Skocz do zawartości

pmroczko

Użytkownicy
  • Liczba zawartości

    3 937
  • Rejestracja

  • Ostatnia wizyta

  • Wygrane w rankingu

    11

Zawartość dodana przez pmroczko

  1. I co było napisane? Mój tatko kiedyś chciał sprawdzić, czy się kręci śmigło w kartonowym "Spitfire" - więc stuknął palcem w łopatę śmigła - a że się nie kręciło, to cały spit się przez skrzydło spektakularnie na podłogę zwalił... Od tej pory (jakieś 30 lat) założyłem sobie, że w moich modelach śmigła będą się kręciły. Pozdrawiam Paweł
  2. Cześć! No, tak zwany "Rusek" to prawdziwy klasyk... Ja mojego kupiłem w sklepie na Półwiejskiej w Poznaniu ("Semafor"!) za 120 000 złotych! (To pokazuje, który to musiał być rok). Można tu dodać, że za 50 000 już można było mieć ładny model samolotu w 1:72. Ponieważ aerograf ten nie zamyka powietrza, to można było do niego użyć "lodówkowca" bez regulacji ciśnienia - bardzo to ułatwiało sprawę. Dodam, że zbiorniczka na farbę użyłem może ze dwa razy - szybko się okazało, że nigdy nie maluję aż tak dużych powierzchni. A konkretnie bardziej praktyczna okazuje się procedura dolewania co pewien czas uprzednio rozcieńczonej farby z buteleczki po tabletkach. W razie dysza by się zatkała (zdarzało się to zaskakująco często) albo coś by się rozlało był o wiele mniejszy problem wtedy niż z podłączonym tym patafianem pełnym farby. Pozdrawiam i życzę miłego dnia Paweł
  3. Cześć! Tak mi się wydaje, że np. gdybym z matką do Warszawy kilka razy nie pojechał, to też bym wielu rzeczy nie zauważył - może tak być że wiele wynalazków się pokazywało bardzo lokalnie, a Warszawa mogła też być uprzywilejowana pod względem asortymentu. Ja pod koniec lat osiemdziesiątych dostałem od rodziców kilka "Modelaków" a dopóki nie pokazały się w regularnej sprzedaży Humbrole to aż strach pomyśleć czego używałem do modeli. Także też z podobnego rocznika jestem ale przed ukończeniem tych 12 czy 13 lat nie byłem gotowy mentalnie i organizacyjnie na malowanie modeli. A potem to się dopiero długa nauka rozpoczęła... Pozdrawiam i życzę miłego dnia Paweł
  4. Cześć! Ja to już bym chyba nie miał cierpliwości tego rzeźbić z ręki - chyba sięgnąłbym po druk 3D, ewentualnie odlewy żywiczne (z mastera drukowanego w 3D). Wiem że to drogo, ale w ten sposób kupuję czas na inne projekty, życia i tak nie wystarczy! Tak czy inaczej szacunek za wkład pracy i dokładność. Ciekawostka - w modelu Trumpetera w instrukcji jest błąd, w związku z czym wszyscy montują odwrotnie koła napinające i potem każdy się skarży, że gąsienice za krótkie... Życzę powodzenia w budowie i pozdrawiam Paweł
  5. Cześć! Kiedyś to musiał być skarb... Może jestem zepsuty internetem, ale uważam, że sprzedawanie katalogów nie jest w porządku, w końcu jest to promocja. Za bardziej normalną uważam sytuację, kiedy taki katalog można sobie w sklepie zabrać a na jego podstawie podjąć decyzję o zakupie i producent wtedy odzyskuje swoje pieniądze. Inna sprawa, że widziałem już na targach i innych (w latach 80-tych i 90-tych) sytuacje gdzie "łowcy prospektów" brali wszystko jak leci, na kilogramy. Pozdrawiam i życzę miłego dnia Paweł
  6. Tak, tak - nalepiałem takie na szafkę z płyty wiórowej (laminowanej). Bez Micro Sol/Set ani Solvasetu a potem nijak nie chciało to zejść. I ciekawostka też się nie srebrzyło. Czasem tylko bąble powietrza zostawały, jak człowiek się spieszył, np. na dobranockę :-))) Pozdrawiam Paweł
  7. Cześć! Się zastanawiam, co to znaczy po rosyjsku "pałubnyj"... A propos monogramów - to chciałbym się z Wami podzielić doświadczeniem, które miało wielki wpływ na moje modelarstwo. Był to koniec lat osiemdziesiątych i rodzice zapisali mnie na warsztaty z lepienia w glinie, które odbywały się w poznańskim "Pałacu kultury" - czyli dawnym pałacu cesarskim, takie charakterystyczne miejsce w Poznaniu. Warsztaty te odbywały się w podziemiach i idąc tam trzeba było kawałek po pałacu przejść, no i po drodze stały gabloty gdzie modelarnia prezentowała swoje wytwory. No i ja, przyzwyczajony do Czapli i Łosiów jak przechodziłem koło modeli, może wykonanych na niezbyt wysokim poziomie, patrząc z dzisiejszego punktu widzenia, ale bardzo egzotycznych dla mnie a niektóre były w skali większej nawet niż 1/48 - no więc patrząc na te modele czułem jak moje serce rwie się z tęsknoty, że tak poetycko powiem. Wtedy postanowiłem sobie, że ja też kiedyś zrobię coś porównywalnego. I cóż - wydaje mi się że dałem radę. Że zacytuję film "Ted" - "... nie ma nic potężniejszego od marzenia małego chłopca... Z wyjątkiem śmigłowca Apache. Taki śmigłowiec ma działka I rakiety - prawdziwa maszyna śmierci!" Pozdrawiam i życzę miłego dnia Paweł
  8. Cześć! Też to miałem! Ale będzie już 25 lat jak nie zaglądałem :-). A pamięta ktoś na początku lat 90-tych czasopismo Aero-Technika lotnicza... Temat sam w sobie, ale mam bardziej szczegółowe pytanie: w jednym z pierwszych numerów było ogłoszenie, że są sprzedawane modele Vacu m. in. Jaka 38 (albo 36). Widział ktoś z Was taki model? Bo ja do nich napisałem wtedy, ale bez odpowiedzi. Pozdrawiam Paweł
  9. Przecież ona jest ze snów... To nie jest model historyczny - wydawało by się to oczywiste... Pozdrawiam i życzę miłego dnia Paweł
  10. Cześć! Jiangwei Li - to włąśnie ta osoba załatwiła mi moje części. Nie jest zbyt rozmowny/rozmowna, ale skuteczność ma wysoką. Pozdrawiam Paweł
  11. Cześć! Ja z firmą Modelcollect mam takie doświadczenie: Jak budowałem mojego Topola (ze Zvezdy), to wnerwiło mnie, że w tym modelu nie ma silnika i postanowiłem go dorobić. Patrzę, a w modelach Modelcollect wszystkie MAZy mają bardzo ładny silnik (który zresztą nadałby się też do T-55 i pewnie do T-34 też). Napisałem prosto do Modelcollectu, czy nie sprzedali by mi samej ramki z silnikiem od takiego MAZa. W odpowiedzi dostałem krótkiego maila o treści: "Jaki jest twój adres?". Wysłałem im swój adres i przez trzy albo cztery tygodnie nie miałem żadnej odpowiedzi, a potem przyszła do mnie paczka z potrzebną ramką. To się nazywa promocja! Do tego Modelcollect robi dość rozsądne podwozie HEMTT, do którego dokupili z Aoshimy przyczepę z wyrzutnią Patriot i to sprzedają jako amerykański zestaw Patriot (Aoshima sprzedawała japoński zestaw Patriot z japońskim ciągnikiem). Kupiłem to, nie było łatwo znaleźć, ale zestaw jest całkiem ładny. Pozdrawiam Paweł
  12. He, he... Estetyka! Ale te 32 lata temu to bym to pewnie jeszcze kupił (babcię albo rodziców poprosił :-)... Pozdrawiam Paweł
  13. Cześć! Jedną rzeczą, której w TBiU naprawdę brakło to rysunki w skali... Poza tym dla modelarza niezła rzecz. W mojej bibliotece osiedlowej (Poznań, oś. Kopernika) z prawie każdego zeszytu TBiU jeden, nie wiem jak go nazwać, wyrwał rozkładówkę z kolorowymi rysunkami - widać pokój sobie wyklejał. Panie z biblioteki najwyraźniej tego nie wyłapały. W związku z tym z wielu TBiU środkowe dwie strony tekstu pozostają do dziś dla mnie zagadką... Pozdrawiam Paweł
  14. Cześć! Te lata siedemdziesiąte to musiał być odjazd - ja pamiętam dopiero lata osiemdziesiąte. Z tego co się orientuję, momentami dostać w ogóle czekoladę to był problem a co dopiero mówic o takiej ekstrawagancji jak "Czekoladowa encyklopedia komunikacji światowej". Swoja drogą pierwsze słyszę, jakoś nikt wcześniej nie wspominał... Mocna rzecz. Pozdrawiam Paweł
  15. Cześć! W czasach kiedy nie było internetu (szok!) to był bardzo rzetelny kawałek dokumentacji modelarskiej! Inna sprawa, że porównywanie zestawów modelarskich z dokumentacją to prosta droga do nieszczęścia... Pozdrawiam! Paweł
  16. Też właśnie tym tropem poszedłem...
  17. Że tak mi się nasunęła taka uwaga... Wredny żart... Gość który to kleił, potem w ministerstwie w połowie lat 90-tych pisał przepisy dotyczące szachownic... Pozdrawiam Paweł
  18. Wygląda na to, że to rzeczywiście działa! Gratuluje dobrej roboty i mocnego charakteru! Pozdrawiam Paweł
  19. Dzień dobry! Jeszcze wspominając modele Novo i ich klony... Dawno temu (koniec lat osiemdziesiątych) mama przywiozła mi z Moskwy coś w tym stylu (Morskoj szturmowik): Z tego co pamiętam nie miało to już pudełka tylko było zapakowane w foliowy woreczek z instrukcja i bez kalkomanii. Po sklejeniu pomalowałem wtedy mój model srebrną farba w sprayu (która właśnie się pojawiła w sklepie!) i nakleiłem kalkomanie które mi zostały od Walrusa z Matchboxa. Dobrze, że nie widzieliście jak to potem przez wiele lat wyglądało - a wyrzucić było mi żal. Ale po przeprowadzce w końcu trzeba było podjąć decyzję - poprawić albo do kosza... Padło na poprawić. Lista prac była by długa - nowe linie podziału, nowe kabiny tłoczone na gorąco, inne silniki z modelu Revella, anteny radaru wykonane we własnym zakresie z drutu i kalkomanie bodajże z Techmodu. Efekt był taki (to też już sześć lat!): A takich wraków do remontu to bym jeszcze ze dwa-trzy znalazł... Pozdrawiam Paweł
  20. Cześć! Też tak trochę właśnie o tym myślałem - to są zabytki, które można pokazać młodym i powiedzieć: "Z takiego czegoś kiedyś się budowało!". Dlatego właśnie mój plan to budowa z nowoczesnych zestawów. Pozdrawiam Paweł
  21. Cześć! M.in. Buccaneera i Vampire'a mi wtedy matka z Sojuza przywiozła... Jakiś czas temu pomyślałem sobie, że skleiłbym to jeszcze raz, ale już z bardziej współczesnych zestawów, żeby nie niszczyć pięknych wspomnień ? A co Ty planujesz zrobić ze swoimi zapasami? Pozdrawiam Paweł
  22. Cześć! Pudełka to kapitalistyczny wymysł - moja mama przywiozła mi kilka modeli z Sojuza pod sam koniec lat osiemdziesiątych to były zapakowane w foliowy woreczek i firma jeszcze łaskawie dorzuciła instrukcję w języku rosyjskim - kalkomanii ani śladu. Bardzo mnie zawsze ciekawiło, dlaczego te modele się tak nazywały: Frontowoj istriebitiel, morskoj istriebitiel? Starsze wersje tych zestawów widziałem że miały porządniejsze nazwy, śmiałem się jak widziałem po rosyjsku napisane: Fairiej Fajerfliej ? A tak to musiałem się energicznie domyślać jakiego to samolotu model mi się trafił? Pozdrawiam i życze miłego dnia Paweł
  23. Panie Andrzeju - miło Pana spotkać na forum! Wiele razy czytałem Pana artykuły w czasopismach lotniczych i modelarskich i tak się trochę zastanawiałem, czy to jest nadal sens walczyć o uznanie naszego hobby jako czegoś jeszcze innego - bo w sumie ludzi można by podzielić na dwie kategorie - takich których też to kręci i takich którym lata to koło przysłowiowego pióra - i ciężko jest zmienić to przyporządkowanie, czyli przekonać kogoś do zmiany kategorii, trochę tak jak z orientacja seksualną. Kiedyś sklejanie modeli było niewinną masową zabawą - i to umożliwiło rozwój branży produkującej modele plastikowe. Dziś nasze hobby spoważniało - do czego wybitni zawodnicy tacy jak Pan się przyczynili - i paradoksalnie jednocześnie rozwinęło to przemysł i zagroziło jego istnieniu. Rozwinęło - bo od modeli wymagamy dziś więcej i wolny rynek daje nam o wiele lepsze modele niż kiedyś było. A z drugiej strony coraz więcej potencjalnych sklejaczy czuje zbyt wielkie ciśnienie i zniechęcają się. Ile razy widzieliśmy w sklepie (których też jest coraz mniej) scenę typu: "ten mi się podoba tato!" "Ale jest dla Ciebie zbyt skomplikowany synu, a poza tym nie stać mnie żebyś skopał model za takie pieniądze!" - i już mamy utratę potencjalnych zysków. Żeby podsumować, to ja bym proponował docenić wkład jaki "niepoważni modelarze", "prości sklejacze" i "kolekcjonerzy" mają dla naszego hobby - bo oni dostarczają branży pieniądze, często relatywnie duże, czasem o wiele większe niż ktoś kto jeden model buduje rok albo o wiele dłużej. A wracając do tematu Ten wątek naprawdę momentami wzrusza do łez. Ten albo taki prom stał w biurze "Polferries" w Poznaniu na Głogowskiej nieopodal szkoły muzycznej, naprzeciw "Centrali nasiennej" i Rynku Łazarskiego i za każdym razem jak szedłem z Babunią na zakupy to się zatrzymywałem przy wystawie i podziwiałem go przez szybkę i zastanawiałem jak ktoś mógł stworzyć coś tak cudownego. Z czasem kadłub zaczął pękać w narożnikach kwadratowych okien a potem reformy zmiotły Polferries a w lokalu powstał kolejny bank albo przedstawicielstwo sieci komórkowej albo apteka - ale wspomnienia pozostały! Ja miałem podobnie - wcześniej się nie spotkałem... W ogóle modelarstwo bardzo rozwija, np. poznaje sie niesamowitą ilość nowych słów a czasem też jest zachętą do nauki języków obcych (instrukcje bez polskiej wersji... Tajemnicze napisy na kalomaniach...). A niedawno się dowiedziałem, że "khaki" pochodzi od perskiego "khâk", co oznacza ziemię i weszło do języka angielskiego przez Indie, gdzie brytyjscy żołnierze spotkali się z takim określeniem koloru ziemistego. Pozdrawiam i życzę miłego dnia Paweł
  24. Cześć! Ten "Dzik" to te same części co "Ursula" - bo też i pierwowzór należał do brytyjskiej klasy "U". A ja sobie jeszcze przypomniałem, że z okrętów miałem jeszcze jeden wynalazek - okręt USS Indianapolis - ale tego nie moge na szybko w sieci znaleźć. Wierzę jednak, że koledzy pamiętają. Mówimy tu o końcu lat osiemdziesiątych albo samym początku dziewięćdziesiątych - i skali mniejszej niż 1:700 Pozdrawiam Paweł
  25. Cześć! A kto pamięta taki wynalazek: Być może to są już lata 90-te, ale na pewno sam początek. Kupiłem to bo brałem wtedy wszystko co do sklejania było. Pozdrawiam Paweł
×
×
  • Dodaj nową pozycję...

Powiadomienie o plikach cookie

Umieściliśmy na Twoim urządzeniu pliki cookie, aby pomóc Ci usprawnić przeglądanie strony. Możesz dostosować ustawienia plików cookie, w przeciwnym wypadku zakładamy, że wyrażasz na to zgodę.