M.A.V.

Dzięki okonek, nie znałem tej gazetki Coś tam już o tej technologii mi się obiło o uszy, ale były to zazwyczaj krótkie wzmianki. Jak np. w Cold War Submarines [N.Polmar & K.J.Moore] są na ten temat bodajże dwa zdania. Dlatego do tej pory myślałem, że to było coś topornego i nie zrealizowanego z takim rozmachem.

eh... ale się wygłupiłem. Tak się kończy pisanie postów w pracy jednocześnie gadając przez telefon

Hmmm... skąd masz takie informacje? Zawsze mi się wydawało, że Wilk (ex B-98) i Dzik (ex B-29) pochodzą z tej samej serii (nr stocz. 800-821), chociaż między nimi było z 3 lata różnicy jeśli chodzi o prace stoczniowe (1963-66)

Zdobyłeś Kaszalota? gdzie? kiedy? Cholercia, ja na niego poluje prawie dwa lata i d... Pisałem do producenta, ale podobno już ich nie produkują. Raz była licytacja na alezło ale mnie ktoś ubiegł - mam nadzieje że nie ty

Niestety znów post pod postem ale mam nadzieję że zostanę rozgrzeszony bo będą SENSACYJNE WIADOMOŚCI (ale o tym na końcu) Przedstawiam efekt prawie miesięcznego małego "śledztwa", przy okazji przedstawię kilka nie zamieszczonych tutaj wcześniej zdjęć. Na początek uwaga co do urządzenia, o które pytał kjp_a_man - tak sprawdziłem, jest to urządzenie do badania prędkości przepływu wody. Jednak to zdjęcie, które zamieścił wcześniej Andreya bylo niekompletne. Tak wyglądało gdy okręt był w służbie: Co więcej znalazłem informację, że podobne urządzenia do badania prędkości przepływu znajdowały się zaraz przy śrubie, przy nasadzie stateczników. Wiązał się to z tym, iż na okręcie testowano różne rodzaje śrub. Co ciekawe znalazłem informację iż była to pierwsza jednostka w sowieckiej flocie podwodnej na której zamontowano śruby przeciwbieżne. Co więcej, to właśnie testy na p.1710 pozwoliły na dopracowanie w ZSRR śrub z sierpowatymi piórami, które obecnie są w powszechnym użyciu. Jakby tego było mało, dotarłem do informacji, że cała sekcja dziobowa była demontowalna i wymienna - by można było testować różną geometrię dziobu (pod kątem montowania wewnątrz sonaru) Dwa kolorowe zdjęcia z Sewastopola (których jeszcze nie było), gdy okręt już był sporadycznie używany i głównie cumował i rdzewiał (W 1996 nastąpiło zużycie akumulatorów i trzeba było je wymienić, z czym zwlekano ze względu na koszty): Podczas "Dni Morza" w 1995: Kilka zdjęć archiwalnych, które udało mi się znaleźć. Niestety słabej jakości bo to z wojskowej gazety wydawanej dla marynarzy: Tu dwa zdjęcia z prób odbiorczych okrętu (Morze Czarne niedaleko Bałakławy, Krym - 1986) To zdjęcie z roku 1988: Teraz pora na małą perełkę... dotarłem do filmu zrobionego na potrzeby Ministerstwa Obrony ZSRR (Киностудия Министерства обороны СССР) w 1989r pt: "Podwodna, doświadczalna jednostka 1710" (Опытная средняя подводная лодка проекта 1710). Niestety cały film zapewne niedostępny dla szerszego odbiorcy, ale znalazłem te kilka klatek z niego: Na koniec spuszczam BOMBĘ... Nie jestem pewien, ale to chyba będzie debiut na polskojęzycznych stronach bo do tej pory nigdzie nie znalazłem o tym wyczerpujących informacji (jedyne wzmianki do jakich dotarłem były na stronach rosyjskich i chińskich). Otóż jednostka p.1710 dysponowała eksperymentalnym i nowatorskim hydraulicznym układem polimerowym. O co chodzi? Otóż na okręcie był zbiornik ze specjalną pastą na bazie polimerów (tlenku etylenu i akrylamidu), która była tłoczona hydraulicznie przewodami do kilku pierścieni wokół kadłuba sztywnego gdzie polimer wiązał się z wodą morską i był tłoczony następnie do szczelin w kadłubie zewnętrznym gdzie zostawała wyciśnięta na zewnątrz. Po co było to wszystko? Otóż polimer zmieszany z wodą pod wpływem szybkiego poruszania się okrętu pod wodą przywierał i zostawał przez ciśnienie wody rozprowadzany po kadłubie (coś jakby smarowanie zmniejszające tarcie). Założenia układu: - ograniczenie poziomu hałasu wytwarzanego przez jednostkę do 3-4 dB. - zmniejszenie oporów na styku kadłub-woda o 40-45% - zwiększenie prędkości podwodnej o 11-12% bez zwiększania mocy silnika Fotka (kadr w w/w filmu) pokazująca założenia teoretyczne i pokazuje lokalizację pierścieni na jednostce (pionowe linie) Tu widok takiej szczeliny na stateczniku (całe rufowe usterzenie miało takie): Tutaj szczelina dziobowa w interesującym ujęciu - następuje wyrzut polimeru (ujęcie trochę zakłamane bo wygląda na robione w suchym doku na potrzeby filmu): Tutaj widok na zbiornik pasty i układ hydrauliczny: Całość była sterowana takim ciekawym komputerem jak poniżej (całość informacji z wszystkich czujników była zbierana przez główny komputer jednostki o nazwie RAID, gdzie następowała analiza zebranych wyników): źródła: http://roteflotte.de , http://kuleshovoleg.livejournal.com , http://www.deepstorm.ru , http://forum.sevastopol.info , http://military.china.com Dla zainteresowanych - zamieszczam oryginalny fragment o owym układzie polimerowym - może ktoś z lepszym "rosyjskim technicznym" wyciśnie z niego więcej (bardzo bym się ucieszył): Для снижения акустических помех работе главной антенны ГАК на внешних обводах корпуса и на внутренних переборках использованы гидроакустические покрытия из материалов "Плавник-78" и "Шлем". Для снижения сопротивления воды в пограничный слой вдоль легкого корпуса и ограждения перископов подавался раствор полимеров, снижающий сопротивление (скорость хода увеличивалась без изменения мощности ДЭУ). Система включала в себя кольцевые щелевидные конструкции легкого корпуса, цистерну-хранилище полимерной пасты и оборудование: - центробежный насос для подачи забортной воды - винтовой насос подачи пасты в смеситель - трубопроводы подачи раствора к щелям Полимерная паста загружалась в специальную цистерну, содержавшую эластичные емкости; в полости между ними и переборками цистерны поступала забортная вода, которая по мере расходования пасты ее заменяла. При включении системы в смеситель подавались забортная вода и паста. Полученный раствор поступал по трубопроводам в сборные коффердамы, а затем – к щелям в легком корпусе, ограждении выдвижных устройств, стабилизаторах и к гребному винту. Гидродинамически активные полимеры были созданы на базе полиэтиленоксида и акриламида. Измерения свойств пограничного слоя производятся аппаратурой ЭМО-42П, Неон-16, Скат ИК. Использование впрыска раствора полимеров позволило: - снизить акустический шум вызываемый корпусом на 3-4 дБ; - снизить сопротивление трения корпуса лодки на 40-45%; - увеличить скорость лодки в подводном положении без увеличения мощности двигателя на 11-12%.

no panowie wciągać brzuchy bo się ciasno na grzędzie robi Siwy - będziesz robił 505 czy jakiegoś innego?

Małe odświeżenie... może nie o okręcie w tytule, ale o Delcie IV. (tu mały ukłon w stronę admina - może warto zmienić tytuł, żeby było ogólnie o p.667BDRM bo w wątku nie tylko jest mowa o K-407) Tym razem zapraszam na małą wycieczkę po K-18, która może być o tyle ciekawa, iż okręt pozostaje w ciągłej służbie liniowej Trochę info o jednostce: K-18: Karelia (Карелия), nazwa została nadana 18.09.1996 stępka: 07.02.1986 (nr stocz. 384) wodowanie: 02.02.1989 do służby: 10.10.1989 (po dzień dzisiejszy w szeregach Floty Północnej) przy okazji zdjęć wyrzutni mała informacja: otóż w okresie 10.2004-12.2009 okręt przeszedł gruntowny remont w stoczni Zvezdoczka w Siewierodwinsku i został przezbrojony w rakiety R-29RMU2 'Sineva' Синева (GRAU:3M37U2 , NATO:SS-N-23 Skiff) Zapraszam pod pokład Kajuta "wielkiego szefa" A tak mieszka reszta załogi: Kambuz, stołówka (nawet można zajrzeć do menu ) Na koniec ciekawostka. Gabinet pokładowego lekarza. wszystkie fotki: Maxim Abrakhimov

kawał drania, toć to panie ponad meter... Siadam i podziwiam. Mam nadzieję że aktualizacje będą obfite, bo podobnie jak u ami u mnie też to pudło zalega w oczekiwaniu na lepsze czasy (braku odpowiedniej wielkości "suchego doku"). Ale dobrze wiedzieć że wyszły do niego blaszki - trzeba uzupełnić zestaw

no no, jeszcze trochę a efekt końcowy zawstydzi Kruppa

no tak... Udałoj Teraz to wydaje się oczywiste, ale wstyd pozostanie PS: taki sztormik to lepszy niż rollercoster

mjg - dzięki za link pozwolę sobie na małe uzupełnienie: Te oba okręty p.971 (służące we Flocie Pacyfiku) zostały transportowane do stoczni Zvezdoczka (Siewierodwińsk) w celu modernizacji ich do p.971M (NATO: Akula II). Modernizacja oględnie sprowadza się do wydłużenia kadłuba o ok 2m (wyp. nawodna wzrośnie do 8500t, a podwodna do 12770t). Siłownia okrętu zostanie dodatkowo wytłumiona i dodana sekcja z wolnoobrotowym układem przenoszenia napędu. Okręty zostaną również uzbrojone w kompleks rakietowy Kalibr-PL. Zmiany w wyposażeniu elektronicznym utajnione. Kilka informacji o "bohaterach": - K-295: Samara (Самара), do 30.08.1999 nosił nazwę "Drakon" (Smok) stępka: 07.11.1993 (nr stocz. 517) wodowanie: 05.08.1994 do służby: 17.07.1995 - K-391: Brack (Братск), do 10.09.1997 nosił nazwę "Kit" (Wieloryb) stępka: 23.02.1988 (nr stocz. 514) wodowanie: 14.04.1989 do służby: 29.12.1989

Ropa to i owszem - wyciekła. Rok po zdarzeniu jak popękał kadłub i okręt "siadł". Okazało się, że sowieci nie wypompowali całego paliwa. Co do skażenia radioaktywnego to wyczytałem iż stwierdzono podczas inspekcji interwencyjnej jakieś nieznaczne skażenie polonem. Skąd się wzięło na okręcie... diabli wiedzą. Była teoria że gdy stał te kilka lat przycumowany do nadbrzeża to służył jako magazyn. Ale to może być tylko kaczka dziennikarska. Wg mnie Norwegowie chcieli wywrzeć dodatkową "presje" na Rosjan i nagłośnić sprawę, bo wiadomo - nikt się nie przejmuje jakimś tam wyciekiem ropy, ale gdy słyszy się o skażeniu radioaktywnym to od razu robi się głośno. Uran też można wykopać... tudzież zeskrobać. Szczególnie na Nowej Ziemi, gdzie złoża bardzo obfite

W pełni się zgadzam w sprawie wieŻy Cóż, z tego co widzę to "specjaliści" z Hachette zrobili mix Bismarcka z Tirpitzem - taka sprzedaż wiązana PS: Ale model pierwszorzędny. Szkoda tylko że wszystkie znane mi Bismarcki mają to oklepane kamo.

Bardzo zacna kolekcyja mości Panie Zastanawiam się tylko czy na tym E14Y nie powinny być żółte pasy na skrzydłach PS: Z tymi kalkami to chyba Mikromirowa przypadłość - w moim Skipjacku też nie było.

Małe uzupełnienie do postu mjg... Murmańsk był ostatnim oddanym do służby sowieckim krążownikiem typu Swierdłow (p.68bis). Zbudowanym w stoczni nr 402 w Siewierodwińsku. Jednostki tego typu (uzbrojone w klasyczną artylerię) szybko stały się przestarzałe na skutek szybkiego rozwoju broni rakietowej. stępka: 21.01.1953 wodowanie: 24.04.1955 do służby: 22.09.1955 Oficjalnie wycofany ze służby 3.07.1992 (choć znalazłem informację, że już w 1989 znajdował się w rezerwie częściowo rozbrojony) W jaki sposób stał się wrakiem? Otóż historia jest następująca: W 1994 roku po kilku latach rdzewienia w porcie okręt zdecydowano się sprzedać do Indii na złom. Ze względu na to iż okręt nie był już sprawny (częściowo zdemontowano z niego wyposażenie) postanowiono że zostanie do Indii zaholowany (swoją drogą niezły rejs z Morza Barentsa). Na skutek sztormowej pogody - operację przeprowadzano nie wiedzieć czemu zimą - okręt zerwał się z holu i dryfując osiadł na skałach w pobliżu norweskiej miejscowości Sørvær. Po tym wydarzeniu Rosjanie przestali się interesować jego losem zadowoleni że pozbyli się "kłopotliwego balastu". Oczywiście sprawa okrętu wywołała wściekłość Norwegów, którzy przez kilka następnych lat usiłowali zmusić Rosjan by po sobie posprzątali. Niestety nic nie osiągnęli i w końcu w 2009 podjęli decyzję że sami usuną wrak. Niestety już wtedy podniesienie go i przeholowanie do stoczni złomowej było niemożliwe zatem zdecydowano się przeprowadzić całą operację na miejscu - tworząc wokół wraku tamę i wypompowując wodę z powstałego w ten sposób zbiornika - co pokazane jest na zdjęciach z linka mjg Ja natomiast dorzucam kilka fotek z czasów gdy okręt był jeszcze wrakiem, który stał się okoliczną "atrakcją turystyczną": A tutaj fotka zaraz po zatonięciu (dopiero po roku natura zniwelowała przechył i okręt osiadł prawie na równej stępce) Na koniec kilka fotek z lat "świetności":

http://www.1999.co.jp/eng/10307277 w końcu mam nadzieję że pójdą za ciosem i doczekam się w końcu Be-4 i Be-12

Mi się wydaje (po obejrzeniu wielu warsztatów) że kolega blacman znajduje się na prostej drodze do wykonywania całego modelu z blaszek... Z oryginału zostanie tylko kadłub

Z tym Harrierem to nie wiem dokładnie, bo na "latadłach" znam się słabo - chyba że to łodzie ze skrzydłami Znalazłem tylko taką informację, że MW Indii ma obecnie na stanie 21 szt. wersji: Sea Harrier FRS.1 więc Jacko ma racje i to żaden "zagubiony turysta". Co do MiGów to zostały zamówione dwie partie: 4 szt. (z zamówionych 12) dotarło do Indii w grudniu 2009. Wyczytałem jeszcze, że podpisana została w 2012 umowa na dostarczenie kolejnych 29 maszyn - ale nie znalazłem tak na szybko żadnego potwierdzenia czy już dostawy z tej nowej partii jakieś się odbyły. Jeszcze uzupełnienie do poprzednich zdjęć... 1) Ten p.941 to oczywiście jedyny do tej pory w czynnej służbie: TK-208 "Dmitrij Donskoj" (Дми́трий Донско́й) 2) Nowa grucha dziobowa wiązała się z demontażem znajdującej się w tym miejscu na Gorszkowie stacji hydrolokacyjnej d.z. Poliom (podobno nadal ściśle tajna) 3) Nadbudówka od dziobu gruntownie przebudowana bo zdemontowano kompleks radarowy Mars-Passat (podobno też nadal ściśle tajny, ale wiele razy czytałem opinię że to produkt wielce niedopracowany i co chwile są z nim problemy bo ma awarię więc rzadko używany)

Dremel jest fajny ale tylko w wersji z regulacją obrotów. Ja używam zwykłego uchwytu na wiertła kupionego wieki temu w Martoli za 5 zeta. Może uda mi się pomóc bo sporo mam w tej tematyce makulatury (nie licząc GB w wersji cyfrowej) - napisz tylko co cię konkretnie interesuje na PW. A jak ja nie znajdę u siebie to BALROG na bank będzie to miał

tylko pamiętaj - najlepsze wiercenie ręcami własnymi Może i z elektryką szybciej ale przy takiej robocie to jak temperowanie ołówka ciupaszką

miła czy niemiła - satysfakcja z efektu końcowego => bezcenna duży plus za wyrzeźbienie FuMO bo ten zestawowy przypominał bronę możesz jeszcze coś pokombinować z DFką bo też ciut za grubaśna. Cały czas się też zastanawiam czy nie powinieneś ponawiercać otwory na kiosku... chociaż nie wiem czy to już nie za późno

Wodowanie: Przy okazji ciekawostka: na dwóch poniższych zdjęciach widać dziób jednostki p.941 (NATO:Typhoon) a w głębi widoczna jest hala 55 gdzie budowane są okręty p.955 (NATO:Borei) - te charakterystyczne łuki to osłona doku (znanego z wielu fotek "Dołgorukija") "Rejs" na nadbrzeże wykończeniowe: Kilka fotek z uroczystego wypłynięcia na próby morskie w lipcu 2013 (załoga już mieszana indyjsko-rosyjska). Okręt docelowo został oficjalnie przekazany Marynarce Indyjskiej 16.11.2013 i będzie stacjonował w porcie wojennym Karwar (stan Karnataka): Uff... mam nadzieję że ktoś wytrwał do końca Na zakończenie kilka fotek już w oficjalnej strony Indyjskiej Marynarki Wojennej z pierwszego rejsu po Oceanie Indyjskim: źródło wszystkich fotek: http://englishrussia.com + http://www.thehindu.com + http://indiannavy.nic.in/

(sorry że tak na kilka postów ale lepiej mi się ładują zdjęcia) Powoli prace się finalizują: Nowa nazwa: Nowa "grucha"

Największa ingerencja w geometrię okrętu odbyła się na dziobie, z którego usunięto całe uzbrojenie a następnie poszerzono i trochę wydłużono pod pokład lotniczy z charakterystyczną "trampoliną". Indie zdecydowały się na używanie na okręcie myśliwców MiG-29K, startujących przy użyciu trampoliny o nachyleniu do 15º, zamiast klasycznej katapulty. Rozwiązanie takie jest prostsze i tańsze, zwłaszcza w sytuacji przebudowy już istniejącego okrętu, lecz ma liczne wady (ograniczenie masy startowej czy konieczność używania samolotów o dużym stosunku ciągu do masy lub maszyn STOVL).