Hubert Kendziorek

Pomysłów jest wiele, choćby nitki z rajstop. W 1:48 i 1:32 ja osobiście stosuję plastikowe nitki wyciągnięte z ramek wtryskowych nad ogniem, naciąga się je po przyklejeniu trickiem za pomocą zbliżenia rozgrzanej końcówki np. pilniczka. Ja kleję na CA, najszybciej i najpewniej. Szczerze mówiąc, nienawidzę tego robić, ale mus jest. Te samoloty naprawdę nieźle Ci wychodzą, działaj dalej, ale bez pośpiechu Pozdrawiam Hubert

Airacobra jest tak pięknym samolotem, że zawsze przyjemnie popatrzeć. Twoja wygląda też całkiem przyjemnie, aczkolwiek podobnie jak poprzednie ostatnio pokazane Twoje prace wydaje się niedokończona. Opony świecą głęboką satynową czernią, amortyzatory w kolorze podwozia, zamontowany maszt antenowy (niepotrzebny) ale nie ma anteny, zdaję się nie pomalowane światła pozycyjne, brak okopceń to już kwestia gustu, ale moim zdaniem przydałyby się... Szkoda tak zostawić - bo poza tym uważam, że bardzo dobry model Ci wyszedł. Pozdrawiam Hubert

Podmalówki wykonane farbami Lifecolor, identyczne nazwy barw kamuflażu Regia Aeronautica / Aeronautica Cobelligerante Italiana, a jednak inne odcienie - o to chodziło. Model się jeszcze błyszczy, nie wszystkie podmalówki widać, ale po matowym uwydatnią się. Kalkomanie z pudełka Italeri, dosyć grube, ale potraktowane płynami Modelmastera i MarkFit Strong Tamiyi ładnie wgryzły się w powierzchnię. Chyba wolę takie kalki, niż delikatne i zwijające się a'la stary Techmod. Mają małą wadę, mianowicie lekko przesunięte są na nich kolory, spod zielonego minimalnie wystaje czerwony. Chyba jednak zostawię, jak jest. Pozdrawiam Hubert

Można kupić rajstopy, niewielki wydatek, jedna para wystarczy na lata, a przynajmniej dobierzesz potrzebny kolor Dobrze, że się udało to oszklenie odczyścić. Zamaskuj je teraz i po całości matowym. Po wymianie linki - na półkę, niech cieszy oczy i - czas na kolejny model . Pozdrawiam Hubert

Dodałem trochę rozjaśnień, ale nie za dużo. Pozdrawiam Hubert

Czysty wodnosamolot, ciekawa koncepcja Wykonanie przypomina mi styl z pudełek Tamiyi w ich serii 1:72, ma to swój urok, niewątpliwie. "Stara" szkoła, jak to niektórzy mówią. Robiłem ten model kilka lat temu i o ile pamiętam (skończył bowiem, jako zabawka mojego najmłodszego syna i co ciekawe, po urwaniu pływaków reszta zadziwiająco długo trzymała się kupy) jest tam całkiem sporo wklęsłych linii, a i wypukłe można łatwo podkreślić, suchym pędzlem albo delikatnym przetarciem do ciemnego podkładu - model zyskałby wizualnie. Bez wątpienia można było zaś dodać nieco zróżnicowania samym malowaniem. Nie wkleiłeś pitota, brak anteny. Ale za to ładne zdjęcia. Pozdrawiam Hubert

Wreszcie Reggiane dostał kolorów. Użyłem farb z palety Italeri, w końcu to włoska maszyna. Oczywiście to wszystko przed zabiegami upiększającymi, finisz będzie bardziej urozmaicony, gdyż maszyna której będzie miniaturą obficie był upstrzony podmalówkami (biała 239 Aeronautica Cobelligerante Italiana). Pozdrawiam Hubert

Ano, bliżej. Wolno to idzie, ale ku końcowi. A te farby z Hataki nie są w sumie złe, trzeba bardzo mocno rozcieńczać, dzięki czemu łatwiej uzyskać cieniowanie korzystając z czarnego podkładu. W naturze wygląda to naprawdę nieźle. Pozdrawiam Hubert

Pomalowany podkładowym zielonym Hataki. Teraz czas na rozjaśnienia. Pozdrawiam Hubert

Wypełniłem i wyszlifowałem szpary w krawędziach natarcia skrzydeł, które powstały po instalacji działek. Poza tym zainstalowałem światła do latania w formacji, do czego przydały się fragmenty ramki po przezroczystych elementach z pudełka Revella - pasowały niemal idealnie, dosłownie lekko je tylko podszlifowałem. Od spodu podmalowane są srebrnym kolorem, na zdjęciach nie widać, ale światło się odbija i daje to dobry efekt; oczywiście docelowo będą pomalowane na odpowiednie, przejrzyste kolory. Zacząłem wreszcie instalację zapinek pokryw silnika, żmudna robota, ale wydaje mi się, że będzie to wyglądać OK. Pozdrawiam Hubert

Wspaniały! Piękny samolot i piękne wykonanie. Pozdrawiam Hubert

Dzięki Tak, to stara Hasegawa. Jak na swoje lata (rocznik '69, ech, muzycznie dla mnie najlepsze czasy) - model bardzo dobry, zresztą nie ma alternatywy. Detale raczej ubogie, na zewnątrz mieszanka linii wypukłych i wklęsłych (co akurat w tym samolocie nie jest wcale takie złe i da się wykorzystać), a same formy dobrze zniosły próbę czasu i jakość wyprasek jest wysoka (dla porównania polecam modele Revella w tej skali z podobnego okresu). Kłopot z nim jest taki, że jeżeli chcesz cokolwiek dodać, to poza starymi blaszkami Eduarda niewiele jest w PL dostępne i trzeba dziergać samemu - ale ten kłopot jest przecież solą naszego hobby. Pozdrawiam Hubert

Jedziemy dalej Wkleiłem lufy od Mastera. Spasowanie jest ciężkie, oprofilowania pod działka w płatach są trochę spłaszczone, owalne, zatem okrągłe w przekroju lufy rozpychają połówki płatów, mimo że rozwierciłem je w tych miejscach do granic plastiku. Oznacza to jeszcze więcej szpachli i szlifowania, ale myślę, że jakoś to będzie wyglądać. Nawierciłem też 1 mm otwory w pokrywach silnika, w które zamierzam wkleić plasterki wycięte z pręcika plastikowego 0,8 mm, co będzie imitować mocowania, tak charakterystyczne dla Spitfire. Mam nadzieję, że pomysł wypali. Co do kamuflażu uznałem ostatecznie, idąc za sugestiami zawartymi w dwóch artykułach znalezionych w wydaniach Model Airplane International z 2012 i 2011 roku, że dobrym wyborem będzie RAF medium sea grey. Wygląda wystarczająco niebiesko, aby nazywać go High Altitude Blue. Pozdrawiam Hubert

Na mój gust przejścia kolorów wyszły nieźle. Kalkomanie też ładnie siadły. Jedyną uwagę miałbym taką, że lekko na krzyżach są przesunięte kolory, szczególnie na kadłubie rzuca się to w oczy. Takie rzeczy oczywiście wymagają korekty przed nałożeniem kalkomanii, ewentualnie teraz można zamaskować mocno osłabioną taśmą (używam w takich wypadkach naklejek biurowych Post-It) i podmalować aerografem. Coś zdecydowanie złego stało się z oszkleniem - na poprzednich zdjęciach było bardziej przejrzyste. Dawałeś po kalkomaniach jakiś satynowy bezbarwny? Myślę, że warto też zmienić kolor rur wydechowych, matowy bardzo ciemno szary lekko pociągnięty na sucho metalikiem i na koniec pigmentem bardziej by mi się tu widział. Powodzenia przy pracach wykończeniowych Pozdrawiam Hubert

Bez przesady, model nie jest aż taki zły, zwłaszcza w relacji do ceny ;). Pozdrawiam Hubert

Może faktycznie odrobinę brak kurzu, ale całościowo wykonanie bardzo mi się podoba, a i model nietuzinkowy. Robiłem go kilka lat temu z zestawu Supermodel, w którym był razem z Fiatem CR-42 i pamiętam miłe zaskoczenie jego jakością. Pozdrawiam Hubert

Żeby nie było, że nie szukałem. Na britmodeller piszą, że Humbrol 28, odpowiednikiem byłby Gunze H311 - tyle że gdzie tu jest niebieski??? Na innych forach poświęconych szczegółowo południowoafrykańskim siłom powietrznym i ich Spitom nie jest lepiej. Co szkodzi spróbować Dzięki za linka. Pozdrawiam Hubert

Na podstawie artykułu poświęconego doprowadzeniu tego samego modelu do stanu przypominającego Seafire 47, opublikowanego kilka lat temu w Model Airplane International, dodałem nieco drobiazgów w komorach podwozia głównego (były tam też niezłe plany, które się przydadzą). Do tego dołożę jeszcze jakieś kabelki i przewody i myślę, że będzie to z daleka wyglądać przyzwoicie. Poszukując informacji źródłowych dotyczących rodezyjskich Spitfire'ów kupiłem sobie książkę: Malloch's Spitfire: The Story and Restoration of PK350, Nicka Meikle, opisującą odbudowę i przywrócenie do stanu lotnego jednego z rodezyjskich Spitfire F Mk.22 oraz niestety tragiczny koniec samolotu i jego właściciela. Książka jest wspaniała, mówiąc najkrócej. Jest tam między innymi mnóstwo zdjęć rodezyjskich maszyn, w tym także wykonanych niedługo po ich dostawie w 1951 roku. W 1952 zostały przemalowane z RAF-owskiego High Speed Silver na kolor opisany w książce, jako High Altitude Blue - taki właśnie planuję kamuflaż dla mojego modelu. Co to może być? Może błyszczący light ghost grey byłby tu OK? Na fotografiach wygląda to na zdecydowanie jasny kolor. Z góry dzięki za podpowiedzi. Pozdrawiam Hubert

zloty, Darkin, tenzan, jonathan - dzięki, wlewacie otuchę w serce Ki-61 od Tamiyi u mnie chwilkę poczeka, na razie inne mam plany, trzeba by pokończyć to, co zaczęte. Japońce pozostają jednak w centrum uwagi, będą więc niebawem dwa sokoły wędrowne w dwóch skalach równolegle: Pozdrawiam Hubert

Dzięki za dobre słowa Fakt. Pocieszać by się można było, że to zdjęcie wykonano po kilku miesiącach od kapitulacji, gdy nikt o Tony'ego od dłuższego czasu nie dbał, to się zapuścił. Mój może natomiast przedstawiać maszynę jeszcze operacyjną, więc mniej umorusaną. Ale to tylko taka naciągana interpretacja, po prawdzie przesądził poziom umiejętności i chęć zakończenia budowy. Pozdrawiam Hubert

Dzięki za miłe słowa Następny do portfolio: Kawasaki Ki-100-I Koh Type 5 Fighter | Hasegawa 1:48, ukończony 12 lutego 2017 roku. Pozdrawiam Hubert

Tomek, dzięki za miłe słowa. Czystość warsztatu to w znacznej mierze konsekwencja braku warsztatu, pracuję pokątnie, w kuchni. To wymusza stosowanie zaostrzonych zasad BHP Pozdrawiam Hubert

"Niedługo" przeciągnęło się do ponad miesiąca, ale w końcu uff, jest galeria. Zapraszam Podziękowania dla wszystkich oglądających i komentujących wątek warsztatowy. Pozdrawiam Hubert

Bohaterem galerii jest Kawasaki Ki-100 I-Koh, biała “177” z 2. Chutai, 59. Sentai, Ashiya, wyspa Kiusiu, niedaleko miasta Fukuoka, 1945. W październiku 1945 roku maszyna wyglądała tak (to zdjęcie było inspiracją dla mojej pracy): Ten mały samolot zajął mi więcej czasu, niż się spodziewałem - głównie ze względu na opóźnienia w dostawach niektórych dodatków, które uważałem za konieczność w odniesieniu do tego, co chciałem uzyskać w końcowym rezultacie. Więc, co my tu mamy? Przede wszystkim, nie mogłem znaleźć w żadnym sklepie kokpitu z żywicy, więc wykorzystałem fototrawiony zestaw Eduarda. zarówno w kokpicie, jak i na zewnątrz modelu. Dalej mamy osłony podwozia, gdzie zastosowałem mieszankę elementów fototrawionych Eduarda i żywiczne części od QB. QB wyprodukował także usterzenie poziome. Są jeszcze wydechy QB, ale ich nie widać. Reszta z pudła Hasegawy. Malowanie to farby Vallejo White Aluminium, Tamiya IJA Green, Gunze H79 i znowu IJA Green wewnątrz kokpitu. Żółty w oznaczeniach to Model Master Insignia Yellow, który akurat wpadł mi w rękę w chwili potrzeby. Oznaczenia zostały namalowane z wykorzystaniem masek Montex i taśmy Tamiya. Brudzenie jest mieszanką pigmentów i washy z MIG i AK Interactive, jednak większość efektu subtelnego zakurzenia i wyblakłych barw po prostu zniknęło natryśnięciu matowego lakieru od Gunze. Ponieważ chciałem mieć ten model w końcu za sobą, zdecydowałem że nie będę tego poprawiać. Brudzenie dołu wyszło tak sobie, ale tego ciągle jeszcze się uczę. Jeżeli uznacie, że jest tu co komentować, to proszę bardzo. To czwarty Hien w ciągu roku, czy zatem temat zamykam? Raczej nie, jest nowy Ki-61 od Tamiyi, nie oprę się ;) Pozdrawiam Hubert

Nie ma to jak wczesny StuG z krótką lufą. Mam na koncie produkt Tamiyi, chętnie zobaczę, co da się z Twojego zestawu wystrugać. Powodzenia! Pozdrawiam Hubert