zaruk

Czy to są wiertła z węglika spiekanego?

Był taki poeta i prozaik, który przez większość życia mógł odgrywać rolę barometru, czy może raczej drogowskazu w kwestiach moralnych, etycznych, społecznych. Ten, który naprawianie świata zalecał rozpocząć od porządnego wypastowania sobie butów. Z jego wiersza pochodzi fragmencik, który - jak mi się zdaje - dobrze pasuje do tego tematu: "w gruncie rzeczy była to sprawa smaku Tak smaku"

0,1?! Takimi to jeszcze nie robiłem. Sądząc po moich 0,2 to raczej druciki będą, nie wiertła.

Obawiam się, że jednak nie. Tam chyba są dodatkowe naciągi: Tak, czy siak to plastikowe badziewie raczej nie sprawdzi się za dobrze. Chyba bym usunął i w to miejsce zrobił naciągi. BTW, dobrze wyglądają te powycinane lotki.

Jak w przyszłym, jak w tym? Fajna fleja, lubię takie (o samolotach piszę).

Jakość nie najlepsza, ale koncept podobny - górny płat jak w Comicu, wyraźnie widać jak to tam idzie, półkole też.

Nie mam pewności, ale chyba powinieneś odciąć ukośne wsporniki w oknie górnego płata. Sprawdź proszę.

Chyba te najcieńsze, 0,3 mm.

To jeszcze Eichmanna, Hossa i Mengele. Też postacie historyczne.

Dziękuję za ostrzeżenie. Starałem się pilnować numeracji (choć opartej oczywiście o instrukcję), na pierwszy rzut oka rozłożenie wsporników wydaje się być symetryczne i logiczne. Widziałem już projekty (ale 1:32), gdzie nawlekano naciągi przed przyklejeniem góry. Ja jednak zostawiam to na koniec, ponieważ konieczność nawet niewielkiej korekty położenia wsporników może popsuć ułożenie tego olinowania.

Dziękuję za dobre słowo, choć to przedłużający się poród. Być może potrzebne będą kleszcze...

I na to położysz kolor bazowy?

Nie. Początkowo chciałem przykleić wsporniki do kadłuba i nałożyć na to górny płat. Po przyklejeniu pierwszego jeszcze raz wszystko przymierzyłem i zdecydowałem, że zrobię na odwrót. Przyklejonej części już nie odrywałem. Czy dobrze zdecydowałem - pokaże niedaleka przyszłość. Jest to chyba jeden z trudniejszych momentów budowy.

Niecodzienny obraz młodego osobnika z gatunku Sopwithia cameli. Widać wyraźnie zawiązki górnej pary skrzydeł, jakie wytworzą się w trakcie dorastania. S. cameli, w odróżnieniu od swojego dalekiego kuzyna z obszaru niemieckojęzycznego - F. eindeckeri, może latać wyłącznie dzięki dwóm parom skrzydeł. Dobrze widoczne są także niemal kompletnie wykształcone struktury ogona, z charakterystycznym wzorem znajdowanym wyłącznie u odmiany S. cameli barker. Mając kanadyjskie korzenie, endemicznie występowała ona we Francji i Włoszech. Malutki wiatrochron poprawi naszemu bohaterowi widoczność, a celownik - ułatwi polowanie. Górny płat wyposażony jest w liczne, niezależne od siebie wsporniki. Trzeba to będzie teraz połączyć z resztą ptaszka.

No to ja nie rozumiem. Jakie kredki? Świecowe? Zresztą, co tam - próbuj. Idę zrobić akwarium, może ryby będą miały ze mnie więcej korzyści.

Mam Van Goghi, są bardzo dobre. Tych na dole nie znam, ale po prostu spróbuj na boku, jak się rozprowadzają pędzlem umoczonym w łajt spirycie.

Moja propozycja. Weź na wstrzymanie, idź do plastycznego i kup sobie farby olejne w potrzebnych Ci kolorach. Przygotuj powierzchnię pokrywając ją warstwą lakieru (ja używam satyny, niektórzy połysku). Nie za cienką, bo nie pokryje porowatej farby, która skutecznie będzie wchłaniać oleje, zatrzymując je i uniemożliwiając ich rozprowadzenie - jak na zdjęciu powyżej. Kiedy lakier już wyschnie zrób tak, jak radził Gała.

Przepraszam, jeśli coś przeoczyłem ale ja staram się różne olejowe sztuczki robić na polakierowanym modelu. Czy Kolega Superbe także?

Może masz rację, choć ta faktura potrafi wyjść bardzo delikatna.

Machnij podkład białym pokładem... Czy raczej pokład białym podkładem, a potem olejami rozprowadzanymi płaskim pędzelkiem - do uzyskania efektu słojów drewna. Na koniec, jeśli zachodzi potrzeba, możesz dodać kroplę brązowego do lakieru, aby otrzymać oczekiwany odcień. Zalecane przećwiczenie na boku, u mnie sprawdziło się bardzo dobrze.

W zerówce stosowałeś podobne techniki?

Rozumiem, że ten był typowy.

Chyba potrzebowałem potwierdzenia. Jestem sprzed epoki obrazkowej. Teraz już rozumiem, dziękuję.

A czym wycinałeś okna w ściankach wewnętrznych?

No i satysfakcja. Tutaj całkowicie uzasadniona.