Skocz do zawartości

Marcin Witkowski

Użytkownicy
  • Liczba zawartości

    877
  • Rejestracja

  • Ostatnia wizyta

  • Wygrane w rankingu

    31

Zawartość dodana przez Marcin Witkowski

  1. Kable na wierzchu łatwiej serwisować. W wersji F na półce za fotelem jest dziś rejestrator cyfrowy. U mnie są dwa, które miały w sobie rekordery na taśmę 8mm. Robię model samolotu z roku 2006go. Tego pochylonego "szpeja" już dziś w Super Hornetach nie ma. Stąd pewnie kabli o kilka więcej. Do tego leci tam dość gruby przewód/spirala, który łączy ze sobą napęd owiewki z gniazdem w burcie. I sporo innych. Z modelarskiego punktu widzenia, to na dwoje babka wróżyła. Albo można się cieszyć że jest na bogato w detale i je zrobić. Albo zżymać się na nadmiar detali, machnąć ręką i to olać Albo zrobić E, bo w jednoosobowym akurat sporo schowali. Nie wiem czemu nazwali to paper. Chyba tylko ze względu na tę minimalną grubość. Klei się to tak samo jak każdy inny arkusz. No tak, więcej niż w Twoim MiGu-23, to może być chyba tylko w... innym MiGu.
  2. Panie, po takie rzeczy to na wystawę klocków LEGO ciśnij. Tam nawet "ludziki" się ruszają
  3. Zajawiłem ostatnio temat przestrzeni za fotelem WSO. Zapraszam więc na chwilę do przestrzeni zamkniętej w rozmiarze 2x2cm, gdzie postanowiłem nieco dołożyć od siebie i wzbogacić model o detale, które przecież będą na "pierwszej linii ognia" jeśli chodzi o percepcję. No i także ze względu, że zasadniczo jest to model zamknięty, który wszelkie instalacje ma schowane. Tu jednak coś widać. To przede wszystkim mechanizm podnoszenia owiewki, który w żywicy był znacząco za mały, i dwie skrzynki rejestratorów, które miały nieco złe proporcje i brakowało im szczegółowości. Dlatego postanowiłem to wszystko wymienić na zrobione od podstaw. Prace w tym miejscu zacząłem od najbardziej ryzykownej części, czyli pozbycia się tego, co nie podobało mi się w żywicy Airesa. Wyjaśnię, że półka z detalami była wklejana na etapie łączenia części kadłuba. Nawet nie analizowałem wtedy na ile to co daje żywica odpowiada temu co chciałbym tam mieć. Stąd dopiero teraz, przy modelu na etapie 95% zaawansowania w budowie w ruch poszły piłki, frezy i dłutka. Ale na szczęście się udało. Tak przedstawiała się przykryta podkładem żywica. A tak po usunięciu skrzynek rejestratorów i mechanizmu podnoszenia owiewki. Dorabianie elementów zacząłem od mechanizmu podnoszenia owiewki. Użyłem dwóch kolorów styrenu, dzięki temu lepiej panowałem nad ułożeniem względem siebie elementów. Polecam ten sposób. Później zająłem się rejestratorami, z których ten po prawej stronie jest dość złożony, bo na jednej ściance ma radiator w poziomie, na drugiej w pionie. Skrzyneczkę poskładałem więc z przesuniętych względem siebie warstw papieru PLA 0,1mm, a radiator na ściance sąsiadującej uzyskałem przez równoległe naklejenie obok siebie patyczków z rozciągniętej nad płomieniem ramki. Z tyłu przykleiłem wtyczki dla przewodów wykonane z rozciągniętego nad płomieniem patyczka od balonów (zbiera się te "przydasie", haha). Na każdym kroku komponenty pasowałem do miejsca, w którym mają się znaleźć. Wykonywałem je bez ustalania jakichś wymiarów. Bardziej "na oko". Skrzyneczka po lewej usadowiona jest na pochyłej podstawie, którą wykonałem z blaszki miedzianej. Niektóre detale, jak choćby bolce wystające spod skrzynek (swoją drogą, ciekawe do czego to służy), starałem się zrobić z materiałów w docelowym kolorze. Tu akurat wykorzystałem cięte z igły lekarskiej kawałki rurek. Zrobiłem też mały okrągły radiator, który podkładałem z wybitych z kółeczek o średnicach 0,8 i 0,4mm. Zwracam uwagę na zdjęcie powyżej i dwie "jaskinie" na zawiasy owiewki. Uznałem, że tak to nie może zostać, bo w tym miejscu są widoczne (choć w modelu pewnie nie będą, haha) rygle. Postanowiłem więc powiększyć te sloty usuwając materiał, aż do podstawy, a rygle dorobić. Tutaj także wykorzystałem igłę lekarską, by później uniknąć malowania. Przykleiłem kawałki igły przewlekając przez nie plastikowy pręcik, dzięki czemu mogłem kleić od zewnątrz i chromowanych elementów rolek nie ubrudzić klejem. W dalszej kolejności wszystkie komponenty pomalowałem, częściowo przybrudziłem imitując kurz wciskający się w zakamarki i mogłem się zabrać za wszelkie przewody. Wśród wszystkich najbardziej rzuca się w oczy wiązka przewodów elektrycznych łączących rejestratory, czy czujniki. Zrobiłem ją z cyny 0,1mm, a przewlekałem przez przelotki z rozciągniętej słomki. Po polowaniu wiązki dołożyłem jeszcze opaski zaciskowe. I tu odkryłem fajne właściwości pilota z peszla na kable. To bardzo odporna na zrywanie 1mm średnicy żyłka, którą nie bez kłopotów rozciągnąłem nad płomieniem, a uzyskany w ten sposób cienki włos wiązałem na wiązce w formie pętelek. Tak powstały białe "trytrytki" Przewód za przewodem, z domalowywanymi oznaczeniami, a w międzyczasie posadowiłem skrzynki i wszystko pospinałem instalacjami. W finale podkreśliłem krawędzie pudrami tamiya, dodałem tabliczki znamionowe wykonane z aluminiowej foli. Będzie tu jeszcze pewnie drobne odkurzanie na koniec. Jak z resztą w przypadku całego modelu Kilka zdjęć na zamknięcie tego etapu już w naturalnym oświetleniu.
  4. Piękna robota!
  5. Fajnie, że się podoba Nawet jak jest prosto z pudła, hahaha Nie, cysterny nie zrobię. Ale w tym modelu będzie jeszcze jeden. Też będę go "rył". Ale zrobię to nieco dokładniej i subtelniej. One w rzeczywistości też się niekiedy od siebie różnią, więc różnicę będzie można przekuć w fajne odwzorowanie tego co faktycznie występuje. Być może przy tej okazji zrobię żywiczną kopię
  6. Jesteś zdecydowanie za dobrze poinformowany
  7. Mały teaser tego nad czym aktualnie się znęcam. Albo cała ta kotłownia znęca się nade mną Elementy na razie położone luźno, bądź na plastelinie. Na miejsce trafią po malowaniu. Później trzeba to jeszcze będzie kablami pospinać
  8. Chciałem tego uniknąć. Na prawdę się starałem Nawet ten czubek podlewałem CA i obrabiałem. Ale jak już mi się stępił po raz kolejny, to powiedziałem: NFW! Idziemy na ostro, po mojemu - w metal Dzięki Panowie za miły odzew.
  9. Zacząłem detalować przestrzeń za fotelem WSO, ale po drodze wypadły przesunięte wakacje... A że ja odpoczywam przy modelowaniu i całego tygodnia bez działań warsztatowych jakoś nie mogłem zaakceptować, to na Kretę zabrałem zbiornik paliwa i kilka narzędzi Jeśli chodzi o zbiorniki paliwa, to w Super Hornecie jest to dość ciekawy i osobliwy temat. Są wykonane z tworzywa sztucznego, ale w sposób, który zostawia wyraźne ślady włókien. Widać to w stopniu różnym, w zależności od warunków oświetlenia na zdjęciu, zabrudzenia samego zbiornika i, jak mi się wydaje, stopnia samego zjawiska ze względu na serię produkcyjną. Tak to wygląda na kilku przykładach. Uznałem, że temat jest na tyle ciekawy, że spróbuję odwzorować ten przeplot. Zrobiłem kiedyś próby namalowania tego, ale jako dającą większą szansę powodzenia wybrałem metodę trasowania. Oceny zasadności są różne. Możecie zostawić swoją. Do pracy wykorzystałem elastyczną taśmę Tamiya i rylec 0,2mm Bordera. Przyjąłem, że na przemian będę robił pasma składające się z pięciu pasków. W ten sposób w finale dojdę do efektu przenikania/nakładania się warstw. Śródziemnomorskie słońce świeciło, a plastikowy wiór leciał. Samo trasowanie zajęło w sumie kilka dobrych godzin i nieźle dawało w kość, bo jak się łatwo domyślić jest to dość żmudne i chwilami też nudne zajęcie. Popełniłem przy tym kilka błędów, ale mam drugi zbiornik by się na nim poprawić Po skończonym trasowaniu przeszlifowałem zbiornik i położyłem pierwszy raz podkład, by ocenić jak całość wygląda. Po czym stwierdziłem, że efekt jest zbyt wyraźny i trzeba jeszcze go złagodzić. Po raz kolejny na tym etapie położyłem podkład i uznałem, że to moment, w którym dalsze szlifowanie będzie skutkowało utratą niektórych linii. Jednocześnie inne wciąż pozostawały za głębokie. Tu nauczka, że większą uwagę miałem poświęcić na liczbę powtórzeń trasowania poszczególnych linii. Wniosek: nie robi się modelu na plaży Na zbiornikach Super Hornetów widać właściwie wszystko. Taki poligon malarski. Od obić, zacieków, zadrapań, przez ślady mechaniczne, ślady dłoni, a nawet butów. Starałem się mniej więcej wzorować na dostępnych zdjęciach VFA-103 z pierwszego rejsu. Malowanie rozpocząłem od niesienia tego co będzie pod kolorem bazowym. A po kolorze bazowym zacząłem aplikować oleje. W tym momencie, nieco po niewczasie uznałem, że trzeba lepiej ogarnąć sam czubek zbiornika, bo plastikowy choćby od samego dotykania elementu przez wiele godzin się zaokrąglił. Stępiłem go więc, nawierciłem, wkleiłem drut miedziany i po naostrzeniu pomalowałem. Po wszystkim zrobiłem nieco widocznych na wielu zdjęciach zadrapań. Po wyschnięciu pierwszej partii farb olejnych położyłem lakier, właściwe kalkomanie, po czym zrobiłem podmalówki świeżej farby, które na zbiornikach też często daje się dostrzec. W międzyczasie pomalowałem wlew, czy też zrobiłem zawory, widoczne w tylnej części zbiornika. Dopiero też na tym etapie zająłem się mocowaniem zbiornika. Okazało się, że w zestawie mocowanie nie trzyma osi samolotu, zbiornik jest też zbyt blisko przedniej goleni podwozia. Wykorzystałem więc mosiężne rurki by wykonać trzpienie i gniazda. Dzięki temu zbiornik będzie też wisiał z minimalnym dystansem w stosunku do pylonu – tak jak w rzeczywistości. Pomalowanie pylonu w kontekście całości było właściwie formalnością Można więc było sprawdzić jak wszystko ze sobą pasuje Zbiornik poczeka teraz na etap, w którym do chwytania modelu nie będę potrzebował miejsca, w którym wisi. Wtedy trafi na swoje miejsce. Drugim zajmę się przy okazji prac nad pozostałymi podwieszeniami.
  10. Mały - wielki model!
  11. Fajnie kombinujesz. Etap preszajdingu kompletnie pomijalny Przydałoby się nieco lepsze oświetlenie do zdjęć, bo trudno ocenić efekty.
  12. U mnie z tego powodu była ponad dekada posuchy i modelarskiego teoretyzowania. Choć z perspektywy czasu mogę do tego dołożyć też braki w samoorganizacji, czy też wymówek. Długa historia... Ale podejrzewam, że mamy podobnie, i krótkie okienka czasowe, typu pół godziny na dzień, to czas w sam raz by się ewentualnie w głowę podrapać zastanawiając się co by tu zrobić. Pewnie wiesz co mam na myśli. Gonzo, po raz kolejny upodabniam się do czerwonego buraka czytając co piszesz Piotrek, ulżyć to może po "posiedzeniu" Ty kombinuj jak być wiernym jednemu tematowi
  13. Ernest, przecież Ty byś ten temat "wyjaśnił" do cna. Więc mi tutaj nie stękaj bodnięty zazdrością Znamy Twoje "przewiny" w zakresie modelowania rodem z innej planety. Pisz lepiej co z Herkiem Dzięki za uznanie!
  14. Uff... W czasach gdy rzeczywistość jest jak ponury żart, wolałem się upewnić
  15. Panowie, ale Wy tak serio? Bo jeśli tak, to sens pokazywania zaczyna być wątpliwy. Zawsze uważałem, i chyba to nawet tu wcześniej pisałem, że bardziej widziałbym tu motywację do ambitniejszego działania, niż proces odwrotny. Po raz kolejny serdeczne dzięki za miłe słowo dla komentujących.
  16. OK, jedziemy z tematem dalej. Dobrnąłem z owiewką niemal do końca. Po tym jak ogarnąłem temat zespołu ram wewnętrznych przyszła kolej na ich osadzenie w samej owiewce. Zanim to zrobiłem zamaskowałem oszklenie od wewnątrz. Tak by mechanicznie gdzieś nie "zajechać" po szkle, czy aby klej się jakoś nie dostał nie tam gdzie trzeba. Dzięki temu do klejenia mogłem użyć CA bez obaw, że pojawi się mgiełka. Zaraz po wklejeniu ramy osadziłem do końca przewody biegnące na przednią ramę. Na zdjęciu widać też imitację nitów jakie wykonałem na zewnętrznej ramie. Kolejnym krokiem było wykonanie charakterystycznej uszczelki, którą pierwotnie usunąłem z żywicznej ramy, bo nie do końca wydawała mi się właściwa. Zacząłem od naklejenia jej podstawy z PLA 0,1mm, a następnie na jej krawędziach równolegle do siebie nakleiłem dwa pręciki z rozciągniętej nad płomieniem ramki wlewowej. Po uszczelce przyszedł czas na dołożenie wysuwanych rygli, które znajdują się na samym dole podstawy owiewki. W tym miejscu musiałem najpierw nawiercić otwory. Dość ryzykowna operacja, która jednak się jakoś udała. Rygle wykonałem ze stalowego drutu. Dołożyłem też kolejne cienkie pręciki, które są zamocowane do samej krawędzi dolnej ramy owiewki. Można to interpretować jako kolejną uszczelkę, ale wg mnie jest to rodzaj węża, który stanowi zabezpieczenie przed ewentualnym uszkodzeniem mega drogich hemów systemu JHMCS. Zaraz po tej operacji zamaskowałem też oszklenie od zewnątrz. Dopiero po malowaniu i rozmaskowaniu zdecydowałem się przykleić lusterka. Proponowane przez Airesa fototrawione elementy sobie odpuściłem i wykonałem lusterka od podstaw wykorzystując aluminiową blaszkę z żaluzji okiennej. Dzięki temu elementy miały właściwą w skali grubość, ale co ważniejsze po polerowaniu nie musiałem ich malować. Ma to tę zaletę, że są idealnie płaskie. A farba potrafi niekiedy zostawić menisk, co nie wygląda zbyt korzystnie. Po zdjęciu maskowania z obydwu stron z ulgą stwierdziłem, że ani klej, ani farba nie pojawiły się tam gdzie nie chciałbym ich widzieć. Dopiero też w tym momencie w pełni dało się dostrzec efekty pracy nad detalami na półce z tyłu owiewki. Naklejenie kalkomanii, lakierowanie, czy delikatny wash były niemal formalnością. Można było przymierzyć cały element do modelu. Nie obyło się bez delikatnego "fackup'u" w postaci nie do końca właściwie pomalowanej środkowej ramy. Czujne przyjacielskie oko wyłapało, że rama jest pomalowana nieco za szeroko. Na szczęście wykałaczką udało mi się usunąć nadmiarowe szare paski. Gotowa owiewka czeka na zamontowanie, co pewnie będzie miało miejsce niemal na samym końcu budowy.
  17. Obserwowałem budowę niemal z zapartym tchem. A na finiszu niemal odbiera mowę. To taki model z gatunku dzieł, przed którymi powinno się postawić wygodną, wyściełaną atłasem podbitym czymś mięciuśkim, ławeczkę. Jak przed dziełami malarskimi w muzeach. Piękny jest! Mikołaju, serdeczne gratulacje! Tak ukończenia, jak i pierwszej z zapewne wielu nagród!
  18. Przepiękna robota!
  19. Oglądanie tego niemal na żywo sprawia dużą przyjemność Fajowo Ci idzie!
  20. Coś czuję, że będę tu zaglądał Uważaj na promieniowanie z reaktora kiedy będziesz się nad nim pastwił, hahaha
  21. Mikołaj czeka aż wszyscy będziemy siedzieć wygodnie. To tak na wypadek, żeby nie mieć na sumieniu tego tłumu wyczekujących, którzy padną z wrażenia
  22. Jak to kiedyś mawiali w mojej okolicy: "ale poza tym to w domu wszyscy zdrowi, tak?" Piękna robota!
  23. Ok, czyli z moją żoną nie rozmawiałeś, haha Ale dzięki
  24. Sporo mniej mam w ostatnich miesiącach czasu by siadać do warsztatu, ale nauczony doświadczeniem lat posuchy wiem, że nawet ukradzione 5min potrafi potrzymać "flow", więc z rzadka coś robię, ale temat posuwa się jednak do przodu. A więc owiewka. W Super Hornecie (to samo co w Hornetach legacy) jest wyjątkowo bogata w detale, więc jest co robić. A pierwsze co zrobić trzeba, to pozbycie się szwa - pozostałości po tłoczeniu. Po analizie zdjęć zdecydowałem się pójść dalej niż tylko zamaskować i pomalować ramy. Okazuje się, że w Super Hornetach rama środkowa jest pogrubiona, niejako nabudowana, z charakterystycznym przetłoczeniem przy podstawie. Nakleiłem więc pasek styrenu, podlewając CA wzdłuż przyklejonej ulubionej taśmy scotch. Dzięki temu mogłem szlifując uzyskać przekrój trapezu z idealnym przyleganiem ramy do oszklenia. Na koniec zrobiłem na ramie imitacje wkrętów. Ramę czołową też pogrubiłem, ale nie robiłem na tym etapie zdjęć. Zrobiłem to jedynie zalewając CA od taśmy. Z kolei ramy wewnętrzne powstały na dwa sposoby. Środkowa podobnie jak ta z zewnątrz, gdzie nawiercony pasek styrenu wyposażyłem w imitacje śrub (zrobione z rozciągniętej ramki), a czołową z paska blaszki mosiężnej z łbami wytłaczanymi rylcem. Przednia rama zyskała też wystający rant z cienkiego styrenu. Na środkowej ramie (dość niedbale przyklejonej, co później wyczyściłem) widać też wykonane z mosiądzu gniazda pod lusterka wsteczne. A propos lusterek, to te wyciąłem z aluminium. Na zdjęciu rama jeszcze nie jest przyklejona, a lusterka jeszcze przed finałowym polerowaniem i malowaniem. Sporo pracy kosztuje cały zespół ram u podstawy owiewki z bogatą w detale przestrzenią z tyłu. Tu wykorzystałem żywice Aires, do których największe zastrzeżenie jakie można mieć, to odrobinę zbyt niski profil ramy. Przez co lecący po niej kabel, o którym za moment, będzie z zewnątrz mniej niż powinien widoczny. Środkowa rozpórka/wzmocnienie to element fototrawiony z zestawu Airesa. Prace z żywicami rozpocząłem od usunięcia imitacji uszczelki, którą zamierzam dorobić na sam koniec. Po połączeniu głównych komponentów i położeniu czarnego podkładu dorobiłem brakujące przednie haki. Następnie dokleiłem przewidziane w zestawie Airesa trawione haki i rygle oraz dorobiłem element latarki dla WSO. Na przeciwległej ramie do zbudowania był czujnik JHMCS i kabel do niego. Na ramie przykleiłem też przelotki do przewodów latarek, czujników i wskaźnika jaki pojawi się na ramie z przodu oraz uchwyty dla WSO. Na marginesie uwaga dla budujących model Super Horneta w wersji F, albo Growlera. Po kilku pierwszych latach eksploatacji, czujnik JHMCS pojawił się także drugiego członka załogi. Na koniec nieco detali jakie dorobiłem na tylnej platformie, gdzie jest nieco "szpejów" odpowiedzialnych za mechanizm odstrzeliwania owiewki i komponenty związane z przeciągniętymi przez przelotki instalacjami jakie lecą wzdłuż ram. Tu przed malowaniem A tu po Rama z jej "uzbrojeniem" jest właściwie gotowa do wklejenia do owiewki. Muszę ją teraz finalnie wyczyścić, tu i ówdzie wyrównać, zlikwidować jakieś "zadziorki", etc. W kolejnym poście pewnie pokażę gotowy cały element.
  25. Ale to są 3min roboty. Szybciej to ogarniesz niż napisanie powyższego posta. Serio.
×
×
  • Dodaj nową pozycję...

Powiadomienie o plikach cookie

Umieściliśmy na Twoim urządzeniu pliki cookie, aby pomóc Ci usprawnić przeglądanie strony. Możesz dostosować ustawienia plików cookie, w przeciwnym wypadku zakładamy, że wyrażasz na to zgodę.