barszczo

To wszystko z Ruchu co mam. W tym momencie .

To było dawno i nieprawda. Próby, kombinowanie, inne czasy i techniki. Teraz wyglądałby zupełnie inaczej .

Jedyny hit w produkcji ZTS Plastyk czyli Łoś. Model jak na tamte czasy na naprawdę dobrym poziomie, moim zdaniem dużo lepszy niż ówczesne Airfixy i Hellery w tej skali o niektórych koszmarkach Revella nie wspominając. Produkowany od roku 1983 do dzisiaj. Mój egzemplarz pochodzi z pierwszej serii z początku roku 1984. Jest oryginalnie zafoliowany z kalką wyglądającą jak nowa, wypraski wzorcowe. Pierwszy Łoś którego wtedy robiłem był z kolejnej edycji różniącej się nieco pudełkiem i był z błękitnego plastiku. Wydawało się wtedy że każdy kolejny wypust ZTSu będzie tylko lepszy, dlatego tak czekało się na spóźnionego Iła-2. A gdy Iłek już się ukazał...

Trzeci model z serii Mikro72 i ostatni w charakterystycznym pudełku. Debiut w roku 1986, produkowany nadal. Model od początku krytykowany, choćby przez Klub 1:72 ze Skrzydlatej Polski, faktycznie Iła przypominał z dość daleka. Zestaw umożliwiał też budowę wersji jednomiejscowej. Plastik dramatyczny, miękki w kolorze mydelniczki, kalki stan świetny:

Kolejny model serii Mikro72 firmy ZTS Plastyk, Jak-1M (właściwie Jak-1b) z możliwością budowy wcześniejszej wersji czyli Jaka-1 po dość karkołomnym (dla młodego człowieka) cięciu grzbietu kadłuba. Przez ZTS wydany w trzech edycjach. W międzyczasie, prawdopodobnie podczas regeneracji form, zmieniona konstrukcja skrzydeł. Produkowany do dzisiaj. Tym razem pełny oryginał pierwszej edycji, kalki w świetnym stanie, zapraszam:

Model zadebiutował w roku 1977 w serii Mikro72. Pierwszy polski prawdziwy model samolotu, dla wielu z nas pierwszy zbudowany pomijając koszmar łączenia płata z kadłubem. Produkowany praktycznie do dzisiaj. Ten egzemplarz dostałem od kolegi, niestety wczesne jest tylko pudełko i instrukcja. Wypraski oryginalnie zafoliowane są z roku 1984, o dziwo w świetnym stanie:

I kolejny w moich zbiorach wytwór z Kobyłki. Tym razem coś dla marynistów. Edycja, najprawdopodobniej pierwsza z połowy lat sześćdziesiątych. Do szczęścia podobnie jak w Migu brak pojemniczka na klej, choć gdzieś w piwnicznych skarbach mojego ojca powinno kilka być :

Model znany wszem i wobec, produkowany od 1964 praktycznie do dzisiaj. Mój egzemplarz pochodzi z drugiej edycji, z końca lat sześćdziesiątych i brakuje mu tylko charakterystycznego zakręcanego pojemniczka na klej. Zapraszam do wspomnień:

Dokładnie. F-5E Monogram edycja Revell. Rok budowy 2005, z pudła, dołożone tylko jakieś pasy, pierwsza i ostatnia przygoda z farbami Vallejo:

Kolejna instrukcja pochodzi z marzenia polskiego modelarza końca lat osiemdziesiątych. Hasegawa i jego Messerschmitt Bf109E-4/7 w skali 1:48. Moja instrukcja pochodzi z pierwszej edycji zakupionej na początku lat dziewięćdziesiątych w sklepie modelarskim mieszczącym się wtedy przy ulicy Długiej w Krakowie. O modelu nie będę się rozpisywał, klasyk wydawany od roku 1988 do dzisiaj w przeróżnych wersjach i edycjach, zawierał blaszkę fototrawioną. Dokupiłem do niego zestaw Verlindena i zbudowałem go na początku lat dwutysięcznych ostatecznie rezygnując z instalacji silnika. Instrukcja i resztki kalek z datą edycji:

Inauguruję kącik starej instrukcji. Jako pierwsza, instrukcja od wspominanego przeze mnie Me262 z Monogramu w skali 1:48. Model pochodzi z roku 1976 i przez Monogram był wydany w pięciu edycjach, ostatnia z roku 1995. Mój był z trzeciej edycji, z roku 1988 z nowymi kalkomaniami. W roku 2000 model wydała dwukrotnie Hasegawa, następnie formy przejął Revell wydając go trzykrotnie, ostatni raz w roku 2013. Została mi z niego instrukcja i dwie figurki. Instrukcja:

Zgadza się. Jestem fanem Monogramów do dzisiaj. W ofercie 1:48 nadal mają samoloty których nikt inny nie robi, choćby F-102, czy OA-4M.

O, fajny. Taki inny. Nie granatowy .

I obiecane zdjęcia Me262 Monogramu, generalnie fajny model. Miał widoczny cały przedział uzbrojenia i replikę silnika. Malowany mieszaniną Humbroli wg. książki: Modelarska kolorystyka. Aerograf "Rusek", sprężarka chyba jeszcze taka spora elektryczna pompka do kół na 12V. Lodówkowca dorobiłem się dopiero pod koniec lat dziewięćdziesiątych. Zły kolor kokpitu i wnęk podwozia, mottling - dramat . Miał przedstawiać czerwoną trzynastkę Bara. Ktoś go zaczął zmywać i na skrzydłach przebija poprzedni kamuflaż, podobnie jak biały dziób. Dobra farba, nie chce zleźć .

Nic nie umiera, działamy dalej. I taka ciekawostka: na początku lat dziewięćdziesiątych kupiłem we wspominanym już sklepie na Plebiscytowej w Katowicach Monogramowskiego Me262 w skali 1:48. Zbudowałem go, potem przeżył katastrofę, został odbudowany z naciętymi wgłębnymi liniami i potem nie pamiętam co się z nim stało, chyba go komuś podarowałem. I co? Jakiś czas temu przeglądam dobrze wszystkim znany portal aukcyjny i widzę rzeczonego Messerschmitta, co prawda w kawałkach i częściowo umytego, ale kompletnego, wystawionego do sprzedania. Napisałem do wystawiającego czy pamięta skąd go ma, odpisał że się z kimś wymienił. Taka wspomnieniowa historyjka jak to po ćwierćwieczu odnalazłem swój model. Mam zdjęcia z tej aukcji, jak wystawiający nie będzie miał nic przeciwko, to je tu wrzucę.

Świetnie się prezentuje, no i rzadki ptaszek .

Ja budowałem właśnie pierwszą edycję Smera w barwach Nowej Zelandii. Sporo ich przywiozłem z Czech w tamtym czasie, podobnie jak Me262 i Storcha.

To ja zacznę takim zabytkiem. Pierwsza edycja Corsaira firmy Heller z roku 1976. Pudełko trochę sfatygowane, folia z ramkami otwarta, brak charakterystycznego zielonego pojemniczka z klejem. Nie przypominam sobie żeby był dostępny u nas w Harcerzu w latach siedemdziesiątych, jeśli się mylę to mnie poprawcie proszę. Heller wydał go potem jeszcze trzy razy. Następnie, w połowie lat osiemdziesiątych, formy trafiły do czechosłowackiego Smera który wydał go w pięciu różnych edycjach z Hi-Tech włącznie. Oprócz tego model wydały jeszcze: Intech, Reno Scale i jako ostatnia w 2014 roku firma zbieracz wszelkiego bajzlu ze ze świata, czyli MisterCraft. I o ile w roku 1976 był to bardzo fajny model z ładnie odtworzonymi fakturami powierzchni i delikatnymi, wypukłymi liniami podziału, o wiele lepszy od starszego Airfixa, to po 40 latach wydawanie takiego modelu ze zniszczonych form powinno być prawnie zakazane. I tyle mojej dygresji na temat firmy Mister Craft i jej polityki która skutecznie odstręcza od modelarstwa młodych adeptów tego fajnego hobby. Wracając do Corsaira prezentuje się on tak:

Miało być częściej, a jest coraz rzadziej. Niestety, praca pochłania coraz więcej mojego czasu, a w rzadkich wolnych dniach nic się kompletnie nie chce. Sezon wakacyjny w branży lotniczej wybuchł na całego, a do roboty mniej niż połowa załogi sprzed pandemii. Ale dość narzekania, kolejna mała porcja rocznika 1989. Kontynuujemy rysunki i zdjęcia RWD-8, nowe P-11C z Siedlec i P-24 z Lublina i modele czytelników. Numery kolejno: 13, 16, 18, 20, 23, 25/89.

Ja czekam na 1:48. A może Arma zaszaleje i zrobi Garbuska 1:32? Dobrego modelu tego samolotu w tej skali na rynku nadal nie ma.

O, to lubię, wszelkie wariacje Antonowa, od ósemki do dwunastki. Gratuluje samozaparcia, dobrze wygląda

Czysta robota, ładnie zmalowany. Maziaję przed krzyżem bym tylko mocniej wyeksponował. Całość na tak .

O, rzadki ptaszek. Bedę podglądał .

Dobrze jest . Następnym razem nity koniecznie, świetnie się prezentują na takiej powierzchni.

I tak dokładnie było w moim przypadku. Dzięki temu klubowi i dziełu pana Wagnera, spojrzałem jako nastolatek na to hobby nieco inaczej. To już nie był kolejny samolocik KP upolowany w Harcerzu według listy z boku pudełka, tylko miniaturka prawdziwego samolotu którą wypadałoby odtworzyć jak najzgodniej z oryginałem. To wtedy właśnie, tak mniej więcej w połowie lat osiemdziesiątych, każdy z moich nowych modeli zaczął dostawać coś więcej niż tylko to co było w pudełku. Choćby rozciągniętą antenę, pasy przycinane żyletką ze sreberka z czekolady, rozciętą owiewkę czy przewody na goleniach jak znalazłem zdjęcie. To już było coś innego. Pamiętam odwiedzających mnie w tym czasie kolegów też sklejaczy. Większość nie mogła pojąć po co to robię. Ale była też mała grupka która oglądała, pytała, podpatrywała i potem podczas rewizyty widziałem na ich modelach to co zobaczyli u mnie, a także inne rzeczy na które nie wpadłem. I oczywiście podłapywałem, i wprowadzałem to u siebie czasem modyfikując... i tak dalej, i tak dalej. Z tymi ludźmi mam serdeczny kontakt do dzisiaj. A wracając do SP, to rozpoczynamy rok 1989. Na początek Królowa czyli plany Iskry, modele czytelników i nowości. Przede wszystkim RWD-8 którego plany pojawiły się już od kolejnego numeru SP, no i Lublin w skali 1:48. W tym czasie skala 1:48 zaczęła u mnie przeważać dzięki modelom Revell, Smer i OEZ przywożonym z Czechosłowacji. I tak mi już zostało, choć kupka 1:32 mocno się powiększa w ostatnim czasie. Numery kolejno: 1, 3, 5, 7, 9 ,11/1989: