle nie będą produkować, bo użytkownicy mają fioła na punkcie 12, 14, 16k.

Jeszcze jedna rada. Zainwestowanie w stację do czyszczenia i utwardzania ma spory sens. W tej chwili małą stację Anycubica można kupić wyjątkowo tanio, przynajmniej w UK. Oczywiście można wydruki płukać w słoiku z sitkiem do ogórków lub w myjce ultradźwiękowej. Ale jest to mocno upierdliwe i śmierdzące. No i ryzykuje się uszkodzeniem części przy przekładaniu. Do tego dochodzi chlapanie żywicą i IPĄ gdzie popadnie. W stacji można umieścić cały stolik bez odrywania wydruków. Nastawia się wybrany czas i tyle. Kontener z IPA jest szczelnie zamknięty. Po wyjęciu stolika można pojemnik gdzieś schować bez obawy wychlapania i parowania alkoholu. Przy okazji mamy wyczyszczony stolik. Co do utwardzenia, to też początkowo używałem lampki do paznokci. Bardzo niewygodne. Czas i jednorodność utwardzania nie dadzą się sensownie kontrolować. Większe części lubią się w związku z tym deformować. W stacji zamienia się zbiornik z IPA na obrotową podstawkę. Umieszczamy tam wydruki, ustawiamy czas, zajmujemy się czymś innym. Całość zajmuje mniej miejsca niż myjka i paznokciara z ich zasilaczami i kablami. Koszt pewnie niewiele większy, komfort nieporównywalny. I wydruki wychodzą lepsze. Dopóki używałem "domowych" sposobów, każdy wydruk był mocno stresujący. Smród alkoholu, klejące się rękawiczki, myjka i wszystko czego się dotknąłem. Sprzątanie biurka. Naprawdę można się zniechęcić do żywicy. Teraz czekanie na rezultat wydruku to czysta (nomen omen) przyjemność.

Używałem dotąd 3 żywic (nie licząc przeżroczystej Siraya Tech). Wszystkie Anycubic-a. Water Washable + jest dość krucha. Wg mnie nie nadaje się do mniejszych elementów, bo będą zbyt łamliwe. W dodatku ma dość intensywny zapach. ABS LIke Resin v2 jest z kolei dość elastyczna. Dobra do cienkich, drobnych elementów. Ale za to niezbyt sprawdza się przy cienkich ściankach (0.15 - 0.2 mm). Potrafią się fałdować. Najlepsza z nich to Water Wash Resin 2.0. Nadal dość elastyczna ale jednocześnie sztywniejsza. Obie są znacznie mniej śmierdzące niż Water Washable+. Water Wash Resin 2.0 używam do wszystkich elementów modeli. Czasem mieszam 1:1 z ABS Like jeśli chcę dodać elastyczności. Na razie nie planuję testować innych żywic, bo to oznacza sporo roboty z kalibracją. ABS Like Resin nadaje się również do wydruków można rzec pozamodelarskich. Wydrukowałem sobie z niej zastępcze szyny do szuflad w miejsce oryginalnych które się połamały. Jestem ciekaw ile wytrzymają.

Lepka powierzchnia wydruku odporna na utwardzenie to skutek utlenienia źle wypłukanej żywicy. Ona już słabo reaguje na UV i będzie się kleić jeszcze długo. Więc owszem, trzeba to zmyć przy pomocy IPA. Dobrze pomóc sobie jakimś pędzlem. Z myjką ultradźwiękowa ostrożnie. Zbyt intensywne moczenie w IPA może zaszkodzić cieńszym detalom. Pomijając fakt, że chińskie myjki ultradźwiękowe (nawet te droższe) to często wielkie g... Zawodne i słabo działające. Unikać tych z obudową lub pokrywą z tworzywa! Słabej jakości plastik reaguje z żywicą i samoistnie pęka po pewnym czasie. Moja myjka dosłownie rozpadła się po dwóch tygodniach choć sama wanienka była metalowa.

Jak już pisałem w innych tematach, mój program to Plasticity. Jest płatny, ale do wypróbowania jest darmowa wersja 30 dniowa. Nie ma subskrypcji. Płaci się jednorazowo, a cena wersji podstawowej nie jest szczególnie wysoka. Możliwościami CAD nie ustępuje profesjonalnym programom, za to jest łatwiejszy do opanowania. Anycubic Photon Mono 4 Ultra, to wg mnie najlepszy obecnie wybór dla początkujących. Szczególnie dla tych, którzy są ograniczeni miejscem do pracy. Chyba, że ktoś nastawia się na druk większych elementów, to wtedy 10-calowa drukarka będzie właściwym wyborem. Alternatywa wśród małych drukarek jest Elegoo Mars 5 Ultra. Jest nieco droższa, w pewnych warunkach szybsza, ale brak jej aplikacji na telefon do zdalnego monitorowania. Elegoo ma również gorzej opanowany czujnik oporu stolika. Ale generalnie Anycubic i Elegoo są porównywalne. Czyli 7 calowe Photon Mono 4 Ultra i Mars 5 Ultra. Oraz 10-calowe Photon Mono M7/M7 Pro i Saturn 4 Ultra. Innych nie brał bym w tej chwili pod uwagę, przynajmniej na początek.

W najnowszym newsletterze jest zapowiedź P-36C na lipiec oraz P-400 w 1/48. Jest również informacja o wymianie wadliwych ramek z kadłubem H-75. Niestety, chyba tylko w newsleterze a informacja powinna być wyraźnie widoczna na stronie sklepu lub (a lepiej również) na blogu Army. Może AH to szybko naprawi, bo chowanie głowy w piasek i zwlekanie z jasną informacji o błędach to nie jest poważne zachowanie. I tak wszyscy zainteresowani prędzej czy później się dowiedzą, a wtedy brak komunikatu ze strony AH będzie wyglądał jeszcze gorzej. W erze social mediów próba przemilczenia problemów przez firmę to strzał w stopę. Z pozytywów, AH zapowiedziała promocje cenowe na wcześniejsze produkty, oraz ew. plan wznowienia dual packa P-51B oraz sprzedaży gotowych wydruków. Na razie zbierają opinie na ten temat.

W newsletterze Army jest już informacja o wymianie ramek H-75. Wystarczy wypełnić druk reklamacyjny. Można również zażądać wysyłki nowych ramek przy okazji innego zakupu w sklepie Army. Szkoda, że informacja nie jest wyraźnie (a może w ogóle) widoczna na stronie sklepu lub na blogu Army. Nie każdy subskrybuje newsletter. Takie chowanie głowy w piasek martwi. Dodatkowo, pojawiła się zapowiedź wersji P-36C na lipiec. To z kolei cieszy, choć szkoda, że nie P-36A. Wygląda więc na to, że zestaw będzie się jedynie różnił malowaniami.

Jestem bardzo ciekaw, bo jeśli chodzi o skalę 1/72 to jestem sceptyczny w kwestii mocno zdetalowanych zestawów. W plastiku nawet jeśli jakiś detal się uszkodzi lub zagubi, to nie ma większego problemu z naprawą czy dorobieniem. Przy żywicy ryzyko wzrasta, a rozmiar i szczegółowość części w zasadzie wyklucza samodzielne "ręczne" uzupełnienia. W 1/32 ma prawo być inaczej, bo części jednak większe. Ja w mojej budowie Caudrona niektóre elementy, nawet te nie najmniejsze drukuję w kilku kopiach a i tak czasem muszę coś dodrukować, bo na jakimś etapie istotna część się uszkodziła i cały moduł do powtórnego wykonania. Wydaje mi się, że producenci zestawów drukowanych powinni dodawać pliki stl niektórych mniejszych lub podatnych na uszkodzenie elementów.

To już końcówka cyfrowego projektu. Pewnie jeszcze jakaś kosmetyka i poprawki, ale raczej bez większych dodatków. Ufff....

Następny etap to cała część ogonowa. Zdjęcie rodzinne elementów: I parę detali Klapę przedziału konwertera napięcia chyba zrobię otwartą, więc konwerter też się znalazł. Klapa jest zaopatrzona w imitacje wkrętów, ale tu na zdjęciu została pokazana od lewej strony

... które raczej nie dotyczą modelarza prezentującego całkiem precyzyjnie zbudowany i pomalowany model. I nie mówmy tu o dysgrafii, dysleksji i innych dys. Mój syn miał i nadal ma tego rodzaju ograniczenia. Ciężko przechodził przez system szkolny. Ale dziś jak coś pisze, to najpierw sprawdza i poprawia zanim puści w świat. Z szacunku dla innych ale też dla siebie. Może to głupie i niedzisiejsze, ale twierdzi, że ze swoimi ograniczeniami woli się mocować niż używać ich jako usprawiedliwień.

Odświeżam wątek, bo w związku z nabytą ostatnio praktyką mogę coś na ten temat powiedzieć. Otóż z tą "formalnością" bardzo się mylisz. Między modelem 3D a otrzymaniem gotowego elementu w druku jest cały obszar umiejętności i wyzwań. I nie mówię tu tylko o ograniczeniach technologii. Część z ograniczeń może zniknąć, ale część raczej na pewno nie, lub nie szybko. Tak jak tradycyjna technologia wtryskowa dalej pewne zasadnicze ograniczenia ma, mimo oszałamiającego postępu w ciągu ostatnich 20-30 lat. Można zrobić dowolnie szczególasty cyfrowy model . Ale nawet jakby znikła techniczna niemożliwość wydruku takowego, to pozostaje kwestia granicy postrzegania o której wspomniałeś. Cyfrowy model również musi zachować równowagę między dokładnością odwzorowania a dostrzegalnością szczegółów przez nieuzbrojone oko. Zależnie od tematu, skali oraz konkretnego elementu. To nie znika, a nawet staje się jeszcze istotniejsze w momencie, gdy cyfrowe projektowanie daje złudzenie nieograniczonych możliwości detalowania. Na dodatek, dla całęgo szeregu detali, konieczne jest ich drukowanie w częściach dla zachowania szczegółowości czy choćby dobrego pomalowania. Późniejszy montaż i sklejenie tych drobiazgów to często wyzwanie niespecjalnie różniące się od budowy ze scratcha. Ale przecież nie tylko, a być może nawet nie przede wszystkim manualnych. Dobrze zdetalowany model to kwestia projektu, przemyśleń, rozwiązań. Oraz ich modyfikacji na każdym etapie. To jest trudne i jest wyzwaniem. Wg mnie nie mniejszym niż fizyczne wypiłowanie jakiegoś submilimetrowego drobiazgu. Tym bardziej, że nie oszukujmy się, ale z wiekiem precyzja rąk spada i tyle. W tym sensie, druk 3D daje równie dużo możliwości samorealizacji i wyzwań, co tradycyjne detalowanie. A jest pozbawiony wielu wad charakterystycznych dla owych tradycyjnych metod.

No właśnie. Spróbuję ją upodobnić jakimś olejnym washem do reszty, która jest owszem szaroniebieska, ale w żadnym wypadku granatowa

Wedle książki to powinno być coś zbliżonego do Neutral Grey. Dałem NG43 od MRP. Również fotel,, tył i drążek. Drewno to Dark Earth Tamiyi udekorowane olejną sieną i pomarańczą. Reszta robiona różnymi pisaczkami AK.