malowanie bryły oczywiście do wymiany, napis też zniknie. ten schron był docelowo prawie cały zasypywany ziemią i obkładany darnią dla lepszego kamuflażu, więc wiele nie będzie z niego widać:
Trochę teorii i historii:
Nazwa niemiecka „Ringstand” w dosłownym tłumaczeniu oznacza „Stanowisko bojowe okrężne”. Obiekt ten określany jest także mianem Bauform 201 lub Tobruk (Amerykanie używali podobno określenia schron indywidualny typu Tobruk, od nazwy twierdzy Tobruk w Libii, gdzie Włosi skonstruowali małe schrony bojowe z otworem na karabin maszynowy w stropie). Chcąc określić jego funkcję należałoby użyć określenia uniwersalny. Mógł służyć za schron bojowy, umożliwiający prowadzenie ognia w zakresie ostrzału 360º: wtedy w okrągłym otworze w stropie, na osadzonej w nim stalowej listwie należało zmontować specjalną obrotową lawetę pod dowolny karabin maszynowy MG 34 lub MG 42 lub sam karabin na dwójnogu; w wersji obserwacyjnej wystarczyło umieścić w otworze stropowym np. lornetę nożycową lub po prostu obserwatora z lornetką; konstrukcja tego rodzaju mogła także służyć za ukrycie dla obsługi lekkiego granatnika (moździerza) kal. 50mm. Schron miał wiele wariantów rozwojowych: Panzerstellung 67 - stanowisko pod wieże czołgowe różnych typów, Ringstand 69 - ukrycie dla obsługi granatnika kal. 81mm czy inne typy, np. stanowisko dla miotacza płomieni. Ciekawą funkcją było wykorzystanie schronu jako stanowiska dla tzw. Lichtsprechgerät - urządzenia do łączności świetlnej (optycznej). Urządzenie to umożliwiało prowadzenie komunikacji głosowej w następujący sposób: ustawiało się dwa urządzenia (z których każde było jednocześnie nadajnikiem i odbiornikiem) naprzeciw siebie i mówiło do mikrofonu, głos był następnie zamieniany na impulsy świetlne, a sygnał był transmitowany poprzez promień świetlny generowany za pomocą żarówki.
Schron w podstawowej i najbardziej rozpowszechnionej w Polsce wersji rozwojowej „c” składał się z dwóch pomieszczeń: w dolnym, będącym zarazem przedsionkiem składowano amunicję i miał znajdować się piec grzewczy (otwór na komin umieszczono po prawej stronie wejścia do przedsionka), pomieszczenie górne natomiast było przeznaczone w zależności od funkcji schronu: dla obsługi karabinu maszynowego, obserwatora lub operatora urządzenia do łączności świetlnej, obsługi granatnika. Największymi zaletami tego obiektu były małe wymiary (3,70 x 2,20m, grubość ścian ok. 40cm) oraz niski koszt budowy - do wykonania tego rodzaju obiektu wystarczyło ok. 11m3 betonu i ok. 0,7t stali zbrojeniowej. Poza tym konstrukcja zakładała całkowite maskowanie schronu poprzez jego obsypanie ziemią, łącznie ze stropem, co powodowało, że ponad powierzchnię gruntu nie wystawał żaden z elementów schronu, poza kilkucentymetrowym betonowym kołnierzem otworu strzeleckiego.