rymulus

Kabina, a przede wszystkim silnik prezentuje się znakomicie. Drążek sterowy to nie jest czasem na odwrót wklejony?

Jeszcze cztery zdjęcia na koniec "łikendu". O tym zapomniałem. Poprawiłem nieco lampę. Producent ten element przewidział jako jeden kawałek szarego plastiku. Aby lepiej to trochę wyglądało to wywierciłem otworek w kloszu, wstawiłem imitację żarówki i przykryłem kawałkiem przeźroczystego tworzywa. Lampę będę musiał już teraz zamocować do kawałka goleni (tego, który będzie wklejony do komory podwozia) po to aby ograniczyć do minimum ilość plątających się luzem kabelków, które będą się starały za wszelką cenę urwać.

Ostro styrany życiem. Trzeba jednak przyznać, że samolocik bardzo dba o higienę jamy ustnej bo ząbki czyściutkie i bielutkie.

Zgadzam się, dlatego w planach mam jeszcze F-14 A całkowicie pozamykanego.

Od kilku dni mam podobnie. Grzebałem po sieci za jakimiś materiałami o Tomcatcie i trafiłem na taką stronę https://www.facebook.com/usnavyscaleart No i samoocena poszła trochę na dół. Co prawda z tego co zauważyłem autor tego modelu wspomaga się techniką cyfrową, a ja jedynie jadę na manualu, nie zmienia to faktu, że model jest genialnie zrobiony. Nie dopatrzyłem się tylko jaka to skala. O, tak lubię A ja blaszek nie umiem składać, brakuje mi do nich cierpliwości.

Oto co udało mi się zrobić przez ostatnie dwa dni. Jak już pisałem wcześniej, ta strona komory jest mniej skomplikowana więc poszło szybciej. Doszły też pomniejsze nowe detale na sufit komory i przykleiłem też wcześniej przygotowane elementy. Można by rzec, że komora jest już gotowa. Nie wspomniałem chyba wcześniej, że drutologia potrzebuje uchwytów mocujących. Wykonanie ich z otworami w równych odstępach zajmuje trochę czasu i prób. Cały problem polega na tym, że nitowadło o rozstawie 0,55 daje za duży rozstaw otworów i trzeba ów rozstaw podzielić jeszcze na pół. Tylko jak tu trafić kółkiem nitowadła idealnie po środku. Na zdjęciu widać moje próby, za czwartym czy piątym razem wyszło prawie dobrze. Potem już z górki, wiertło 0,15 mm i robimy po cztery otworki. Wycinamy żyletką. Czasami potrzeba takiego uchwytu z dwoma otworami. Potem przyklejamy i zaczyna się zaplatanie drucików. Po kilku godzinach mamy taki oto efekt. Na koniec lakierowanie i montaż. Tak się będzie to prezentować w kadłubie.

... nie mam więcej pytań.

Jak widzę osłony silników nie bardzo pasują do reszty kadłuba, muszę to zapamiętać. Zbiorniki będziesz jeszcze obrabiał czy zostawisz je takie "obandażowane". Na zdjęciach 17-stek, jakie sobie przypominam, zbiorniki są gładkie.

Bardzo ciekawa maszyna i fajny model.

Ja mam trochę odmienne wrażenie. Cały czas mam poczucie, że czas, który mógłbym poświęcić na model gdzieś mi bokiem ucieka przez co wszystko się wlecze. Jestem jeszcze w komorze podwozia, a myśli już krążą wokół radaru. W imieniu swoim i detali dziękuję.

Świetna P-11-astka, chyba najładniejsza jaką widziałem. Zastanawia mnie tylko podwozie, na zdjęciach wygląda na mocno rozkraczone.

Kolejny odcinek pt. Komora podwozia i jej kabelki. Pomalowałem to co do tej pory zrobiłem. Wyszło nawet nieźle, najbardziej mnie cieszy fakt, że nie wyszły żadne pozostałości kleju czy inne podobne niedoróbki. Przewody udało się pomalować raczej bezproblemowo, a opaski na nich zaznaczyłem przy pomocy kredki. Jak do tej pory efekt jest całkiem zadowalający, a po włożeniu do kadłuba wygląda jeszcze lepiej (oczywiście w mojej ocenie). Czas się brać za okablowywanie drugiej strony.

Mnie się podoba.

Plan jest taki, najpierw biały podkład, potem biały mat i malowanie kabelków. Na szczęście dla modelarzy producent Tomcat zastosował większość kabli w kolorze białym (kremowym), na tej stronie komory tylko cztery przewody są czarne. Mam więc nadzieję że uda się je jakoś pomalować. Na koniec oczywiście jakieś "łosze" i wykończenie na błyszcząco.

Najłatwiejszy to pocięty na małe krążki rozciągnięty nad ogniem patyczek higieniczny (do uszu). Drugi trochę bardziej upierdliwy to naklejanie bardzo wąskich pasków aluminiowej taśmy samoprzylepnej takiej jak się stosuje przy wentylacji czy klejeniu izolacji termicznej przy kominkach. Oczopląs to jedno, a ile trzeba się nakombinować żeby te wszystkie ruszająca się kabelki ułożyć. O przewlekaniu ich przez uchwyty mocujące już nawet nie wspominam.

Drutologia stosowana - odsłona pierwsza. W mojej ocenie zamontowałem około 80 - 90% kabli na tej stronie komory podwozia. Ktoś może zauważy, że na kablach nie ma opasek mocujących. Postanowiłem je pominąć, a w zamian namalować je. Teraz muszę rozłożyć kable na tylnej ścianie komory uwzględniając oczywiście goleń podwozia, a następnie będę lakierował tą, gotową część luku. Doszedłem do wniosku, że tak będzie o wiele łatwiej dotrzeć aerografem do wszystkich zakamarków, a potem jeszcze pędzlem. Przy pełnej komorze byłoby to bardzo trudne lub nawet niemożliwe.

Jest fajnie, pomysł z naniesieniem pasów inwazyjnych w mojej ocenie jest jak najbardziej słuszny. Widzę, że tępo składania masz całkiem niezłe.

Będę zaglądał. Jakiś czas temu zabrałem się, co prawda, za Mi-8 z HB, powycinałem już pierwsze elementy ale dość szybko go odłożyłem. Chciałem go zrobić relaksacyjnie ale nie bardzo się da. Od razu zauważyłem, że model ma źle odwzorowane dysze wylotowe spalin, w modelu są spłaszczone, a powinny być okrągłe. Do modelu powrócę więc tym bardziej będę śledził Twój warsztat. Nie jestem na 100% pewien ale wydaje mi się, że te Mi-17 poza dodatkowym opancerzeniem na kadłubie miały płyty pancerne z przodu kabiny za oszkleniem. Widziałem kiedyś jakieś zdjęcie, na którym coś takiego było widać w środku.

Małymi kroczkami ale do przodu. Tempo może nie jest spektakularne ale jak może być inaczej gdy dorobione części postanawiają odejść w niebyt i trzeba je robić raz jeszcze. Skrzynki z elektroniką na przednią ścianę luku dorobione i zamontowane. Czeka mnie teraz robienie okablowania. Będzie to nie lada wyzwanie ponieważ wiele kabli przechodzi ze ścianki na ściankę. Konieczne będzie już częściowe sklejenie komory, a to nieco utrudni rozkładanie kabli.

Sporo szpachli.

Wyszedł Ci ten Suchoj rewelacyjnie . Gratuluję.

W ramach zwykłej codzienności. Miałem go zrobić podczas urlopu razem z córkami, tzn. ja Hurricane, a one po Jaku-1. Niestety z braku czasu nie wyszło rodzinne sklejanie. Zyskał jedynie model bo wstępnie miał posłużyć jako demonstrator technik budowy i malowania.

I super.

Jest dobrze, jednakowoż ja bym z obiciami wszedł jeszcze na skrzydło. Na razie wygląda to tak jakby obsługa przemieszczała się tylko po tej wygiętej części skrzydła, unikając płaskiej powierzchni.

Su-7, bo to taki wstęp do całej pięknej rodziny tych maszyn, a przede wszystkim Su-20 i Su-22. Ilość genialnych polskich malowań tych samolotów jest niesamowita.