letalin

Taka mała dygresja bez związku z R6775. Tylko po to, żeby podkreślić trudności i niepewności jakie pojawiają się przy rekonstrukcji ze szczątków informacji jakie mamy do dyspozycji. Regulaminy regulaminami, a znalazłem zdjęcia Hurricane z lutego 1941 z czarnymi kołpakami, bez pasa przed usterzeniem i pewnie bez czarnego lewego skrzydła. Może świeżo dostarczony, może inna przyczyna.

Mógł dostać T.R 1133 i nie byłoby druta anteny. W sumie ta radiostacja wchodziła już w czasie BoB. Zdjęcie wydaje się potwierdzać.

Zapytano mnie na priv o co chodzi z tym kołpakiem do fińskich i rumuńskich. Wątek o Spitfire, ale wielu myli Hurricane ze Spitfire, więc pozwolę sobie tutaj W zestawie Hurricane Mk I AH nie ma kołpaka od Spitfire, który miał trochę większą średnicę, niż ten dedykowany Hurricane. Tak jak przy śmigle Rotol stosowano kołpak od Spitfire, tak też przy pewnej liczbie mających metalowe śmigło de Havilland montowano kołpak od Spitfire i chociaź jest to jakby mniej rzucające się w oczy, to jednak widać różnicę. Wszystkie Hurri Mk I w Finlandii i Rumunii miały właśnie metalowe śmigła i kołpak od Spitfire. Jest więc dobra okazja, żeby wykorzystać nadmiarowe części od Spitfire IBG i mieć trochę bardziej prawidłowy fiński i rumuński Hurri. O ile oczywiście jest tak, że zestawy leżą w planach i ta różnica średnic zostanie zachowana. Ja do tego celu kupiłem żywicę Quickboosta i okazało się, że kołpak Spitfire w wykonaniu tej firmy ma za małą średnicę w porównaniu do kadłuba Hurricane z AH. Jest więc chwila niepewności:) Na zdjęciach fiński Hurri z kołpakiem od Spitfire i grecki z kołpakiem przynależnym typowi.

O! Śmigło i kołpak do rumuńskich i fińskich Hurricane widzę

Nie. Obydwa są z kategorii szajsowatych. To b.stary zestaw, z 1964 roku. Problem było, że ZTS nie zrobiło dużej różnicy w 1986. Plotka zresztą chodziła, że w Pruszkowie skopiowano Airfixa.

Bardzo bym chciał ograniczyć się do jednego pudełka z PR. Skończy się chyba na dwóch, najwyżej trzech.

Ma oczywiście pasować też do P-51B. Wymiary są identyczne w miejscach podparcia.

Taka podstawka pozycjonująca, z wgłębieniami na koła, podpierająca skrzydła i kadłub. Po podklejeniu tych płaskich elementów taśmą dwustronną można ją umocować na dnie jakiegoś pudełka i traktować jako podstawka do bezpiecznego transportu. Są też uchwyty dla gumek trzymających skrzydła i kadłub.

Ramka z osłonami kabiny i przyrządem montażowym i transportowym do P-51D gotowa i wygląda dobrze. Opinia na podstawie bezpośrednich oględzin;) Przyrząd pasuje też do modelu Eduarda.

Mam przed sobą oba tomy "Lockheed P-38 Lightning" Roberta Pęczkowskiego i nie jestem do końca ukontentowany. Jeśli na pierwszych stronach autor nie może się zdecydować, czy intercooler we wczesnych wersjach był w części skrzydeł między kabiną-gondolą pilota, a silnikami, czy w zewnętrznych częściach dokręcanych do kadłubów, to jest problem. Rysunki , te same z intercoolerem w doczepianych częściach skrzydeł są w obu tomach, chociaż w późnych wersjach nie występował. Przy oryginalnych rysunkach z fabryki, gdzie są numerki opisujące części brakuje opisów, choćby po angielsku. Takie wrażenie, że dużo materiałów graficznych, choćby modele 3D podwozia, czy artystyczne rysunki p.Kolachy mają niewielką wartość merytoryczną, ale powiększają objętość. Ten sam zarzut do sylwetek, zajmujących całą stronę A4. Ładne, ale brak rozkminienia napisów eksploatacyjnych, albo opisu reguł oznakowania, wymiarów znaków i icb położenia obniża wartość pracy. Skąpe opisy techniczne. Autor zrezygnował z opisu użycia bojowego, w zamian nie dostarczył jednak paszy dla wielbicieli technikaliów. Pobieżna, kompilacyjna praca. Dużo efektownych, efekciarskich malunków, ale na szczęście dużo też świetnych zdjęć. W skali 1-10 ledwo słaba 6. Za wodolejstwo graficzne zwiększające objętość kosztem wartościowej zawartości. Czasem mniej znaczy lepiej. P.S. Konia z rzędem, kto zna określenie "elipsa ogivalna", użyte przy opisie stateczników pionowych. Znak, że autor przepisał termin z języka angielskiego, nie próbując go spolszczyć. Cała praca pisana takim trochę koślawym językiem.

Sądzę, że długo się zastanawiali jak te bąble ogarnąć i tak im wyszło. Być może komuś się uda wytłoczyć to z vacu, ale to też może być problem.

Ten BZ860 to był B-24D-10, dostarczony do RAF jako GR Mk V. Zwykle te wersje latały w CC przeciwko okrętom podwodnym. BZ860 był jedynym GR V w Bomber Command, po pozbawieniu go walorów maszyny rozpoznawczej. Nie jestem tu ekspertem, ale sądzę, że jeśli Airfix daje odpowiednie wieżyczki, to nie powinno być wielkiego problemu z dopasowaniem tego zestawu do BZ860.

Znając podejście autora opracowań, to będzie dobrze. Mnie też zżera ciekawość.

Jest kadłub z kabiną. Wystarczająco dużo, żeby odtworzyć do stanu lotnego.

Jak przyszedł kryzys, ten z początku lat osiemdziesiątych, to kolory wyprasek były czasem róźne nawet w jednej dostawie. Od seledynu, do ciemnej zieleni. W serii Mikro144 nie było dwóch takich samych odcieni.

Nie modelarsko, ale też vintage:

A napisałem jeden akapit więcej, a potem go usunąłem, bo mogłoby się komuś nie spodobać i tak wyszło.

Tak, to jest problem, zwykle mam sporo uwag do zgodności z oryginałem. I to zarówno gdy chodzi o kolory, jak i kształty oznaczeń.

Eduard projektuje świetne zestawy, ma renomę, doskonałą technologię i jest konkurencyjny cenowo. Na pewno zrobią też świetnego Hurricane. Zaczną pewnie od Mk I.

Od 2018 bojkotuję Muzikanta, po tym jjak otworzyłem pudełko Čmelaka. Raz się wyłamałem kupując Bobcata. Przez polskie malowanie. To było 4 lata temu i już więcej nie zgrzeszę.

Nie znam się. Filamentowe wydają się mi b.proste w obsłudze. Przy żywicy jest proces bardziej złożony. To jest powodem mojego pytania.

Czy istnieją już drukarki filamentowe z parametrami wystarczającymi do druku na potrzeby modelarskie?

W tym stanie opływ jest bez znaczenia i widać ładnie napięte płótno steru bez widocznych wklęśnięć, czy wypukłości. A tu lotka, jej górna pow. z bąblami. Wszystko gra ciśnień wokół lotki i wewnątrz niej.

Czyli wg Twojego tłumaczenia nadciśnienie pod profilem powinno wciskać płótno między żebra lotki na dolnej powierzchni lotki, a zdjęcie pokazuje coś przeciwnego

Jako teoretyk, a nie praktyk, to sądzę, że tu trzeba po prostu wyjść z prawa Bernoulliego. Powietrze wewnątrz lotki jest opływane przez powietrze w jakim się porusza. Wg prawa Bernoulliego ciśnienia zmniejsza się ze wzrostem prędkości cieczy, czy gazu. Rośnie gradient ciśnienia. Wewnątrz lotki jest więc wyższe ciśnienie, wobec tego na zewnątrz i wypycha płótno lotki na zewnątrz. Im szybciej samolot leci, tym mocniej. Na tej samej zasadzie są zrywane dachy domów przy silnym wietrze. To samo zjawisko powodowało trudności z ewakuacją ze wczesnych Spitfire. Różnica ciśnień uniemożliwiała odrzucenie osłony kabiny i montowano po lewej stronie okienko, które pilot musiał wybić i wyrównać ciśnienie w kabinie z tym zewnętrznym.