Slaw_21

Bardzo sympatycznie się prezentuje. Możesz dać zbliżenie na kokpit? Tam chyba zrobiłeś całkiem sporo detali, których na tych zdjęciach dobrze nie widać.

W kolejnych modelach takie ślady okopceń o różnej intensywności możesz też zrobić ciemnym pigmentem, i wcale nie musi to być drogi pigment z firmy produkującej chemię modelarską, można posłużyć się np. czernią żelazową intensywną ze sklepu dla plastyków. A tak przy okazji to nie chcesz przekonać się do aerografu?

Wygląda niepoważnie ale do drobnych precyzyjnych prac może się przydać. Nie mam do niej żadnego opisu, wiertarka była zapakowana w blister. Używam do niej uniwersalnego zasilacza sieciowego, w zestawie są tylko wymienne wkłady do mocowania bitów, w tym do bardzo cienkich wierteł. Jeżeli jednak chce się wiercić otwory cieniutkimi wiertłami to lepiej użyć wiertarki ręcznej lub czegoś co nie będzie chwiać wiertłem na boki a to już raczej coś klasy Proxona. Ta się nadaje bardziej do szlifowania i frezowania. Przy wszystkich takich urządzeniach gdy wiercimy to lepiej mieć okulary ochronne, pęknięte wiertło może być jak pocisk.

Takie frezy choć mogą dobrze sprawdzić się w pracach grawerskich to jednak na polistyrenie mogą zostawiać dość poszarpaną powierzchnię. Dobrze jest popróbować wcześniej na ramce, dużo zależy od jakości plastiku (podobnie z żywicą). Co do dużych narzędzi jak ten Parkside to główna trudność w użyciu wielu z nich do prac bardzo precyzyjnych jest powodowana ich wielkością i wysokimi obrotami. Przy pracach „mikro” wystarczy około 5000 co przekłada się też na stabilną pracę głowicy. Oczywiście Proxon ma swą cenę. Mnie udało się kiedyś na giełdzie modelarskiej kupić za około 50 zł (kilka lat temu) zasilaną uniwersalnym zasilaczem sieciowym czeską mikrowiertarkę z płynną regulacją obrotów (mogą być bardzo niskie) i całkiem dobrze się ona spisuje. Nie wiem jednak czy są takie jeszcze gdzieś dostępne.

Merytorycznie i pod względem techniki modelarskiej to dla mnie egzotyka, ale pod względem estetycznym świetny model, a szczególny smaczek to detale i sposób wykonania spodu.

Wyrazy uznania za dążenie do maksymalnie wiernego odtworzenia rzeczywistości, związanego z tym nakładu pracy, który przełożył się nie tylko na wiernie ale też technicznie świetnie zrobiony model, a ponadto za bardzo dobre zdjęcia no i oczywiście warsztat, który będzie dla wielu na przyszłość pomocny.

Dzięki, stronę znam, dobrze że ona jeszcze istnieje. Kompletnie nie pomyślałem, tym bardziej, że teraz przypominam sobie boxart tego modelu. Korzystając z instrukcji i zdjęć można szereg rzeczy zrobić jak należy (są np. zdjęcia silnika). Na pewno warto będzie zaglądać przy modelach innych maszyn.

Oglądam warsztat Albatrosa, robię notatki i czekam na ciąg dalszy. Sam bym się chciał za jakiś czas w starszych samolotach wziąć za coś większego i ciekawie malowanego, tym bardziej że do siedemsetek i całego tego mikrodrobiazgu mam coraz słabsze oczy i rękę. Na razie podziwiam i życzę powodzenia.

Jak się maluje tymi farbami aerografem? Kiedyś zniechęciłem się do nich słysząc opinię, że mają bardzo gruby pigment. Maluję Ultrą 0,4 i 0,2, czy przy dyszy 0,2 bezproblemowo się kładą tak jak np. akryle Tamiya?

Dzięki za uwagi. Kolega ze swoim doświadczeniem zrobiłby ten model jak się patrzy. Ja w pewnym momencie gdy za mocno chwyciłem szkielet wnętrza miałem ochotę posłać całość do śmieci. Z malowaniem racja. Na oryginalnych zdjęciach Junkersa D.I ze szczegółami jest kiepsko ale jest parę gdzie widać warstwowanie śmigła, na innych wydaje się ono być jednobarwne ale to może być sprawa kąta padania światła. W modelu mogę je jeszcze łatwo zmienić.

Cześć, Ciekawy model i ładnie się zapowiada. Pytasz o odcienie farb, a jakich farb używasz? Z mojego skromnego doświadczenia mógłbym powiedzieć, że do brytyjskich kamuflaży w schematach „Western Approaches” dobrze się nadają akryle z zestawu AK Interactive - Royal Navy Camouflages 2 (zestaw AK5040). Czy to może te? Odcienie na komputerze to i tak pewna loteryjka. Powodzenia w dalszej pracy.

Dzięki za komentarz. Co do kalek, to na niektórych rowkach między żeberkami przylgnęły idealnie, na większości jednak mniej lub bardziej źle. Spód z założenia miał być zabrudzony głównie starymi plamami z błota co jakoś wiąże się z częstym lataniem tymi samolotami przy gorszych warunkach pogodowych, w których spisywały się dużo lepiej niż konstrukcje nie aluminiowe.

Słuszna uwaga, przy czym o ile mi wiadomo, a moja wiedza w tej dziedzinie jest czysto hobbystyczna, to w części wczesnych konstrukcji lotniczych, w tym w przynajmniej niektórych samolotach z pierwszej wojny światowej (głównie z pierwszych jej lat) istniała możliwość ustawienia obu lotek w dół w czasie postoju na ziemi. Czy było tak w J. D.I to już niech się wypowiedzą osoby dobrze zaznajomione z tą tematyką, wkleiłem tak celowo ale może to błąd.

Junkers D.I, wstęp do anatomii, 1/72, Roden i Part galerię można zobaczyć tutaj : https://modelwork.pl/topic/44150-junkers-di-wstęp-do-anatomii-172-roden-i-part/

Junkers D.I został wprowadzony do służby w 1918 roku. Wyprodukowano około 50 egzemplarzy. Sprawdzał się w lotach w trudnych warunkach, w deszczu itp. co wiązało się między innymi z wykorzystaniem jako materiału konstrukcyjnego duraluminium. Do dziś zachował się jeden egzemplarz, eksponowany w Muzeum Lotnictwa i Astronautyki w Le Bourget. Moim zamiarem nie było tu przedstawienie jakiejś konkretnej sceny z warsztatu lotniczego, tylko pokazanie detali ukrytych zwykle głęboko w modelu i często (prawie) niewidocznych, niekiedy co najwyżej celowo odsłanianych na niewielkich płaszczyznach. Co do samego modelu Rodena, to kadłub był trochę kłopotliwy w montażu. Umieszczenie w nim szkieletu z detalami wymagałoby na pewno sporo pracy i już wcześniejszego dużego doświadczenia. Kalki na żebrowaniach kadłuba i skrzydeł wyszły tragicznie mimo kładzenia ich na błyszczący lakier i użycie Tamiya Mark Fit co dobrze widać na zdjęciach. Przy budowie szkieletu nie obeszło się w niektórych miejscach bez kilku podejść. Elementy fototrawione są z dedykowanego zestawu Part, stelaż i podstawa pod silnik są dorobione przeze mnie. z pozdrowieniami dla wszystkich Sławek

To bardzo cieszy, że w naszym krajowym modelarstwie okrętowym pojawiają się pozycje, które niczym nie ustępują światowej „najwyższej półce” a wręcz ją tworzą. Trudno o lepszą dioramę tego typu wykonaną w realistycznej stylistyce. Dobrze też, że takie prace pojawiają się na tym Forum i będą mogły cieszyć oko, a wraz z warsztatem służyć pomocą innym na długie lata.

3,7 cm KPÚV vz.37/3,7 cm PAK (t) 1/35 Special Armour galerię można zobaczyć tutaj: https://modelwork.pl/topic/44081-37-cm-kpúv-vz3737-cm-pak-t-135-special-armour/

Dzień Dobry, Dość nieskomplikowany w wykonaniu model działa, wyglądający bardziej na skalę 1/72 lub 1/48 niż 1/35. Długość dolnej części podstawki to tylko 12,5 cm. Tak jak przy wszystkich działach, przy klejeniu trzeba zwracać uwagę na zachowanie wszelkich symetrii. Tutaj trudność może sprawić zamek składany z trzech części z wpustami, zakładanych na lufę i mogących wymagać doszlifowania (u mnie po sklejeniu wyszło z lekka skośnie). Model można wykonać też w wersji do transportu. Działo było produkowane przez czeskie zakłady Škoda (KPÚV - Kanón Proti Útočne Vozbĕ) i używane w wielu państwach. Tu malowanie w wariancie niemieckim, który zresztą proponuje do wyboru producent, stąd w nazwie modelu terminy czeskie i niemieckie. Z założenia chciałem otrzymać Panzergrau w stosunkowo jasnych odcieniach. Zamiast dedykowanych kolorów użyłem japońskich szarości okrętowych (akryle Tamiya) Kure Arsenal XF-75 i Sasebo Arsenal XF-77 kładzionych na szary podkład MIG One shot primer. Do zabrudzeń/zapylenia użyłem „oilbrusherów” MIG (Startship Filth, Dark Brown, Dust, Streaking-brusher Warm dirty grey). Skrzynka na amunicje jest dodana z żywicznych „różności”. Zrobienie zdjęć przy takim malowaniu jest kłopotliwe, barwy mogą wydać się za niebieskie i zróżnicowanie odcieni oraz zabrudzeń jest trudne do uchwycenia. Przy pierwszym podejściu nie dopatrzyłem, że jest trochę kurzu ale niektóre z tych zdjęć zostawiłem bo przy drugiej próbie wyszły słabiej. Myślę, że można ten i podobne mu modele polecić dla osób zaczynających budowę modeli dział. z pozdrowieniami dla wszystkich Sławek

Jak ktoś miał zęby leczone kanałowo to zapoznał się z tym narzędziem. A zupełnie na serio to są różne rodzaje takich poszerzaczy, można je nabyć w sklepach z wyposażeniem dla stomatologów i mogą posłużyć za rodzaj giętkiego mikropilnika przy obróbce różnych materiałów.

Piękna kolekcja i też uważam, że Globemaster zasługuje na więcej zdjęć.

No to czekamy na te kolejne .

Bardzo fajnie wyszedł, w dodatku dobrze się prezentuje na tej trawce.

Świetnie zrobiony model, czego zresztą można było się spodziewać oglądając poprzednie prace Kolegi, a przy okazji dobry przykład, że można korzystnie pokazać na fotografiach z białym tłem model malowany w jasnych tonacjach.

Interesujący temat i ciekawie wyglądający model. Tego rodzaju modele zdobycznych czy nietypowych maszyn mają ten plus, że zawsze zachęcają do zainteresowania się mniej znanymi zagadnieniami z historii działań wojennych czy techniki wojskowej.

Duży plus za wytrwałość w zmaganiach z całym tym drobiazgiem, który decyduje potem o atrakcyjności modelu, przyciąga uwagę, zachęcając żeby zatrzymać się dłużej przy oglądaniu różnych szczegółów, a jest tu tego trochę. Duże brawa. Co do zdjęć to tylko dodam, że odbiór odcieni żółtego i zielonego zależy w dużej mierze od ustawień naszych monitorów/wyświetlaczy, oczywiście przy poprawnym balansie bieli przy wykonaniu fotografii.