Moses

czaję

Makinen ale te figurki to już Afganistan dekadę później.

OOORAH!

Byłbym zadowolony z tak udanego modelu ;) Obicia i otarcia nie wiem czy merytorycznie poprawnie ale wyszły znakomicie

Jak szpilką a nie szpilką. Bierzesz pędzelek 000 wykonujesz bardzo rozcieńczoną maziaje i wpuszczasz pędzelkiem maziaje w linie i pozwalasz aby swobodnie rozpłynęła się po liniach. Obecnie te łosze są sprzedawane pod marketingową nazwą Panel Linerów ;)

Malowanie płatowca w dechę, miło się ogląda do momentu gdy nie dojdzie się do dysz, które kompletnie odstają od reszty modelu.

Oczywiście. Możesz użyć podkładu w kolorze czarnym, albo po prostu położyć użyć czarnej satynowej emalii. Osobiście używam Humbrola 85. A co za różnica? Jak masz wypolerowaną, wyprowadzoną powierzchnię to spokojnie można użyć emalii.

Solo co za głupoty piszesz Można ale nie trzeba. Na czarnym podkładzie, jak i srebrnym, szarym czy żółtym tak samo widać wszelakie niedoróbki.

Kolorki bardzo nie trafione.

Się podoba

Zarówno z pędzla jak i z natrysku?

Cholera to muszę zerknąć na tą Wamodowską szpachlę. Tamiyk szara super szpachlówka, ale słabo współpracuje gdy trzeba przeryć linie.

W jaki sposób dociskasz w tym wypadku kalke? Pędzelkiem, ściereczką, patyczkiem do uszu? Nie boisz sie uszkodzenia kalki?

Kalki bardzo ładnie siadły i wtopiły się w linię. Czu ja dobrze widziałem że kładłeś płyn zmiękczający kalkomanie zanim ją docisnąłeś do powierzchni?

Chciałem zrobić Bombcata od Italerki, odechciało mi się. Przy okazji, czym żeś szpachlował, trochę dziwnie to wygląda.

Ostatnimi dniami popracowałem nad podwoziem, oraz wnękami podwozia. Golenie, felgi kół oraz wnęki podwozia pomalowane zostały Humbrolem 27002. Po zabezpieczeniu lakieru sidoluxem nałożyłem washa „Brown Blue for panzer grey vechicles” firmy AK Interactive. Wash zabezpieczyłem satynowym varnishem Vallejo, następnie wykonałem wycieki z hydraułiki i plamy wykorzystując „Dark Streaking Grime” od AK Interactive. Całość zabezpieczona została satynowym varnishem Vallejo. Przy okazji prezentacji Grasshoppera, zwrócono mi uwagę że po macoszemu przykładam się do opon, tym razem starałem się nie odpuszczać tego tematu. Najpierw standardowo „Black Gray” Model Mastera, zabezpieczony matem Vallejo. Następnie poszedł suchy pędzel z Tamiyowskiego XF23 na czoło opony a na koniec całą oponę potraktowałem Tamiyowskim pudrem Mud .

Patrząc jak metodycznie Tata podchodzi do pomocy, moze wyjść z tego ładny model.

Żadna nowość u tego producenta

Nie rozwodząc się za bardzo: 1. Czy można używać także z emaliami, czy działa tylko z akrylami. 2. Czy można nałożoną farbę na Chipping Medium maskować taśmą, bluetackiem? Czy farba nie będzie odchodziła przy zdejmowaniu maskowania? Ew. czym zabezpieczyć?

Mogę polecić ze swoich doświadczeń dwa Varnishe, jeden produkowany przez Gunze, drugi akrylowe Vallejo

Wykończyłem kabinę, tzn dokleiłem podstawe celownika i dokleiłem celownik wycięty z folii używanej przy bindowaniu wydruków. Wziąłem się następnie za podwozie, malując komory, oraz golenie, postanowiłem pomalować odrazu płatowiec. Po pierwsze srebro będzie podkładem, ułatwi mi to delikatne obdrapanie modelu, a także uwydatni wszystkie niedokładności szpachlowania, szlifowania i odtwarzania linii. Rzadko kiedy zdarza się tak że nie trzeba robić poprawek, tak było i tym razem. Srebro pokazało że w kilku miejscach trzeba użyć szpachli, poprawić linię czy podszlifować. Na szczęście miejsca o które się obawaiałem, tj przejście kadłub skrzydło na krawędzi natarcia, gdzie użyłem masy epoksydowej wygląda całkiem ok.

Tombie nic nie polerujemy? Jak z maskowaniem taśmami?

hehe tak to jest jak się redaguje tekst o 1 w nocy ;) Oczywiście pozycje japońskie. BTW gdzie się podziała opcja edycji postu?

Kolekcja maszyn Korpusu powiększyła się o obserwacyjnego Grasshoppera Piper L-4H Grasshopper - Kovozavody Prostejov 1st Provisional Observation Group, 1st Marine Division, Pavuvu - Kwiecień 1944 GALERIA

Podczas lądowania na Przylądku Gloucester na wyspach Nowej Brytanii 1wsza Dywizja Marines posiadała swoje własne lotnictwo, składające się z samolotów Piper L-4 Grasshopper oraz Stinson L-5 Sentinel, użyczonych przez Armię amerykańską. Korzenie dywizyjnego lotnictwa sięgają lata 1943 roku, gdy podpułkownik Kenneth H. Weir, i kapitan Theodore A. Petras, osobisty pilot generała Alexandera A. Vandegrifta, dowódcy dywizji, postanowili pozyskać lekkie samoloty dla jednostek artylerii do korygowania ostrzału. Zastępca generała Vandergrifta, generał brygady Rupertus widział wcześniej efekty współpracy lotnictwa armii oraz artylerii podczas manewrów, dlatego przedstawił plan głównodowodzącemu siłami na Pacyfiku, generałowi Mac Arthurowi. Głównodowodzący obiecał dostarczenie lotnictwu dywizji maszyn przed zbliżającą się kampanią. Po przybyciu 1wszej dywizji na Goodenough Island, przy południowo-zachodnim krańcu Nowej Gwinei, aby przygotowywać się do nowej kampanii, Rupertus wraz Vandergriftem polecili Petrasowi oraz porucznikowi R.F. Murphy’emu stworzyć jednostkę lotniczą podległą bezpośrednio pod sztab dywizji. W dywizji zaczęto szukać ochotników z doświadczeniem lotniczym, zgłosiło się około 60 osób, z czego 12 zostało zakwalifikowanych jako piloci w nowej Air Liaison Unit. Zgodnie z obietnicą Mac Arthura dostarczono do jednostki 12 Grasshopperów. Sześć maszyn było w doskonałym stanie, trzy z nich należało naprawić, a trzy nadawały się tylko jako dawcy części zamiennych. Przez dwa miesiące szkolenia na Goodenough Island, dziewięć załóg L-4 uczyło się łączności radiowej, korygowania ognia artylerii oraz przechwytywania meldunków w pojemnikach zawieszonych na linie między dwoma masztami. Na przylądek Gloucester, przybyli na barkach LST w dniu D. Po zmontowaniu maszyn nadszedł czas na chrzest bojowy jednostki. Niestety radia zamontowane na Grasshoppera okazały się bardzo zawodne, przez co nie możliwe było skuteczne korygowanie misji ogniowych, więc grupa zaczęła zajmować się lotami kurierskimi, wykonywali rozpoznanie wzrokowe oraz fotograficzne oraz dostarczali niewielki ilości ładunków. Czasami lotnicy wspierali w walkach swoich kolegów na ziemi, obrzucając pozycje niemieckie ręcznymi granatami. Walki na Nowej Brytanii zakończyły się utratą w wypadku jednego Pipera. Członkowie jednostki po kampanii na wyspach Nowej Brytanii zostali odznaczeni Medalami Lotniczymi, a ich miejsce w przygotowaniach do operacji Stalemate II zajął przybyły z USA dywizjon VMO-1 na podstawie: http://www.ibiblio.org/ Model który wykonałem ze starego zestawu Kovozavody Prostejov przedstawia maszynę o numerze seryjnym 43-30170 z 1st Provisional Observation Group, 1st Marine Division, Pavuvu – kwiecień 1944 rok. Do modelu wykorzystałem kalkomanie Techmodu 72410 – U.S. Insignia 1943 to present, oraz oznaczenia maszyny drukowane w firmie Melis Manu. I na koniec fotka z młodszym kuzynem