Moses

pokazuje i objasniam bo cos im sie w Buffalo w montazowni nie zgrało. i tak samo wygodniej niest mi pomalowac usterzenie poziome osobne i pozniej je wkleic niz pierniczyc sie z maskowaniem

Sreberko zabezpieczone maskolem. Jak patrzyłem na zdjęciach to przecierki w tamtym miejscu były w miarę jednolite i regularne. Następnie marmurek z szarego Surfacera, dlaczego tak? Ano zauważyłem że robiąc marmurek no białą farbą, ma ona inna fakturę po położeniu niż surfacer, przez co po położeniu bazowego koloru nie ma on takiej samej faktury. Tutaj widzę że faktura farby jest wszędzie jednakowo satynowa. Więc powinno być git, o ile urzyszkodnik nie zaleje efektu za duzą iloscią farby

Najpierw poszedł Mahoniowy surfacer, następnie sreberko pod zdrapkowanie

Szybko poszło. Można kłaść podkład

świetny model, na uczczenie tego pięknego dnia.

no po prostu przegwizdane

Napisałeś że chcesz zrobić takie podwieszenie. Tylko że to nie jest zbiornik paliwa, ale improwizowany zbiornik z napalmem. Nie wiem czy takie baniaki były podwieszane pod dzbankami, wiem że to co pokazales to nie baniak a bombka Jak ktoś już wspomnial, budowanie Amerykańców u nas na forum to przes*ana sprawa

Czyli masz zamiar podwiesić zbiornik z napalmem?

...

Temperatura w ten weekend sprzyja klejeniu. Nie dość że nie chce się z domu wychodzić, to wszystko szybciej schnie Najpierw co większe szpary wypełniłem pręcikami z rozciągniętej ramki, zalanymi extra thinem. Następnie dissolved putty. Później szlifowanie papierem od 500 do 2500.

Idzie dobrze. Płatowiec już skompletowany, pora na szpachlowanie. Nie ma dużo, ale jak jest to na maxa łącznie skrzydeł z kadłubem od dołu do będzie masakra ( drugie zdjęcie). Duże szpary a jeszcze musi być wyprofilowane.

Kokpit zrobiony, wnętrze pomalowanie brytyjskim interior gratem od Xtra color. Tomahawki dla RAFu dostarczane były z fotelami z prostokątnymi oparciami takimi jak późniejszych Kittyhawkach, więc postanowiłem zrobic sobie kubełek samemu. Kupiłem sobie nawet pasy Suttona, których jednak nie wykorzystałem, gdyż jak wyszło z lektury "American Volunteer Group Colours and Markings" od wydawnictwa Osprzęt "Most od AVG's Tomahawks where equipped only with wideo, khaki-coloured lap belts, probably because end-users installed their own shoulder harness" Więc mam teraz nie potrzebne szelki Suttona, i brak pasów w Vindicatorze No i po sklejeniu kadłuba, bedzie trzeba jeszcze pozbyć się tego łączenia.

Od dawna wiadomo że każdy producent interpretuje dany kolor jak chce. I to nawet nie kolory historyczne, bo nawet kolory współczesne określone FSem potrafią być różne od różnych producentów

Może wkoncu italeri wznowi, od dwóch lat zapowiadają

tak tak, amerykańskimi Dupontami, zgodnymi ze specyfikacją brytyjską, ale troszkę różniące sie. no i właśnie w temacie kokpitu, może ktoś mi pomoże ogarnąć temat. W dyskusji o malowaniu Tomahawków na Britmodellerze pojawiła się sugestia ze ściana tylna kabiny była malowana odpowiednikiem YZC (Yellow Green) poparte to nawet było zdjęciami z hali montażowej w Buffalo gdzie faktycznie była dużo jaśniejszego koloru niż boczne ścianki na innych maszynach ze zdjęcia. Ale na przykład na tym zdjęciu maszyny Oldera, ścianka z zagłówkiem, wygląda jakby była zdecydowanie ciemniejszym kolorem pomalowana niż YZC, rzekłbym nawet ze idącym w interior green. I tak samo kwestia bocznych powierzchni za zagłówkiem, tu tez wyglądają na IG a nie Dark Green którym był wykorzystywany do malowania kamuflażu.

Muzikant zakupił nowy gwóźdź?

Drobne poprawki tu i ówdzie, ale to już zostawię sobie na etap szpachlowania całego modelu. Górna powierzchnia skrzydeł też już dopasowana także przechodzę do kokpitu Jak wspominałem, bardzo podstawowy kokpit. Rozpocząłem też nakładanie kalkomanii 3D. Czemu teraz? Bo Gąski ktore używało AVG, były z produkcji przeznaczonej dla RAFu, malowane ich specyfikację, także kokpit bedzie w brytyjskim Cockpit Green a nie Interior Green

Tak, prócz kalek i opisu malowania wnętrza, absolutnie niczym modele się nie różnią. A zapraszam z kącika bliżej, bliżej. Poszły pierwsze cięcia, dla odmiany zacząłem od skrzydeł i wymiany wnęk podwozia, na pokryte brezentem od Airesa. Prócz usunięcia fabrycznych wnęk, trzeba było powiększyć otwory, no i jakaś naprawa linijka mi się trafiła, bo po odmierzeniu i usunięciu naddatku okazało się że trochę pojechałem za grubo. Przy drugiej wnęce zrobiłem metoda doświadczalna, czyli co jakiś czas patrzyłem czy już czy jeszcze próbując wcisnąć część. Przykleiłem na CA, a ubytki, zakitowalem dwuskładnikowa masą epoksydową Wamodu. No i jak to w przypadku Airesa, trza szlifować. A miało być szybko i bezbolesnie

Arma zapowiedziała wydanie swojego Curtissa 81A/P-40B wiec zapewne bedzie to mały sztos, a jako ze zalega od jakiegoś czasu u mnie Airfixowy Hawk, to trzeba go zrobić aby pozniej nie denerwować się. Zapytacie się zapewne skąd u mnie taki model? Jak zapewne wiecie, jeszcze przed tym jak amerykanie zostali zaatakowani przez Japończyków, spora grupa pilotów amerykańskich pilotów ochotników, walczyła w chinach w ramach tzw American Voluonteer Group (AVG) - tzw latających tygrysów. W sierpniu 1941 roku pułkownik Claire L. Chennault zająl się rekrutacja pilotów do AVG, którzy mieli pomóc w obronie Chin przed Japończykami. Dla porucznika Korpusu Piechoty Morskiej z bazy Pensacola, musiało to wydawać się darem niebios. Jego kariera była w tarapatach, a życie osobiste rozpadało się. Choć był już znany jako pijak i awanturnik, finanse stanowiły jego największy problem. Cierpiał na, jak to określił, „fatalną lukę między dochodami a zobowiązaniami”, z tak wieloma długami, że musiał co miesiąc wysyłać do Kwatery Głównej Korpusu Piechoty Morskiej list ze szczegółowym zestawieniem wysokości rat każdej z licznych pożyczek. Rekruter AVG oferował 675 dolarów miesięcznie za stanowisko dowódcy eskadry, z premią w wysokości 500 dolarów za każdy zestrzelony japoński samolot. Dla Gregorego Boyingtona, pozniejszego asa znad pacyfiku była to spora szansa. [C.D.N.] Jak już wspomniałem bazą do wykonania modelu, bedzie zestaw Airfixa wydany w 2011 roku, który wzbogace kalkomaniami 3D od Quinta Studios, zywicami Airesa, a kalkomanie zapewni zestaw frimy AML Taki szybki przegląd co mamy w pudełku. Klasyczna airfixowa Instrukcja i całkiem ładnie wyglądające na arkuszu kalkomanie. Kalkomanie ładnie wydrukowane, nie ma żadnego rastra, przesunięć kolorów, czy świecącego białego. Sam biały tez ma dobre nasycenie, wiec nie powinno nic spod niego przebijać Sam model to dwie małe ramki z jasnoszarego plastiku. Linie podziałowe są bardzo wyraźne i ostre, co jest charakterystyczne dla Airfixa. Nie ma żadnych denerwujących śladów po wypychaczach, jamek skurczowych, przesunieć formy, czy nadlewek. Jedynie co zdążyłem zauważyć to zanikające drobne detale takie jak światła pozycyjne. Do tego dochodzi mała ramka osłoną kabiny w formie jednoczęściowej, oddzielnie sa tylko boczne szybki za kabiną. Także po wyjęciu z pudełka źle to nie wygląda, ale tez szału nie ma, i warto dokupić jakieś aftermarkety. Kalkomanie 3D dodają trochę detali do kokpitu, który w zestawie jest mocno podstawowy do wymiany też wg mnie są koła, które w zestawi wyglądają co najmniej dziwnie Warto też wymienić wnęki podwozia, które w oryginale były brezentowe, czego Airfix nie odwzorował Do modelu można dokupić jeszcze zestaw Kołpak i śmigło, jednak w mojej opinie az takiej tragedii nie ma, oraz rury wydechowe, dla tych który nie potrafią wywiercić otworków.

ponarzekam. na zdjecia. male i duza kompresja, i nie da sie podziwiac.

Bardzo ładna reinkarnacja

Polece bardzo egzotycznie Rodezja/Zimbabwe/Saaf?

@Maciej Rdla mnie każdy model o ile da rade go ukończyć jest ważny, nawet jeżeli cos w nim nie poszło i wolę go skitrać gdzieś na tyłach gabloty. Ten będzie mi przypominał o wpadkach w malowaniu takiego schematu. Na obecną chwile kalkomanie na płatowiec położone.

Dawaj, jako Tribute dla tej maszyny, właśnie zakończyły służbę w USMC